Parental Advisory


Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

Σε γνώρισα κάπου έξω από ένα φροντιστήριο. 
Φορούσες και τότε γυαλιά; 
Φορούσα μια άσπρη φόρμα σαν σαλοπέτα.
Εσύ δεν μου έκανες ιδιαίτερη εντύπωση.        
Εγώ; 

Στη θάλασσα σε ξαναπέτυχα.
Κυκλοφορούσες σαν παρτάλι.
Κάτι γλυκό μου είχες πει.

Μιλούσαμε μέσα από μηνύματα 2 ή 3 το βράδυ γαμώ την αϋπνία σου.
Λέγαμε "γεια" με αναπάντητες.
Εγώ δεν έλεγα πολλά. Χαιρόμουν.
Εσύ δεν σταματούσες να μιλάς. 
Μου έλεγες "Αυτοί που σε σκέφτονται είναι σαν τα αστέρια.
Δεν τα βλέπεις πάντα, αλλά υπάρχουν."

Τα χρόνια περάσανε. 
Φοιτητές στην ίδια πόλη. 
Εγώ δεν έλεγα πολλά. 
Εσύ σταμάτησες να μιλάς. 

Μια νύχτα στο σπίτι σου. 
Φορούσες εκείνες τις μπορτώ πυτζάμες. 
Σκιά έγινα στην γωνιά του κρεβατιού σου. 
Τίποτα άλλο δεν έγινα.
Ένα σύννεφο μυστηρίου με κάλυπτε.
Εκείνο το σύννεφο που κρύβει τα αστέρια για να μην τα βλέπουμε.
Ούτε το ροχαλητό του γείτονα το έδιωχνε.

Μια νύχτα στο σπίτι μου.
Σταυρούπολη.
Κοιμήθηκες στον καναπέ.
Φλωράκι.
Στον ύπνο μου είχα δει ότι ήμασταν μαζί.
Τι σκατά;

'Ενα τυχαίο βράδυ. 
Θα είχες πιει πολύ. 
Κάτι πρόστυχο μου είχες γράψει.
Σαν να μην έγινε τίποτα. 
Σε έψαξα στο φέις τσιμπούκ αλλά δεν σε βρήκα.
Σαν να μην έγινε τίποτα.

Ένα ακόμα πιο τυχαίο βράδυ.
Ήρθα στο ίντερνετ καφέ που δούλευες.
3 το βράδυ και είχα ντυθεί γαμάτα.
Δεν με γνώρισες.
Σάστισες.

Ζήλεψες.
Ήρθες κι εσύ στο μαγαζί που δούλευα.
Live μουσική και ακριβό οινόπνευμα.
Κέρασμα μην περιμένεις.
Περίμενε μέχρι τις 7 το πρωί.
Έχουμε λεσβίες που διψάνε για σούζες.

Λέξεις πολλές περάσανε.
Τα μάτια σου γεράσανε.
Κάτω από το μπαλκόνι μου τώρα με περιμένουν.
Νύχτα.
Πίσω από μαύρη ζελατίνα.
Στη βροχή.
Στη βροχή καθόσουν.
Μόνος.
Κάτω από το μπαλκόνι μου.
Πάνω σε ένα δικύλινδρο.
Και περίμενες.
Να δεις το φως από το δωμάτιο μου.
Και αν ήσουν τυχερός την σκιά μου.

Κι όταν η βροχή κόπαζε.
Μου χτυπούσες το κουδούνι.
3 φορές.
Για να ξέρω ότι είσαι εσύ.
Και να μην ανοίξω.

Δεν αναζητούσες ένα γαμήσι της μιας νύχτας έτσι δεν είναι;
Θα σου πω εγώ τι αναζητούσες.
Μια αγκαλιά και ένα φιλί.
Αξιολύπητος.

Τότε είχα δύναμη κι εσύ την δύναμη έψαχνες στο φως από το δωμάτιο μου.
Αξιολύπητος.
Πήγαινε σπίτι.
Το φως δεν πρόκειται να ανάψει απόψε.


Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

Ξύπνησα πάλι μόνος μου. Μισή ώρα πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Ίσως να έφταιγε που έκανε υπερβολικό κρύο μέσα στο μυαλό μου. Ή ο μπάσταρδος που πατάει κόρνα στις 7 το πρωί. Τα ίδια σκατά. Άλλη μέρα. Και αυτή η ηλίθια ελπίδα ότι ο ύπνος θα με ξαναπάρει και θα δω κανένα ωραίο όνειρο. Έτσι πέρασε μισή ώρα. Χρειαζόμουν άλλο ένα τέταρτο για να διαπιστώσω για πολλοστή φορά, ότι ούτε ο ύπνος θα με πάρει, ούτε τα ωραία όνειρα έρχονται όταν τα έχεις ανάγκη.

Νέα εσώρουχα, πλύσιμο δόντια, τζιν, σταράκια, μάλλινο με κουκούλα, μπουφάν, μπερές, σάκα, γυαλιά, κινητό, πορτοφόλι, κλειδιά, φιλί στο στόμα κι έφυγα.

Όχι.

Θα πάρω και το κασκόλ που πλέκω.

2 κουλούρια από το φούρνο και ανεβαίνω στο 6.

Μαλακία. Έπρεπε να πάρω και την δίκη του Κάφκα μαζί μου.

Δεν είχα διάθεση για τίποτα μέσα στο λεωφορείο.

Καθώς κοιτούσα το άπειρο σαν ζόμπι και σκεφτόμουν άραγε τι σκατά είναι η ευτυχία, κάθησε δίπλα μου μια νεαρή κοπέλα.

Λίγες σκέψεις παρακάτω και είχα φτάσει ήδη στο τέρμα της γραμμής.

Η νεαρή κοπέλα μεταμορφώθηκε σε ηλικιωμένη κυρία.

Ένα κασκόλ, ένα σουβέρ και ένα μονόπετρο αργότερα... είχα ξεχάσει τι έψαχνα από το πρωί.


Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

Χιόνι περιμένω να φανεί κι εσύ απ' τη γωνία.
Και αγάπη.
Δίπλα στην σκουριασμένη γραφομηχανή σου.
Η ψυχή μου γέρασε.
Για να απολαύσει μέρες απάνεμες.
Και το χαίρομαι.
Κάθε βήμα που κάνω τώρα με αφήνει στάσιμο.
Η αρχή και το τέλος του κόσμου μια αγκαλιά.
Μέχρι να ψιθυρίσεις την πρώτη σου λέξη.
Φιλιά φτιαγμένα από λάβα... Θα σε λιώσουν...
...


Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Έκανα ειρήνη με τους δαίμονες μου στο 368.
Σταμάτησα να κοιτάω τον καθρέφτη.
Κοίταξα βαθιά μέσα στην ψυχή μου.
Κι ό,τι είδα το αγκάλιασα.

Στα χέρια μου λίγο το κράτησα.
Μέχρι σε μια αγέλη να το αφήσω.
Στην αγέλη που με έφτιαξε.
Εκεί αποφάσισα να ανήκει.

Ο χρόνος που θα χρειαστεί μου είναι άγνωστος.
Τόσα περίεργα σύμβολα το ένα δίπλα στο άλλο.
Και νούμερα σωστά κανείς δεν ξέρει.
Μονάχα πως όταν στο 368 πετούσα, εσύ κολυμπούσες στο -7.


Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Θα μπορούσες τις σκέψεις μου να είχες ξεσκονίσει.
Λέξη προς λέξη.
Κάθε τόσο.
Όταν οι μέρες μου είναι ζόρικες.

Χρόνο στην σιωπή θα μπορούσες να αφιερώσεις.
Λάβα καυτή μέσα στα μάτια μου να δεις.
Μόνο για σένα να κυλάει.
Στάχτη να τα κάνει όλα.

Λέξη προς λέξη.
Κάθε τόσο.
Ζόρικες μέρες.
Παρανάλωμα πυρός.

Έλα να σε πάω μια βόλτα μάνα.
Κάτω στο υπόγειο.
Να σου δείξω όλες μου τις σκέψεις.
Λέξη προς λέξη.

Εκεί τις έχω αφήσει.
Σκόνη και σκουριά να τις καλύπτει.
Και κάθε που με βλέπουν να με παρακαλάνε.
Στάχτη να γίνουν.

Μα πες μου μάνα.
Λάβα στα αλήθεια που θα βρω;



Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι "5€ και μια ντουκάτι".
Πιασάρικο και αινιγματικό.
Να ανακατεύει λεφτά με δικύλινδρες θεογκόμενες.
Αλλά η ουσία να είναι απλά ένα κλείσιμο λογαριασμών.

Ευτυχώς είμαι τόσο προβληματικός.
Να υποστηρίζω ότι το πιο πολύτιμο πράγμα στον κόσμο είναι η αγάπη.
Και να χαμογελάω στους περαστικούς.
Τόσο προβληματικός που πάντα βάζω άλλους ανθρώπους πάνω από την κωλάρα μου.
Πάνω από την καλοπέραση και την βόλεψη μου.
Πάνω από το χαμόγελο και τα ζωτικά σημεία μου.
Ευτυχώς είμαι τόσο προβληματικός.
Τόσο που δεν έχω κερατώσει ποτέ στη ζωή μου.
Κι ας τα κατέβαζαν μπροστά μου.
Ο λογαριασμός έκλεισε.

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι "ο παπάς και το πιστό σκουλίκι".
Τα χιλιόμετρα είναι πολλά. Που να τρέχεις να με βρεις.
Δεν πειράζει μωρό μου.
Θα σε βρω εγώ.      

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι "στοίχημα όλα μου τα νετρόνια".
Βασικά... Γάμα με αν κάνω λάθος, αλλά Ανδρομέδα δεν λέγεσαι;



Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

Κάποτε είχα λέξεις αδύναμες κι ανάκατες,
έλα και πάτα τες μπροστά μου άμα θες,
δεν πρόκειται στους ώμους μου να δεις νέες χαρακιές,
κατάλαβες;

Κάποτε είχα σκέψεις που κάναν τις καμπόσες,
και το μόνο που είχες να δώσεις,
ένα νεύμα αυστηρό για να τις λιώσεις,
χωρίς το παραμικρό να νιώσεις.

Ξέρεις, έδωσα battles μέχρι που πήρε φωτιά η γη,
τα νύχια του φοίνικα πάνω μου έχουν γαντζωθεί,
οι λέξεις μου μπήκαν σε μια σειρά και κόβουν σαν γυαλί,
κι αν πιάσουνε οι σκέψεις μου στεριά καλύτερα να μην είσαι εκεί.

Ξέρεις, δεν με πειράζει πια που οι φίλοι μου όλοι έχουν χαθεί,
θυμάμαι κάποτε τους είχα δει κάπου στην Τσιμισκή,
σκάλωσε το βλέμμα μου πάνω τους για μια στιγμή,
και τότε αρχίσαμε όλοι μαζί... battle μέσα στη βροχή.

      


Λίγα λόγια για τον PsyxiatroZ:
Σπάει πλάκα με την μελαγχολία του. Εκνευριστικά κυκλοθυμικός.
Αδιόρθωτα σοβαροφανής.
Κοιμάται δύσκολα. Ξεχνάει εύκολα.
Γιος της Camille Preaker.
Πατέρας αγνώστων λοιπών στοιχείων.
Μένει 4660 Nereus αλλά σκέφτεται να μετακομίσει 128 Nemesis.
Έχει για φίλους έναν φλεγόμενο φοίνικα.
Και τίποτα άλλο.



Space


Πρόσφατες αναμνήσεις:

Terra incognita
Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι "5€ και μια ντουκάτι". Πιασάρικο και...

battle στη βροχή
Κάποτε είχα λέξεις αδύναμες κι ανάκατες, έλα και πάτα τες μπροστά μου άμα...

Are we.
Sleepin hours are quickly evaporated.  And all the particles of light....

Φτου και βγαίνω.
"Και κάθε φορά λες αυτή θα είναι η τελευταία φορά. Ας είναι λοιπόν." Στους...

Τελευταίο Επεισόδιο
Σηκώθηκα απότομα. Είπα να κατουρήσω παρέα με ένα ποτήρι γεμάτο μπύρα. Το...

Last Session
[ Dee enters the room wearing nothing but a white sloggi. ] - Morning Dee....

Wink 'n' Smile
Darkness was covering everything inside this weird building.  He stood still...

Χωρίς αναπνοή

Σελίδες

Συρτάρι...




Ψυχιατρικό Ψαχτήρι:


Διαδίκτυο Ιατρείο


Creative Commons License