Ο μικρός ξέρει πως ο ύπνος είναι ένας μικρός θάνατος.
Αρχίζει να τον συμπαθεί αυτόν τον θάνατο τελευταία.
Τον μισούσε. Για πολλά χρόνια.
Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Γραμμένη ίσως κάπου εδώ μέσα.

Ο μικρός δεν έχει για καρότο του το χρήμα.
Δεν του δίνει σημασία.
Το χρήμα είναι για να σε βοηθήσει να ξεπεράσεις κάποια εμπόδια.
Τίποτα άλλο.
Και η γαμημένη η δουλειά δεν τελειώνει ποτέ.

Ο μικρός προσπαθεί -υπερπροσπάθεια κάνει- να μην λέει ΝΑΙ σε όλα.
Πάντα ήταν δύσκολο αυτό.
Να λες όχι σε κάποιον.
Ακόμα δύσκολο είναι.

Ο μικρός έχει βάλει στα θέλω ψαλίδι.
Τεράστιο ψαλίδι. Πολύ μικρά θέλω.
Τίποτα δεν θέλει ο μικρός. Πραγματικά. 
Χαμόγελο.

Ένα πρόσωπο έχει γαμώτο ο μικρός.
Ένα εκατομμύριο προσωπικότητες για σένα.
Όλες όμως τις ξέρεις.
Μην είσαι. Είσαι. Θέλεις να είσαι. Παρουσιάζεσαι.

Τώρα τελευταία ο μικρός μικρά βήματα κάνει.
Θετικές σκέψεις του είπανε.
Θετικές σκέψεις.
Τόσο γαμημένα δύσκολο.
Τόσο γαμημένα απλό.

Πριν πάρει μια απόφαση δίνει χρόνο ο μικρός.
Όχι εν βρασμώ; Όχι.
Και συγχωρεί. Μία φορά. Δύο φορές; Τρεις;
Ίσως μόνο εσένα πάντα να σε συγχωρεί.

Μεράκλωσε ο μικρός.
Δες τον πως γράφει.

Σταθερά βήματα πάνω σε χώμα μαλακό.
Τόσα όνειρα θαμμένα από κάτω.
Που είναι η μέρα δίχως αύριο;
Ηλιαχτίδες στα μάτια σου να χορεύουν.

Ατίθασο κάποιοι σε βάφτισαν.
Νόμους δικούς σου μόνο να υπακούς.
Οι προτεραιότητες σου περίεργες.
Ο εαυτός σου σώμα ξένο.

Η νύχτα σε θυμάται φίλε.
Δεν γράφω εγώ εδώ μέσα.
Εκπλήξεις άλλες δεν έχεις για μένα.
Έχεις μια μέρα δίχως αύριο;

Τούτη την μέρα την γνωρίζω.
Σύννεφα κι αέρας.
Μάτια ακούνητα.
Σκέψεις πλημμύρα.

Ο ορίζοντας ατελείωτος απόψε.
Βάρκες σε νερό που τρεμοπαίζει.
Στην αποθήκη 8 - αγέρωχη κρεμάλα.
Όνειρα γλυκά μου ψιθυρίζει.

Τούτη την μέρα την γνωρίζω.
Ηλιόλουστη σαν καμία άλλη.
Δυνάμεις μαγικές δεν έχω.
Μόνο τους χειμώνες να μην σκέφτομαι.

Κι εσένα.

Δεν θυμάμαι ακριβώς να σου πω.
Πάνω από δέκα χρόνια είναι σίγουρα.
Να μένω κάπου στη Θεσσαλονίκη.
Και δέκα σπίτια να έχω αλλάξει.

Και πάντα στο φευγιό να είμαι.
Μην τους λείψει κανένα ευρώ κι έχουν να μου το χτυπάνε.
Όλοι λένε πως τούτα τα χρόνια είναι τα καλύτερα.
Εγώ δεν ξέρω πως τα κατάφερα έτσι.

Σε δωμάτιο ξένο είμαι πάλι.
Βάζω τις φράσεις την μία κάτω από την άλλη.
Να γίνουν τέσσερις στο σύνολο.
Με ποίημα να μοιάζει. 

Εδώ τα ντουβάρια δεν με ξέρουν.
Κι οι λέξεις δεν ξεσκαλώνουν.
Να καταλάβεις για τι πράγμα μιλάω.
Τόσο δύσκολο αλήθεια είναι.

Ίσως γιατί εύκολα να γίνεται.
Ένα σπίτι η γωνιά σου.
Σαν και σένα μακάρι να ήμουνα.
Στα δάκρυα μου να άδειαζε το μυαλό μου.

Μα όταν γωνιά δεν έχεις για καιρό.
Συνηθίζεις στα άγνωστα ντουβάρια.
Μα όταν γωνιά μετά από καιρό αισθανθείς.
Πώς τα άγνωστα ντουβάρια φίλους να τα κάνεις;



Είχα ξεχάσει πως είναι να παίζει ένα τραγούδι στο ριπίτ.
Μέχρι μπροστά μου να μην βλέπω.

Δεν είχα σκοπό να γράψω.
Βλέπεις ο λόγος άρχισε να γίνεται πιο ευθύς.
Οι γρίφοι λιγοστεύουν.
Τα σωθικά μου δεν πονάνε τόσο.

Όμως σκοτείνιασε έξω.
Τα χέρια μου έχουν παγώσει.
Μόνο το ρολόι ακούγεται. Τικ. Τακ. Τικ. Τακ.
Τυχαία βρίσκω ένα τραγούδι.

Τώρα ξέρω τι πρέπει να γίνει.
Κοιτάω γύρω μου γρήγορα.
Ηλεκτρικές συσκευές. Έπιπλα. Τοίχοι.
Ένα παλιό ραδιόφωνο.

Άψυχα όλα.
Τικ Τακ Τικ Τακ.

Κοιτάω κάτω από το τραπέζι.
Κοιμάται.
Την χαϊδεύω.
Με χέρια παγωμένα.

18:45
Πατάω το repeat να το ξανακούσω.
Αν είναι κάτι ιδιαίτερο;

Πριν 5 λεπτά δεν ήταν τίποτα.
Μετά από 5 λεπτά τίποτα δεν θα είναι.

Τώρα όμως που μέσα στην αγκαλιά μου βρίσκεται.
Κάτσε. Της ψιθυρίζω στο αυτί.

Η αναπνοή μου γρήγορη.
Της γαργαλάει τα αυτιά.
Αρχίζει να τα κουνάει.
Και μου σκουπίζει τα δάκρυα.

Κάτσε.
Δεν είναι εντολή.
Είναι παράκληση.

Τικ Τακ Τικ Τακ
2 λεπτά για να τελειώσει το τραγούδι.

Μετά δεν θα είναι τίποτα.

Τώρα όμως.

Είναι η ευκαιρία μου.

Να σου τα πω όλα.

Η αναπνοή μου γρήγορη.
Δάκρυα.

Μου λείπεις.

Ακούμε ήχους από έξω.
Νομίζουμε ότι είσαι εσύ.

Χτυπάει το κουδούνι.
Τρέχουμε και οι δύο προς την πόρτα.

"Μισό λεπτό, λέω" και σκουπίζω τα δάκρυα μου.
Ανοίγω την πόρτα.
Ήρθαν για τα κοινόχρηστα.
Τα πληρώνω και κάθομαι πάλι στον υπολογιστή.

Το τραγούδι τελείωσε.
Γελάω τώρα.
Στο είπα.
Τίποτα δεν ήταν. Πέρασε.

Αλλά για να λέμε και την αλήθεια το repeat δεν το ξαναπατάω.

Ανέβηκα μόνος μου πάνω στο ρινγκ.
Για να παλέψω.
Σε μέρη άγνωστα να ταξιδέψω.
Χιλιόμετρα ατελείωτα μόνος.
Όχημα με σάπιο σκαρί.
Να μετράω δευτερόλεπτα μακριά σου.

Χρόνιες αρρώστιες στην ψυχή μου.
Χώρια από σένα δεν αντέχω ούτε λίγο.
Κολλάρο στραγγαλισμού για αξεσουάρ φοράω.
Σκέψεις εδώ μέσα σαν ξερνάω.
Θολωμένο τοπίο όλα τριγύρω.

Μέχρι τα σιδερένια θηρία να αντικρύσω.
Η μάχη κάπου τώρα ξεκινάει.
Τροφή παραπάνω λέω να ζητήσω.
Γιατί ένα κοριτσάκι σε λίγο θα πεινάει.

Ορίστε λοιπόν πως είναι.
Να έχεις τα πάντα και τίποτα να μην έχεις.
Σε μονοπάτια άλλων αν γίνεται μην τρέχεις.
Μη το ένα, μη το άλλο κι ό,τι έχεις απόψε στο μυαλό σου βγάλτο.
Επικό θα είναι το τελευταίο μας ρεσάλτο.

Και μόλις αντικρύζω μπροστά μου αυτό το "μας".
Νόημα βρίσκω σε όλα αυτά.
Στο ρινγκ επάνω να παλεύω για εμάς.
Να είμαι καλά μόνο όταν χαμογελάς.

Έτσι πάει τώρα.
Λέω να κοιμηθώ σε λίγο.
Και το σε λίγο είναι ώρες.
Και οι ώρες δεν περνάνε.
Τα γαμημένα τα ντουβάρια δεν μιλάνε.
Νομίζεις.
Αν τα ζορίσεις λίγο κάτι θα σου πούνε.
Η βαλίτσα περιμένει να την ανοίξω.
Δεν σφάξανε.
26 ημέρες.

Κοίταξε με λίγο.
Έχω να σου πω άλλα 999.467 πράγματα που δεν ξέρεις.

Κόμπος στο λαιμό και γροθιά στο στομάχι. Τόσο γνώριμα.
Η καρδιά του καμιά φορά πάει να σπάσει.
Για αυτό.

Τα παιχνίδια με τις λέξεις γνώριμα.
Μισοτελειωμένες φράσεις.
Κρυφά δάκρυα πάνω από φανερά τετράδια.

Και κάπου εκεί το ίδιο γνώριμο βλέμμα.
Είναι εκεί αλλά δεν είναι.
Χαμένος στο άπειρο σου μοιάζει.
Ο χρόνος σταματάει.
Φωτογραφίες το πρόσωπο σου βγάζει.
Όσες προλάβει.
Το χαμόγελο σου. Τα μάτια σου.
Και το ηλιοβασίλεμα να ντύνει τα μάγουλα σου.
Μέχρι να ψιθυρίσεις την πρώτη σου λέξη.
Οι φωτογραφίες γίναν εκατό.

"Μην..."
Μια δυο φωτογραφίες τα μαλλιά σου.

"...με κοιτάς..."
Τη μύτη σου.

"...έτσι."
Τα χείλη σου.

"Με τρομάζεις."
Και τα αυτιά σου.

Λίγο πριν πάρει το βλέμμα του από ντροπή.
Το πρόσωπο σου όλο.
Βγάζει φωτογραφία πύρινη.
Να καίει τα μάτια του το βράδυ.
Όταν θα πάει να κοιμηθεί.

Και δεν θα είναι το χέρι σου εκεί.
Πάνω σε μια καρδιά που πάει να σπάσει.
Για αυτό.

Έχω ακόμα 999.466 πράγματα να σου πω.
Πράγματα που δεν ξέρεις.

Κάτω από το τραπέζι ξάπλωνα.
Εκεί που δεν χωράτε εσείς.
Τον έβλεπα να κάθετε.
Κοιτούσε μακριά.
Στο πουθενά.

Τα μάτια του σαν να τα φώτισε ο ήλιος ξαφνικά.

Και ήταν βράδυ μαμά.

Στο καθρέφτη ο αντίπαλος.
Κρύο άδειο δωμάτιο.
Φλεγόμενη παλάμη.
Ηλεκτρικές μνήμες.
Και το βλέμμα χαμηλά.
Πάντα χαμηλά.

Ατελείωτα χιλιόμετρα.
Θολά τοπία και ούτε πιάνω τα 100.
Τα νούμερα αλλάζουν.
Η απόσταση μεγαλώνει.
Ένας γνώριμος κόμπος μου κάνει παρέα.
Δεν τολμάω να σηκώσω το βλέμμα.
Στον καθρέφτη ο αντίπαλος.

Κάθομαι πάντα στην τελευταία θέση αριστερά.
Μόνος.
Στην απογείωση αφήνω κομμάτια πίσω μου...
Το βλέμμα τρεμοπαίζει.
Κοιτάω ουρανό για λίγο.
Στην προσγείωση χωρίς κομμάτι κανένα...
Δωμάτιο 209.
Ο αντίπαλος συμπεριλαμβάνεται.
Στον καθρέφτη.

Προσπερνάω άγνωστο κόσμο στις κυλιόμενες.
Το ρολόι μου φωνάζει να βιαστώ.
Κάνω ότι δεν το ακούω. 
Πλατφόρμα 9 και στο διάκενο δεν δίνω σημασία.
Κρεμάω το μπουφάν και κλείνω τα μάτια.
Βρίσκομαι σε μια περίεργη γειτονιά.
Σκοτεινή κι απόκοσμη μα μου φαντάζει οικεία.

Περπατάω υπερβολικά αργά.
Κεφάλι σκυφτό κι ένα μισό χαμόγελο στα χείλη.
Στρίβω σε ένα στενάκι και βγάζω τα κλειδιά.
Το δεξί μου χέρι τρέμει καθώς πιάνει με δύναμη την μαγκούρα.
Μπαίνω στο ασανσέρ και παραμιλάω.
Η πόρτα ανοίγει και πρώτη έρχεσαι εσύ.
Πέφτεις με δύναμη πάνω μου.
Πίσω σου μάτια χαρούμενα να λαμπυρίζουν.
Μπαίνω μέσα και όλος ο κόσμος γύρω μου γυρίζει.
Το βλέμμα μου ψηλά για να σας βλέπω.

Όλοι μέσα για ύπνο!
Κοιτάζω τον καθρέφτη. Μειδίαμα.
Κλείνω το φως. Κανένας αντίπαλος πλέον.
Μόνο ένας ψίθυρος ακούγεται από το πουθενά:

"Κάποιοι εδώ να ξέρεις σε περιμένουν..."

Ας ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι.
Περίσσια δάκρυα στα μάτια.
Αρκετή αιθανόλη στο αίμα.
Ένα μυαλό γεμάτο εμμονές.
Στόμα παραμορφορμένο -λόγω εγκεφαλικού-.
Χέρια ανήμπορα.

Ας ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι.
Έντονα συναισθήματα χωρίς όρια.
Αίσθηση ασφάλειας και ανασφάλειας.
Η αρχή και το τέλος του κόσμου μια αγκαλιά.
Σκεψεις σε αποκλειστικότητα.
Ένα χαμόγελο να σε κρατάει εν ζωή.

Ας ξεκινήσουμε αυτό το ταξίδι.
Ας μοιραστούμε τους φόβους μας.
Τα όνειρα μας.
Τα θέλω μας.
Ας πιούμε τα μπουκάλια μας άσπρο πάτο.
Και να μην μας νοιάζει που θα βρούμε λεφτά για τα εισιτήρια.

Ας ξεκινήσουμε ΜΑΖΙ αυτό το ταξίδι.

Πρώτη και γκάζι...

Οι λέξεις στην αρχή μπερδεμένες.
Νόημα κανένα.
Να αποφύγω τα βλέματα.
Να μη με δουν να κλαίω.

Οι λέξεις στην αρχή μεθυσμένες.
Σύνταξη μηδέν.
Να δανειστώ ένα ακριβό χαμόγελο.
Να μάθουν ποιος είμαι.

Οι λέξεις στην αρχή λερωμένες.
Στα δάκρυα κάθε βράδυ τις έπνιγα.
Να σου δείξω τι γίνεται.
Να καταλάβεις.

Τώρα λέξη καμία δεν αρθρώνω.
Το βλέμμα μου μπορείς και διαβάζεις.
Με βοηθάς να ξεχρεώσω το δάνειο.
Δεν καταλαβαίνω τι γίνεται...

Όταν οι μέρες είναι δύσκολες.
Και όρεξη για τίποτα δεν έχω.
Όταν τόσοι αδιάφοροι άνθρωποι τριγύρω.
Και τόσα μέρη, τόσα στενά και τόσα σύννεφα.

Όταν τα πόδια μου λυγίζουν.
Και να σηκωθώ όρθιος δεν μπορώ.
Όταν η κοιλιά μου δεν σταματάει να πονάει.
Και ένας κόμπος είναι πάντα στο λαιμό.

Όταν ο ύπνος πλέον είναι περιττός.
Και το κρεβάτι τόσο άδειο.
Όταν μου τρυπάει τα αυτιά η ησυχία.
Και τον ουρανό να ταρακουνήσω δεν μπορώ.

Όταν το νόημα δεν βρίσκω.
Και τα δάχτυλα μου δεν ταξιδεύουν στα μαλλιά σου.
Όταν καταλαβαίνω πως ο χρόνος μου τελειώνει.
Και μακριά σου είναι χαμένος χρόνος.

Σε παρακαλώ μην σταματάς να τριγυρνάς.
Μέσα στο μυαλό μου θέλω να χαμογελάς.
Το πιο υπέροχο πράγμα στο κόσμο είναι αυτό.
Και αυτή είναι η καλύτερη στιγμή της μέρας.

Όλοι είχανε μια λύση στο τσεπάκι τους.

Ο γιατρός μου έδωσε χάπια χρωματιστά.
Ένας φίλος κέρασε craven στα μουλωχτά.
Τα αδέρφια μου ένα καφάσι μπύρες.
Δίπλα στο μαξιλάρι, η μάνα μου άφησε ένα όπλο.
Δυο σφαίρες βρήκα μέσα στο γαμπριάτικο του γέρου.
Κι ένα μαχαίρι άρπαξα κάτω από το κρεβάτι.

Ντύθηκα γρήγορα.
Με μπύρα κατέβασα 3 χάπια.
Τζούρα από craven στο καπάκι.
Όπλισα το 45άρι.
Μια χαρακιά μου άφησε στον ώμο το μαχαίρι.

Καβάλησα το δικύλινδρο και χάθηκα στο κέντρο της πόλης.

Κι όσες μπύρες κι αν κατέβαζα.
Κι όσα χάπια κι αν κατάπινα.
Κι όσες τζούρες κι αν έπαιρνα.
Κι όσες χαρακιές κι αν ζωγράφιζα.

Τίποτα δεν άλλαζε.

Μόνο το 45άρι έμεινε το μάτι να μου κλείνει.

Και ήμουνα έτοιμος να πατήσω την σκανδάλη.

Και ήσουνα ψίθυρος στα αυτιά μου.

"Είσαι ο σημαντικότερος άνθρωπος στη ζωή μου."

Πλέον δεν κατεβάζω μπύρες.
Χάπια δεν καταπίνω.
Τζούρα καμιά δεν παίρνω.
Δυο σφαίρες ισορρόπησα στο κομοδίνο.
Το μαχαίρι έβαλα σε ένα συρτάρι.

Κι έτσι άλλαξαν όλα.

Φτερά αγγέλου τώρα πια με γυροφέρνουν.

Το μάτι μου είχε συνηθίσει το απόλυτο σκοτάδι τόσα χρόνια.
Ψηλάφισα τους τοίχους να φτάσω μέχρι την πόρτα.
Το σκουριασμένο χερούλι άρχισε να κερνάει απλόχερα πληγές στα δάχτυλα μου.
Αμέσως η γεύση του αίματος ήρθε στο στόμα μου.
Προσπάθησα να θυμηθώ πότε βγήκα τελευταία φορά "έξω".
Δεν τα κατάφερα.

Παραμέλησα τον πόνο κι έσπρωξα με όλη μου την δύναμη.
Η πόρτα χτύπησε απότομα πάνω σε έναν βράχο.
Ο ήχος διαπέρασε το κεφάλι μου σαν σφαίρα.
Ήταν λες και κάποιος μου είχε ρίξει μπουνιά στα μούτρα.
Έκατσα λίγο να συνέλθω. Σήκωσα την τεράστια άγκυρα στους ώμους μου.
Και ξεκίνησα να περπατάω σέρνοντας τα πόδια μου.

Προχώρησα με προσοχή λίγα μέτρα και αφουγκράστηκα.
Το μόνο που ακουγότανε ήταν η καρδιά μου.
Χτυπούσε τόσο περίεργα.
Κι αυτό με έκανε να σιγουρευτώ πως σήμερα ήταν η μέρα.

Πήρα δυνάμεις και ξεκίνησα.
Τα παγωμένα ρεύματα ήταν με το μέρος μου.
"Άλλο ένα σημάδι", σκέφτηκα.
Περπάτησα για ώρα μέχρι που κάτι με έκανε να σταματήσω.
Το τιποτένιο μαύρο είχε δώσει τη θέση του σε ένα μουντό μπλε.

Άρχισα σιγά σιγά να διακρίνω αντικείμενα και ταυτόχρονα ένιωσα κάτι να με γαργαλάει σε όλο μου το σώμα.
Αμέτρητες μπουρμπουλήθρες κάναν αγώνα δρόμου να φτάσουν στην επιφάνεια.
Αμέσως ήρθε στο μυαλό μου η εικόνα του χάρτη που πριν χρόνια μου είχες δείξει.
Πήγα να χαμογελάσω αλλά δεν πρόλαβα. Φύκια άρχισαν να γαντζώνονται στα πόδια μου.

"Καιρό έχω να σε χρησιμοποιήσω" μονολόγησα και άρπαξα την άγκυρα.
Σαν τεράστια τσάπα την χτύπησα κάτω και άρχισα να κόβω ένα ένα τα φύκια.
Ο ήχος που έκανε ήταν εκκωφαντικός αλλά στα αυτιά μου ακουγότανε σαν μουσική αυτή τη φορά.
Σε λίγη ώρα είχα ξεμπερδέψει.
"Επιτέλους!", είπα, και άρχισα να τραγουδάω "Disco! Disco! Good! Good!" και να χορεύω σαν χαζός.


Από μακριά ακούστηκε ένα γέλιο.
"ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ"
Και δεν σταματούσε με τίποτα.
Ακολούθησα τον ήχο.
Πήγαινα όσο πιο γρήγορα μπορούσα με την άγκυρα στο ώμο και την αλυσίδα της να κρέμεται και να μπερδεύεται στα βήματα μου. 
"ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ" συνέχιζε το γέλιο.

Προσπέρασα ύφαλους με πανέμορφα κοράλλια σαν να μην τους είχα δει καν.
Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει από το τρέξιμο.
Δεν άντεχα άλλο.
Πέταξα την άγκυρα κάτω και σταμάτησα.
Το γέλιο δεν ακουγότανε πια.
Το μόνο που ακουγότανε ήταν η καρδιά μου να χτυπάει πιο δυνατά από ποτέ.

Άκουσα βήματα. Γρήγορα βήματα.
Εμφανίστηκε μπροστά μου ένας τεράστιος κάβουρας κραδαίνοντας τις δαγκάνες του.
"Πλάγια βήματα"... Σκέφτηκα...
Ο κάβουρας μου έριξε ένα ψαρωτικό βλέμμα. 
Ήξερα ότι δεν έχω ελπίδες.

"Δεν έχω δυνάμεις να παλέψω αυτή τη στιγμή, ξαναέλα σε κανά μισάωρο...", του είπα.
"ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ" γέλασε δυνατά.
Και ήταν το ίδιο γέλιο που άκουγα πριν.
Χαμογέλασα. Κοιταχτήκαμε. Και αρχίσαμε να γελάμε και οι δύο.

Δεν ξέρω για πόση ώρα γελούσαμε.
Το στομάχι μου πονούσε από το γέλιο.
Το ίδιο και το κεφάλι μου.
Είχα τόσο καιρό να γελάσω.
Τόσο καιρό.

Ο κάβουρας πήρε σοβαρό βλέμμα πάλι.
Τον κοίταξα με απορία.
"Ωραία χορεύεις...", μου είπε, "Ξέρεις και από χορό της κοιλιάς;"
Και αρχίσαμε να γελάμε πάλι.

Με πλησίασε σιγά σιγά και μου έριξε μία δυνατή στον ώμο με την αριστερή δαγκάνα του.
"Ωραία άγκυρα..." είπε, και κούνησε το κεφάλι του προς τα πάνω με νόημα.
Κατάλαβα που το πήγαινε...
Τέντωσα την αλυσίδα και με την κατά πολύ μεγαλύτερη και δυνατότερη δεξιά δαγκάνα του την έκοψε, αφήνοντας με για πρώτη φορά ελεύθερο.
"Σου την χαρίζω...", του απάντησα.

"Αυτό που ψάχνεις δεν βρίσκεται εδώ..." ψιθύρισε και η φωνή του ήταν πιο ήρεμη τώρα.
"Μα ο χάρτης...", βιάστηκα να πω.
Σήκωσε σιγά σιγά το κεφάλι του και κοίταξε προς τα πάνω.
"Κατάλαβα...", του είπα, κι άρχισα να κολυμπώ προς την επιφάνεια.


Και από τότε μετράω αναπνοές.


341 μήνες μετά...

Το θυμάσαι σίγουρα το υπόγειο στο οποίο έμενα.
Ο ήλιος δεν έμπαινε ποτέ εκεί μέσα.
Δεν είχα κουράγιο να ξυπνήσω.
Κι αν ξυπνούσα δεν περίσσευε κουράγιο για να ζήσω.

Όχι δεν ήταν για χρόνια το κελί μου εκείνο το υπόγειο.
Αλλά η ζωή μου ένα ολόιδιο υπόγειο ήταν.
Και δεν χρειάζεται να μπει ο ήλιος μέσα.
Μου φτάνει ίσα ίσα να διακρίνω τα αντικείμενα.
Και να έχω έναν κάβουρα κοντά μου.
Να μην σταματάει να γελάει μαζί μου.

Ξέρεις από μικρός αυτό ήθελα.
Να αγαπάω όλο τον κόσμο.
Να τα έχω καλά με όλο τον κόσμο.
Να κάνω ευτυχισμένο όλο τον γαμημένο κόσμο!

Ξέρεις από μικρό μου λέγανε πως αυτό δεν γίνεται.
Πως πρέπει να σταματήσω να ζω σε αυτή τη γυάλα.
Πως ο κόσμος δεν είναι αυτό που βλέπω. 
Και πως όσο και να προσπαθώ δεν μπορώ να κάνω ευτυχισμένο όλο τον γαμημένο κόσμο!

Ξέρεις το πάλεψα και μια ζωή το προσπαθούσα.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα που είναι η δυσκολία.
Μέχρι που συνάντησα αγνωμοσύνη και το εγώ πάντα με κεφαλαίο Ε.
Κι ίσως για λίγο να νόμιζα ότι δεν γίνεται να κάνω ευτυχισμένο όλο τον γαμημένο κόσμο!

Ξέρεις από μικρός ήμουν σκανταλιάρης.
Ερασιτέχνης κλόουν στην δικιά σας σκηνή.
Πάντα σκαρφιζόμουν πράγματα για να χαράζω χαμόγελα.
Να κάνω ευτυχισμένο όλο τον γαμημένο κόσμο!

Ξέρεις ακόμα είμαι εδώ και κάτω δεν το βάζω. 
Βρήκα κόλπο που θα με βοηθήσει στο ΣΤΟΧΟ μου.
Μέσα στην γυάλα μου θα σε βάλω να μη μου πάθεις τίποτα.
Και για μένα Εσύ θα είσαι όλος ο γαμημένος κόσμος!

1. Ένα σακηρούβα, μία ανναβίσση, καμιά φορά της αγοράζει και παπαρίζου, ένα γιωργάκη και αν περισσεύουν χοντρά έναν παγκαλάρα...
2. Scandal.
3. Ζώγια. - Σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση να πατήσω το πόδι μου εκεί.
4. Δέρμα 3 μέτρα, πράσινο paul frank, κομποσκοίνι, βραχιόλι δέρμα. - Σήμερα μόνο ένα κομποσκοίνι.
5. All of them και angel.
6. Τίποτα το ιδιαίτερο, πολυκατοικίες και λαμαρίνες. - Σήμερα πολυκατοικίες και λάστιχα.
7. Triumph Daytona 675 .
8. Craven.
9. Παγίδα. Τους δίνω και καταλαβαίνει.
10. Brisbane.

Στον ύπνο μου είδα πως θα πεθάνω.
Στις 6 το απόγευμα.
Ήμουν ήρεμος και μόνο ένα πράγμα με ένοιαζε.
Λίγο πριν πεθάνω να συναντήσω Τον Φοίνιξ.

Ο Φοίνιξ συμβολίζει την αναγέννηση.
Σε ένα νεκρό δεν χρησιμεύει και πολλά.
Σε έναν ζωντανό όμως που είναι έτοιμος να πεθάνει.
Μεταφράζεται σε γαλήνιο θάνατο.

Τι ψυχολογία δηλαδή να έχω;
Δευτέρα πρωί να ξεκινάει έτσι η μέρα σου.
Λέω γάμησε το ας φάω μια μπουγάτσα κρέμα να γλυκαθώ.
Και μέσα στο μπουγατσατζίδικο έπαιζε κάτι σε Δάντη νομίζω.

Σαν άσχετος που είμαι την πάτησα.
Το έψαξα στο διαδίκτυο και ήταν Βαρδής.




Και μένουν 9 ώρες μέχρι τις 6 το απόγευμα.
Κι άλλες 6 για να τελειώσει η γαμημένη η Δευτέρα.

Ακούγοντας Θηβαίο ή Muse.
Ανορθόγραφα ή όχι.
Με γράμματα καλλιγραφικά ή καλικατζούρες.
Με ακριβή πένα ή με έναν μισοτελειωμένο BIC.
Πάνω σε πάπυρο ή σε ένα POST IT.
Με χαμόγελο στα χείλη ή με δάκρυα στα μάτια.
Το πιο ωραίο ποίημα - η πιο μεγάλη ασυναρτησία.
Να σου το διαβάσω ίσως ποτέ να μην μπορέσω.
Δεν τα καταφέρνω.
Κάτι με πιάνει.

Μα αν αυτά που γράφω έστω και λίγο σε αγγίζουν.
Κι αν μπορείς να με καταλάβεις μια σταλιά.
Τον ουρανό άφησε με να ταρακουνώ.
Μέχρι να πέσουν όλα τα αστέρια στην κεφάλα σου!

Μπας και πάρει μπρος...

Όσο είσαι μόνος σε αυτό το γαμημένο μονοπάτι.
Μπορείς να το λες όσο συχνά θες. 
"Έτσι είμαι κι αν γουστάρεις".
Ναι.
Και το έχεις πει πάρα πολλές φορές.
Έτσι είσαι κι έτσι θα πρέπει να σε γουστάρουν.
Δεν έχεις να δώσεις εξηγήσεις σε κανέναν.
Δικό σου το μονοπάτι και όπου γουστάρεις πας.
Στο καλό.

Καμιά φορά όμως στο γαμημένο μονοπάτι κάποιος προσπαθεί.
Προσπαθεί να σε ακολουθήσει για να μην χαθεί.
Και καμιά φορά ξεκινάς κι εσύ να τον ακολουθείς.
Γιατί κουράστηκες να πηγαίνεις σύμφωνα με τον χάρτη.
Μάντεψε.
Ίσως άλλος άνθρωπος να ξυπνήσεις το πρωί.
Κι άλλος να κοιμηθείς το βράδυ.
Μπορείς να το κάνεις.
Αλλάζω λέγεται.
Κι ελπίζω.
Και κάπου εδώ τελειώνει η ιστορία αυτού του blog.

Λίγο πριν το καράβι σαλπάρει.
Τα όνειρα μου βγάζω από το μπαούλο.
Στην τσέπη μου μέσα τα βάζω.

Το χέρι σου μπορείς όποτε θες να χώνεις.
Να τα ανακατεύεις.
Να κλέψεις ένα δυο.
Να αφήσεις κανένα δικό σου μέσα.

Δεν θα το καταλάβω.
Κι αν το καταλάβω δεν θα με νοιάξει.
Ακόμα θα χαμογελάω.

Χαμογελάω.

Δεν ξέρω από πότε έχω να χρησιμοποιήσω αυτή την λέξη.

Πάει καιρός Μελέκ.

Πάει καιρός.

Χωρίς να δίνεις τίποτα.
Αγοράζεις το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο.
Τώρα που η προσφορά τελείωσε.
Ψιλά δεν σου περισσεύουν.

Πλατεία Ναυαρίνου στη μέση του κόσμου.
Κάποτε κατέβαζα ένα μπουκάλι ουίσκυ μαζί με το εαυτό μου.
Χάλια. Μόνος.
Η θλίψη μου γιορτή.

Ξαναεπιστρέφω στη Γη σε λίγο.
Στον άσπρο πλανήτη χειμώνιασε απότομα.
12 ώρες μείνανε.
Κι εσύ ανακατέβεις τον whisky με γκουακαμόλε.

Φτιάχνω όνειρα με ένα σου χαμόγελο...

Ξέχασες να μου μάθεις το να είμαι καλά στο "τώρα"...
Εικόνες ψεύτικες φτιάχνω για να περνάει η ώρα...

Κι ας είναι κάθε φορά που η μελαγχολία με τσακίζει...
Έχω την εικόνα σου εκεί να μου θυμίζει...

Πως είμαι κάτι σε αυτόν τον κόσμο...
Δεν περπατάω πάντα μονάχος μου στο δρόμο...

Κι ας είναι κάθε φορά που η μελαγχολία με τσακίζει...
Σ' αυτό το μέρος σαν την αγάπη σου τίποτα δεν αξίζει...

Θυμήσου το καλά...

Έχεις μια κρυφή δύναμη μέσα σου...

The point is.
Favorite sentence intro. Right?

The point is.
Pain is reduced by 66%
Rain is reduced by 77%
*Muted* Screams are reduced by 88%
Knife accidents are reduced by 99%

The point is.
Remember who you are.
Before you go too far.

The point is.
The more i dream.
The less i can see what's real.

The point is.
*Brief Silence*

Time is running out.

I made my point.

Less.

Εκεί είναι η μεγάλη άρκτος.
Βλέπεις;
Μοιάζει με κατσαρόλα.
Ή σαν τηγάνι.

Μην ξεχνιέσαι.
Καιρός να κάνω επίσκεψη σε ιατρείο συναδέλφου.
Δεν ξέρω γιατί αλλά χαίρομαι.
Αισθάνομαι να υπάρχει ελπίδα ξαφνικά.

Πόσα χρόνια νομίζεις ότι θα ζήσω ακόμα;
Δεν έχει σημασία...
Καμία...

Γιατί να σου τα πω όλα;
Γιατί να δακρύζω μόνο που σε κοιτάω;
Δεν θα αργήσεις να καταλάβεις.

Μπορείς να πιστεύεις ό,τι θέλεις.
Δεν με πειράζει γιατί είμαι τίμιος.
Ο γιατρός καμιά φορά λέει την λέξη κατάθλιψη και βάζει και σάλτσα από μπροστά.
Τώρα είναι όλα τόσο βολικά.

Ο γιατρός καμιά φορά μιλάει για οξυθυμία και αστάθια.
Ξεσπάσματα επιθετικότητας και σύνδρομο παραληρητικής εσφαλμένης ταυτοποίησης.
Μην φοβάσαι. Εδώ είμαι.

Ο καλύτερος γιατρός είναι ο Dr. Dre.
Μαζί με τον χρόνο θα δώσουν ρέστα.
Ομοιοπαθητική.

Πρώτο μπάνιο με τη Μιλού.
Και στη θάλασσα και στη μπανιέρα.
Πόσα ονόματα μπορεί άραγε να έχει;
Πολλά. Μελέκ.

Καληνύχτα και όνειρα όμορφα...

I* am not an expert.
Got no famous quotes.
Nor hip words.
Just some thoughts to share.

Rare info given for a reason.
Understand why then act accordingly.
Estimate the facts.
Never back off.

Checkin priority list.
Evaluatin.
Checkin one more time.
Debuggin.

I* still have some spare minutes.
DayDreamer for a reason.
SameSmileDifferentDay.
I* am not an expert.

But i* am here.





*You / You are

Πολλές φορές έχω κάνει την ίδια ευχή.
Αν με ακούς πάρε την πνοή μου τώρα.
Κοιτάω στο πουθενά και το εννοώ όσο δεν πάει.
Όχι δεν το προσπάθησα ποτέ μου.

Ούτε όμως έκανα να το αποφύγω όταν το έβλεπα από μακριά.
Έχω συνδέσει την αγάπη με αυτό το αίσθημα.
Αν με ακούς πάρε την πνοή μου τώρα.
Και πάντα να προσπαθώ να καταλάβω.

Τι διαφορά έχει το εγώ από το εμείς;
Τι διαφορά έχει το δικό μου από το δικό σου;
Και ποτέ δεν καταλαβαίνω.
Τόσα σημάδια δεν τα βλέπεις; 

Θα έγραφα κάπου εδώ το αξιοσημείωτο.
Μια βδομάδα #null lacrima.
Δεν τα κατάφερα.
Και σκέφτομαι αυτό που και εσύ σκέφτεσαι.

Πώς τα κατάφερα και είμαι ακόμα ζωντανός;
Δεν ξέρω. Δεν ήταν πάντα επιλογή μου.
Όσο για το αύριο.
Μπούκρα ίνσα αλάχ.

Ανοιχτά και τα δυο σου μάτια πλέον.
Σταματάς να κοιτάς από την κλειδαρότρυπα.
Προσπαθείς να εστιάσεις.
Κατεβαίνεις προσεχτικά την σκάλα.
Περιστρεφόμενο θόλο αφήνεις πίσω.

Και είναι βράδυ.
Πάντα βράδυ.

Το δικύλινδρο παρκαρισμένο εκεί κοντά.
Αράζεις πάνω του και μιζάρεις.
Δυσκολεύεται να αρπάξει.
Δίνεις λίγο γκάζι.
Σήκωμα πλαγιοστάτη και μου παίζεις τα φώτα.
Σε είδα.
Πετάω λίγες κουβέντες στον αέρα.
Μαύρη σάκα στην πλάτη.
Μαύρα παντελόνια γοργά.
Μαύρα ίχνη στο δρόμο.

Κι έρχομαι προς τα σένα.
Πάντα έρχομαι.

Αλλαγή πλεύσης.

Ανοίγω και τα δυο μου μάτια.
Κάτι έχω στην αγκαλιά μου.
Προσπαθώ να εστιάσω.
Απλώνω προσεχτικά το χέρι μου.
Χαϊδεύω το πρόσωπο σου.

Και τότε ανοίγεις κι εσύ τα μάτια σου.
Πάντα τα ανοίγεις.

Είσαι σπίτι τώρα.

Καλώς ήρθες.

Σε θυμάμαι να βγαίνεις στο μπαλκόνι.
Να χαζεύεις το ηλιοβασίλεμα.
Να κάνεις κίνηση να πέσεις κάτω.
"Το θάνατο δεν τον φοβάμαι. Χαχα."

Σε θυμάμαι να κλαις συνέχεια.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί.
Κι όταν το χέρι σου πιάνω από την άλλη να κοιτάς.
"Όλα είναι καλά."

Σε θυμάμαι από μικρό παιδί.
Να ρίχνεις κλεφτές ματιές πίσω σου.
Πάντα να σκανάρεις το περιβάλλον.
"Κανένας δεν θα σε πειράξει." 

Σε θυμάμαι χωρίς ρολόι, κινητό κλειστό.
Σαν να μην έχει ο χρόνος σημασία.
Επαφή με κανέναν να μην θέλεις.
"'Ο,τι χρειάζομαι είναι εδώ."

Σε θυμάμαι μακριά από τα φώτα της πόλης.
Κάτω από καθαρό ουρανό να σου δείχνω τα αστέρια.
Τα μάτια σου κάτι να ψάχνουν.
"Κάπου εκεί είναι ο άσπρος πλανήτης."

Σε θυμάμαι σόλο να ταξιδεύεις.
Ώρες ατελείωτες χωρίς προορισμό.
Απλά για να μην σκέφτεσαι.
"Το καλύτερο αγχολυτικό."

Σε θυμάμαι να λες πως είναι η καλύτερη εποχή.
Στην αγκαλιά μου μέσα να χαθείς.
Μία και καλή.
"Μία και καλή." Διαφώτισε υποσυνείδητα ο psyxiatroz στις Κυριακή, 22 Απριλίου 2012 11:08 μμ.

Tags: ασυναρτησίες

Όπως κάθε χρόνο τέτοιες μέρες οφείλω να σας ευχηθώ...

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 

και ήρεμα με το χιόνι...

Ο φάρος δείχνει αγέρωχος. Καμαρωτός.
Δείχνει.
Παλιός είναι. Πέτρινος.
Πολύ παλιός.
Αν ανέβεις τα σκαλιά θα καταλάβεις.
28 κεριά πρέπει να ανάψεις.
Για να αρχίσει να προειδοποιεί.
Εδώ κοντά είναι το λιμάνι.

Γοργό περπάτημα.
Σκυμμένο κεφάλι.
Πάντα.
Κλεφτές ματιές πίσω μου.
Κανένας δεν ακολουθεί.
Ποτέ.
Θολό τοπίο.
Πόνος στο στήθος.
Κόμπος στο λαιμό.
Όλα γνώριμα.
Εδώ κοντά είναι το λιμάνι.

Βλέμμα στο πουθενά.
Χαμόγελο από τις εκπτώσεις.
Μου μίλησε κανένας;
Βλέπω μονάχα στόματα να ανοιγοκλείνουν.
Βουβός κινηματογράφος.
Το μυαλό μου ταξιδεύει στα μάτια σου.
Υπερβολικά αδύναμος.
Σε χρειάζομαι.
Εδώ κοντά.

Χαλαρά (*)
Ζορίσου (**)
Δύσκολα είσαι (***)

1. Έχω έναν φίλο που κάθε τόσο πάει στο παζάρι για να αγοράσει στην κυρά του ένα κοκοράκι.
   Εκτός από κοκοράκι τι άλλο της αγοράζει; (***)
2. Το ψευδώνυμο μου στα μοτοσυκλετιστικά φόρουμ δεν είναι PsyxiatroZ.
   Ποιο είναι και από που βγήκε; (**)
3. Υπάρχει μια καφετέρια στην οποία πάω και κάθομαι με τις ώρες.
   Πώς ονομάζεται; (*)
4. Τι φοράω στο αριστερό μου χέρι; (**)
5. Για να με πάρει ο ύπνος όταν ήμουν φαντάρος κάθε βράδυ άκουγα δύο τραγούδια.
   Ποια είναι; (***)
6. Τι βλέπεις από το παράθυρο του δωματίου μου; (**)
7. Ποια μηχανή χαλβαδιάζω εδώ και καιρό; (**)
8. Τι καπνό φουμάρω; (*)
9. Για ποιον λόγο δεν τρώω σχεδόν καθόλου γλυκά; (**)
10. Αν την έκανα για Αυστραλία σε ποια πόλη θα ήθελα να μείνω; (*)

Είναι από αυτές τις νύχτες.
Ξαπλώνεις και το συνειδητοποιείς.
Είσαι περίεργος.

Όχι το περίεργος το όλοι με κοιτάνε κάπως και τι κάνω εδώ.
Το περίεργος να δεις που χάθηκε πάλι ο ρυθμός της καρδιάς σου.
Δώσε μου αναπνοή να ηρεμήσω.

Σκέψεις ρημάζουν το μυαλό σου και το καίνε.
Πυρετό κάποιοι το λένε.

Και ξαφνικά υπάρχει μόνο ένα χαμόγελο τριγύρω.
Με νερό να προσπαθεί να σε δροσίσει.
Όλα τα χρώματα ξεθωριάζανε σε μαύρο.
Μα τώρα ούτε πια που το θυμάσαι.

Αυτή τη νύχτα που σε τυλίγει κάθε τόσο.
Που προσπαθείς χίλιες φωνές μέσα στο μυαλό σου να βουλώσεις.
Που για να βρεις τα όνειρα σου γονατίζεις.

Αυτή τη νύχτα που πλέον μεγάλωσε σε μέρα.
Καταφύγιο την ονόμασες και χλώμιασες.
Δύο σφαίρες ισορροπείς στο κομοδίνο.
Κλείνεις τα μάτια και ήρεμος κοιμάσαι.

Είναι από αυτές τις ημέρες.
Ξυπνάς και το συνειδητοποιείς.
Είσαι μόνος.

Όχι το μόνος το πολλά βαρύ και κλάψα.
Το μόνος το που σκατά είναι το γαμήδι το νόημα.
Δώσε μου ένα λόγο να παλέψω.

Κολλάει το ηχείο με τραγούδια που σου γαμάνε την ψυχολογία.
Πιο δυνατά από σένα να ακούγονται.

Και ξαφνικά δεν υπάρχει κανένας τριγύρω.
Να του πεις ένα από τα χίλια μυστικά σου.
Κι ας υπάρχουν χίλιοι άνθρωποι γύρω σου.
Κι ας είναι το μυστικό σου μόνο ένα.

Αυτή τη μέρα λοιπόν που ξημερώνει κάθε τόσο.
Που προσπαθείς να βρεις τα χαμένα σου όνειρα.
Που ασταμάτητα γυρνάς την υδρόγειο και στα τυφλά σημαδεύεις.

Αυτή τη μέρα που πλέον νύχτα έγινε.
Γιορτή την ονόμασες και χαμογέλασες.
Στα ουράνια μου είπανε πως πέταξες.
Φτερά αγγέλου τώρα πια σε γυροφέρνουν.

Γεννημένος πεθαμένος κι όλη μου η ζωή:  
Χέρια για σένα αγκυροβολημένα εκεί. 
Να σκουριάζω με δάκρυα τους στίχους. 
Να μιλάω κάθε βράδυ στους τοίχους. 

Μη προλάβεις να ψιθυρίσεις βοήθεια. 
Ο άσπρος πλανήτης η μόνη αλήθεια. 
Μπερδεμένες λέξεις σ' ευθεία. 
Στα γόνατα - μικρό κουτί σημασία. 

Τεράστιες αποστάσεις στο χάρτη. 
Αδιέξοδος το ίδιο μου μονοπάτι. 
Χωρίς καμία στάλα από μένος. 
Τεχνητή αναπνοή - Συνηθισμένος. 

Ξεγλιστράει απότομα ο χρόνος. 
Ανέκδοτο μου μοιάζει ο φόνος. 
Χρεωμένος τόσα πολλά σ' αγαπώ. 
Με τη σκιά μου παίζω κρυφτό. 

Μάτια πανέμορφα να μη δω.
Δευτερόλεπτα λίγα πριν φύγω.
Τα όνειρα μου στο αγιάζι.
Πρώτη και γκάζι.

Μούδιασε η θάλασσα - κοίτα!
Νότες ξεχασμένες in un'altra vita.
Οξυγόνο περίσσιο δεν θα χρειαστεί.
Μόλις γνώρισες όλη μου τη ζωή.

Το ρολόι μετρούσε ανάποδα.
Χωρίς να μπερδευτεί.

Άυπνος άλλη μια μέρα.
Με ψεύτικο χαμόγελο πάω να με ξεγελάσω.

Δεν έχω όρεξη για πολλά πολλά.
Τα ζάρια όλα μαζί θα τα πετάξω:

1. Όταν είσαι δίπλα μου τα μάτια μου να ξεκουράσω δεν μπορώ.  
1. Σου έχω πει χίλιες φορές τον λόγο.
3. Τη μουσική που παίζει η καρδιά σου θέλω να ακούω στη διαπασών.
4. Το ταξίδι που κάνουν τα χέρια μου μέσα στα μαλλιά σου δεν θέλω να το χάσω.
5. Οξυγόνο κάποιος.

Μου λείπει ένα δυάρι.
Πανέμορφη η τύχη δεν με θέλει για την κέντα.

Κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα αλλάξεις. 
Δεν ξέρω ποιος σου έμαθε τον πόνο.
Και γιατί κολλητός σου έγινε πρώτος.

Το άτομο για το οποίο νοιάζεσαι περισσότερο.
Ποτέ δεν ήσουν εσύ.
Δεν το αξίζεις μου είπαν.

Ίσως να χρειάζεσαι συνέχεια να προσέχεις κάποιον.
Ίσως να χρειάζεσαι κάποιον συνέχεια να σε προσέχει.
Τούτο το χαζό μυαλό πάντα να καίγεται στις σκέψεις. 

Σε βλέπω καμιά φορά όταν ανοίγεις τα πατζούρια.
Ίσως να περιμένεις πότε θα περάσω.
Ίσως να περιμένω πότε θα τα ανοίξεις.

Στα μάτια σου μέσα πανέμορφα μονοπάτια.
Δοκιμάζω την τύχη μου μαζί τους.
Δύσβατα φαντάζουν στο λεπτό χαμένη ισορροπία.

Προσπάθησα να σου εξηγήσω εκείνο το βράδυ.  
Ζόρικο χαμόγελο στο δικό μας μπαλκόνι.  
Αλλά δεν έχω πεθάνει ακόμα ξέρεις. 

Μολύβι που συνέχεια γράφει έγινα. 
Ζωγραφίζει δρόμους που παν στο πουθενά.
Στιγμές να υπογραμμίσει προσπαθεί.   

Κι αν ακόμα αναρωτιέσαι τι κάνω εδώ.
Με την σιωπή σου τρέφομαι κάθε βράδυ.
Στους χτύπους της καρδιάς σου κολυμπώ.

Τα κόλπα για να κοιμηθώ δεν πιάνουνε.
Γιατί χτυπάει περίεργα η καρδιά μου.
Χάνει συνέχεια το ρυθμό δίπλα στη σκέψη σου.
Μόλις βραδιάσει ξεκινάει τα μακροβούτια.

Ψάχνει απεγνωσμένα ένα σεντούκι θησαυρού.
Ο χάρτης δείχνει γύρω γύρω μπουρμπουλήθρες.
Φήμες λένε πως ένα καβούρι το φυλάει.
Και φύκια διώχνουν όλους τους περαστικούς.

Μα εμένα η καρδιά μου βρήκε κόλπο.
Κοράλλια φύτρωσαν κάπου κοντά μου είπε.
Θα τρυπώσει εκεί απόψε και θα περιμένει.
Τον κάβουρα να δει να αποκοιμιέται. 

Τότε θα τρέξει γρήγορα προς το σεντούκι.
Να σου αφήσει μέσα ένα μικρό δωράκι.
Κέρδισα εισιτήριο για τον πλανήτη των ονείρων.
Κι εκείνα τα κόλπα που μου έμαθες δεν πιάνουν.

Δεν μπορώ να ακουμπήσω τίποτα πια.
Έχουν παγώσει τα χέρια μου.
Όλες τις φωνές. Όλα τα τραγούδια.
Τα καλύπτει η φωνή σου.
Στο άπειρο έχει χαθεί το βλέμμα μου.
Σε ψάχνει συνέχεια στο πλήθος.
Ξεροκαταπίνω με προσοχή.
Η γεύση απ' τα φιλιά σου να μην φύγει.

Μπερδεύομαι καμιά φορά.
Σε κάθε όνειρο μου είσαι εσύ;
Ή εσύ είσαι το κάθε μου όνειρο;

Κάθε βήμα που κάνω τώρα με αφήνει στάσιμο.
Κάθε ανάσα μου ψάχνει το κορμί σου να ζεστάνει.
Κάθε χτύπος της καρδιάς δυνατός να σε κουφάνει.
Κάθε τόσο να μου λες:

~Τι κάνεις εκεί ρε αλήτη;

[Intro]

"Καλώς τα παιδιά", είπα από μέσα μου.
Μπούκαρε η Αμηχανία με τον Φόβο αγκαζέ.
Μετά από λίγο εμφανίστηκε η Χαρά και η Λύπη.
Μύρισε ευκάλυπτο ξαφνικά το σπίτι...

Δεν σχεδιάστηκε έτσι η εισαγωγή.
Αλλά λόγω αμηχανίας πήγε προς το γλυκανάλατο.
Σίγουρα έχω εκείνο το χαζό το βλέμμα.
Τεχνητή αναπνοή αν θες να φύγει.

Παλεύω με τα γαμημένα πλήκτρα.
Έχουν παγώσει τα χέρια μου απ' τον φόβο.
Όταν ξυπνήσω μακάρι να είσαι κάπου εδώ γύρω.
Ίσως για αυτό και να μη θέλω να κοιμάμαι.

Log in απότομα μέσα στο παραμύθι.
Την χαρά δεν ξέρω μόνο αν πήρες πρέφα.
Αλληθώρισε στα ξαφνικά ο δράκος.
Στην μύτη του σπινιάρισε μια οπτασία.

Install Skype και φύγαμε Αυστραλία.
Έχει emoticon για λύπη να σπαμάρω;
Όλα εύκολα τα έδειχνες στο χάρτη.
Δεν ξεπαγώνουνε με τίποτα τα χέρια.

[Refrain]

Μου βρήκα δουλειά.
8 με 12 ώρες κάθε μέρα. 
Μισθός εξωπραγματικός.
Και μπορώ να δουλεύω και στο σπίτι.

Petting and massage.
Πληρωμή μόνο σε τεχνητές αναπνοές.

[Outro]

Ούτε γιοντζές. Ούτε ζώνη. Ούτε διαμάντια.

Θα έχεις προσέξει εκείνο το παιδάκι.
Θα το έχεις προσέξει.
Γιατί πάντα θέλει την προσοχή σου.
Τα μάτια σου πάνω του.

Θα το έχεις ακούσει πως μιλάει.
Δυνατά να γυρίσεις το βλέμμα.
Συνέχεια με γρίφους να κρατήσει το βλέμμα λίγο παραπάνω.
Ασυναρτησίες που δεν καταλαβαίνεις.

Θα έχεις δει πως περπατάει στο δρόμο.
Σαν καραγκιόζης. Μη σταματήσεις να γελάς.
Κι όταν δεν είσαι εκεί.
Φωνάζει το όνομα σου στα στενά.

Μακάρι να θυμάσαι πώς σε κοιτούσε.
Όχι μην γυρίσεις από την άλλη.
Στα μάτια σου μέσα βλέπει τα πιο όμορφα όνειρα.
Μονάχα τότε ο χρόνος σταματά.

Όμως στέρεψε η ενέργεια του μια μέρα.
Μάγκωσε η φωνή του.
Σταμάτησε στους δρόμους να κατρακυλά.
Και τα μάτια του κρατούσε χαμηλά.

Μεθούσε κάθε βράδυ με δάκρυα δυνατά.
Ζωγράφιζε στον αέρα καρδιές με τα δάχτυλα του.
Τις σκέψεις του όλες μάζεψε, τις τύλιξε σε ένα χαρτί.
Δώρο σου τις έκανε μπας και το ξαναπροσέξεις.

Αράγε θυμάσαι εκείνο το παιδί ακόμα;
Την πλάτη πριν να του γυρίσεις καρδιές ζωγράφιζε.
Μεθυσμένο μια ζωή να σου παραμιλά:
Αυτό είναι για σένα.

Έχω στον τοίχο μια αγκαλιά κόκκινο φόντο.
Σε ένα κλαδί μεγάλη κούνια της κρεμάσαν.
Για να χωράει δυο ανθρώπους και έναν ήλιο.
Στο λάθος μέρος πως την έβαλα μου λένε.

Με αριθμούς αν θα με βρεις δεν το νομίζω.
Ηλεκτρικές φωνές πάει καιρό που δεν γουστάρω.
Μόνο το δούλεμα τις ώρες που δεν πρέπει.
Το φάλτσο γέλιο όταν όλοι γύρω κλαίνε.

Ανάποδα τα μάτια μου βλέπουν το ίσιο.
Το αλλοπρόσαλλο πάντα θα με τραβάει.
Λες και μπορώ πάντα τους πάντες να βοηθήσω.
Δεν θέλω να λέω πως κάτι εδώ είναι δικό μου.

Τάχα κρυψώνα να βρήκα κάτω απ΄ το κρεβάτι;
Έτσι κανένας να με βρει δεν καταφέρνει;
Ούτως η άλλως καθώς η νύχτα πλησιάζει.
Άδεια φαντάζει εκείνη η θέση στο πλευρό μου.

Μπουντρούμια σκοτεινά σέρνουν τα πόδια μου.
Σπηλιές γεμάτες με περίεργα θηρία.
Με το χαμόγελο σου έφτιαξα μια πανοπλία.
Στο φως του ήλιου μία μέρα να βγω άθικτος.

Σημάδι βάζω κάπου κάτω με το νου μου.
Εδώώώ, παραμιλάω, είναι τα άπλυτα.
Κι όταν παλεύω με τις ίδιες μου τις σκέψεις.
Ξέρω για σένα θα 'μαι πάντα απαράδεκτος.

Δεν φτάνουν όλες οι λέξεις του πλανήτη σου.
Πώς να εξηγήσω τόσα κύματα για καλημέρα;
Τώρα που από τη ζωή αυτοεξορίστηκα.
Αστείος μοιάζει αυτός ο κόμπος στο λαιμό.

Παλιές καλές εποχές στο θολό καθρέφτη.
Ζαλισμένες κουβέντες με τους τοίχους.
Γιατί άδειασαν απότομα οι μέρες;
Και η πουτάνα η καρδιά μου ακόμα να βαράει...

Τα χείλια μου χορεύουν μεθυσμένα.
Στη σκέψη μόνο πως υπάρχεις.
Παραπατάει το βλέμμα μου στα ζόρικα.
Μέσα στα σύννεφα σαν ψάχνει τα φτερά σου.

Βγάλε με από τη θάλασσα αν με βλέπεις.
Σπαρταράει η ανάσα μου.
Καταπίνω τις κραυγές μου.
Βγάλε με από τη θάλασσα μια στιγμή.

Και πέταξε με πάλι μέσα.
Δίπλα σου μόνο να πετάξω.
Στα μάτια σου για λίγο να χαθώ.
Κερασμένα δευτερόλεπτα ζωής.

Εξήγηση θα έψαχνα να βρω.
Για θάλασσες φτιαγμένες από δάκρυα.
Καλός λόγος ίσως υπήρχε.
Για να βαράει ακόμα η καρδιά μου.

Μα όλες οι λέξεις του πλανήτη σου δεν φτάνουν.

Στο κρεβάτι μου η Νύχτα...
Από τον λήθαργο δεν βγαίνει...
Μέσα στα χέρια μου κουρνιάζει...
Κι όταν ξημερώσει περιμένει...

Με χαμόγελα να στολίσω το τραπέζι...
Μαγειρεμένα παραμύθια Χαλιμάς...
Λίγο πριν ανοίξω το μπουκάλι της καρδιάς μου...
Άσπρο πάτο η Νύχτα για εμάς...

Νύχτα μεθυσμένη την θυμάμαι...
Να μου λέει συνέχεια φοβάμαι...
"Φοβάμαι μη χαθούν οι λέξεις...
Στο φως του ήλιου να μην τρέξεις..."

Εικόνες τραγικές πλάθει στα μάτια μου...
Τόσες πληγές δεν μπορείς να τις μπαλώσεις...
Φωνή μικρού παιδιού έχουν τα όνειρα...
Ένα μικρόφωνο μονάχα να της δώσεις...

Νύχτα σταμάτα την ανατολή...
Οι άνθρωποι ίσως μας δουν...
Κι αφού μόνο εσύ τα χείλη μου διαβάζεις...
Κάτι αποφάσισαν να πουν:

Τώρα που τα δάκρυα μου γίνονται καπνός...
Και τα ωραία μου τα ρούχα πια ξεφτίζουν...
Αλήθεια που το βρήκες το κουράγιο πες μου που...
Να κάνεις όλες τις σκέψεις μου να ανθίζουν...

Σου έχω όμορφα δώρα από την λαϊκή...
Λίγες ρυτίδες κι απ' την κολώνια που σ' αρέσει...
Μόνο μη μου νυχτώσεις κάπου αλλού...
Να δούμε τότε ποια θα τα φορέσει...

Σου έγραψα και τούτο εδώ τον στίχο...
Τα λόγια μου στο άπειρο νεκρός πλανήτης...
Εξάλλου ποτέ δεν είχε σημασία...
Αν εξαφανιστεί μια Νύχτα ο αλήτης...

Της φωτιάς τα κύματα παλεύουν να σε πνίξουν.
Αιχμηρές νότες σκίζουν τον αέρα με εσένα στόχο.
Ξεχασμένα χρόνια πίσω σου κατρακυλάνε.
Μια σταγόνα αγάπης να πέσει πάνω σου.
Κι έσπασες σε χίλια κομμάτια.

Βλέμματα του δρόμου, σου κλέβουν ανάσες.
Μαύρες σκέψεις σκεπάζουν τον ουρανό.
Γνώριμες σιλουέτες σε περικυκλώνουν.
Ένα χαμόγελο να βρεις στις τσέπες τους.
Φεγγάρι ολόγιομο φτιάχνεις φωτοστέφανο.

Τα ίδια σου τα βήματα σε βγάζουν εκτός πορείας.
Κάθε χτύπος της καρδιάς και μια πυρηνική έκρηξη.
Δάκρυα είναι πλέον το ποτό σου.
Από το στόμα σου κέρνα με δυο γουλιές.
Τατουάζ μέσα στα χέρια μου να γίνεις.

8 μήνες πριν, ο χρόνος είχε κουραστεί.
Τα δευτερόλεπτα εκατομμύρια.
Αδύναμος να σηκώσω το τυχερό μου 7.
Άδειος από ιδέες.

Όποτε είμαι χάλια πάντα απολαμβάνω μια γαμημένη βόλτα μέσα στην βροχή.
Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να γευτώ τα χείλη σου.
Να σε χαϊδεύω μέχρι το τέλος του κόσμου.
Να βλέπω θάλασσες στα μάτια σου.

Όποτε είμαι χάλια πάντα προσπαθώ να κάνω τον καραγκιόζη.
Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να ζωγραφίζω χαμόγελα στο πρόσωπο σου.
Να σου λέω παραμύθια μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.
Να ακούω την ανάσα σου μέχρι να ζαλιστώ.

Όποτε είμαι χάλια πάντα γουστάρω να σε πειράζω.
Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να σε φωνάζω "κοριτσάκι μου".
Να σου τραγουδάω μέχρι να πεθάνω.
Να σε πηγαίνω βόλτες σε γαμημένα όμορφα μέρη.

Όποτε είμαι χάλια πάντα παραπατάς μεθυσμένη μέσα στις σκέψεις μου.
Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να σε πάρω τηλέφωνο.
Να σου δώσω την ευκαιρία να μου ρίξεις το πιο δυνατό σου ξόρκι.
Να με μαγέψεις με την φωνή σου.

Όποτε είμαι χάλια πάντα περιμένω πότε θα χαθώ στην αγκαλιά σου.
Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να ανέβω στην μηχανή μου και να έρθω.
Να σκάσω μύτη έξω από το σπίτι σου.
Να ψάχνω πολύχρωμα αποτυπώματα στα πεζοδρόμια.

Όποτε είμαι χάλια πάντα αίμα κυλάει από τον ώμο μου.
Όποτε είμαι χάλια πάντα σταχτοδοχείο κάνω τα χέρια μου.
Να διώξω τον καπνό γύρω από την καρδιά μου.
Να μπορέσεις να την δεις πώς χορεύει όταν είναι κοντά σου.

Όποτε είμαι χάλια πάντα σε τυχερά σοκάκια σ' αναζητώ.
Όποτε είμαι χάλια ποτέ δεν είσαι εκεί.
Να σε κεράσω μπύρες σε παρακμιακούς πλανήτες μικρού μήκους.
Κι εσύ να με κοιτάς συνέχεια...

Κι εγώ να σε παρακαλάω να σταματήσεις...

Λίγο πριν περπατήσεις πάλι μόνος στο σκοτάδι.
Πριν ψιθυρίσεις ένα "καλά είμαι" στον εαυτό σου.
Δύναμη πριν βρεις να σταματήσεις να κοιτάζεις πίσω.
Τα μάτια που σε κοιτάνε συνέχεια να μπορέσεις να διώξεις.

Όσο και να τρέχεις δεν τους φτάνεις.
Στιλέτο κάτω από το μανίκι πιάνεις.
Τρελαμένο μυαλό δεν μπορείς να τρελάνεις.
Ανεκπλήρωτα όνειρα σε δάκρυα χάνεις.

Μήπως όταν είμαι παρέα με την σκιά μου,
αφήνω το κλειδί στην πόρτα καρδιά μου;
Μήπως κάθε χρόνο λες "τώρα είναι η χρονιά μου;",
και απλόχερα σου δίνω όσα είναι δικά μου;

Πίσω από τις κραυγές ίσως ακούς τη φωνή μου.
Mέσα στα χέρια σου το ετοιμοθάνατο κορμί μου.
Σκληρά λόγια ξαπλώνουν δίπλα στην ψυχή μου.
Kι ας μην είσαι εδώ μαζί μου.

Τώρα οι σκιές έγιναν μέρος της ζωής.
Mόλις πέφτει το σκοτάδι ψάχνεις κρυψώνα να κρυφτείς.
Κλείνεις το μάτι μόλις μπανίσεις ελπίδα.
Και κοιμάσαι πάνω σε κάθε ήχο που είδα...

Τόσα λίγα δευτερόλεπτα στο προσκήνιο.
Χαμόγελα στο ηλιοβασίλεμα.
Χωρίς να υπάρχει κανένα λάθος.
Και καμιά εμπιστοσύνη.

Να γελάς με την καρδιά σου.
Σε κάθε θάνατο μου.
Το βλέμμα κάτω.
Τα μάτια σου πάνω.

Ειρωνεία σε στιγμές μοναξιάς.
Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις.
Δεν θα θυμάσαι τίποτα αύριο.
Μόνο το χάδι στα μαλλιά σου.

Λιγοστεύει ο χρόνος.
Το άγχος ανύπαρκτο.
Όνειρα συνέχεια μπερδεύουν την πραγματικότητα.
Λίγο πριν φύγεις,

  όλη η ζωή μου στην οθόνη...

Σκέψεις προσπαθείς ακόμα να διαβάσεις.
Σαλεύεις στο πόσο απότομα στενεύει ο δρόμος.
Τα χέρια του κλόουν συνεχίζεις να κουνάς ρυθμικά.
Και χαιρετάς τον σακάτη στον καθρέφτη γιατί μπορείς.

Δεν νομίζω να κρατάς να όνειρα σου μυστικά.
Έτσι κι αλλιώς μόνο με φλεγόμενες λεπίδες έμαθες να κάνεις παρέα.
Μνήμη εκτός λειτουργίας μα το χαμόγελο της μπροστά σου.
Και περιμένεις να ξεσπάσει καταιγίδα στα μάτια σου για να καβαλήσεις.

Η ίδια σου η γροθιά σαν σφυρί χτυπάει το στήθος σου.
Καθώς κοιμάσαι πάνω σε επικίνδυνες μελωδίες.
Μέχρι να ξυπνήσεις θα έχει σπάσει η καρδιά σου.
Και είμαι σίγουρος πως δεν σε πειράζει.

Τώρα που στέρεψες από λέξεις λοιπόν.
Τώρα που σπάνια κοιτάς τον ουρανό.
Τώρα που κλείνεις τα μάτια σου νωρίς.
Και Craven έπαψες να ζητάς.

Καιρός να σε κεράσω νύχτα με τόνικ.

Λίγο δύσκολο να διαβάζεις λόγια του χαμού.
Εξαφανίστηκες όπως εξαφανίζομαι.
Ο καπνός αρκεί για να σχηματίσει το πρόσωπο σου.
Στον ουρανό σε ψάχνω μέσα στα αστέρια.

Κάμερες όσο και να με κυνηγούν.
Δεν ψαρώνουμε κουφάλα.
Μετράω 190 δευτερόλεπτα χωρίς οξυγόνο.
Αναπνοή μου κοίτα να αντέξεις.

Δες την κατάσταση ψωλάκι.
Για πάρτη σου έπιασα τα 27.
Και δεν μασάω.
Παράδεισο ή κόλαση θες να σε πάω;

Μέχρι να καταρρεύσω αναφέρω χέστρες μοίρας καθαρές.
Διασκεδαστής - οδηγός και σήματα σου δυνατά καθαρά.
Ανέφερε και δικά μου.
Σκατά.

Που σκατά είσαι;
Καμιά φορά αισθάνομαι κουρασμένος.
Σημαδεύω ώρες με ΗΚ11.
Κερνάω φόβο στο θεό σου.

Craven να διώξω τους δαίμονες.

Ας πούμε πως ο χρόνος κουράστηκε απόψε.
Τα δευτερόλεπτα αμέτρητα.
Το τυχερό μου 7 ασήκωτο.
Οι λέξεις δεν σκαλώνουν στο χαρτί...

Οι τοίχοι σταμάτησαν να μιλάνε. Μόνο πλησιάζουν.
Ψιθυριστά: "Το δωμάτιο στενεύει..."
Οι κοσμοναύτες γεράσανε ένας ένας και αυτό δεν είναι κοροϊδία.
Κανένας δεν καβαλάει και παράλληλα ψαχουλεύει την σωτηρία του κόσμου...

Μεγάλη ελπίδα δύο αστραφτερά διαμάντια που ακόμα διαβάζουν ιδρωμένες σκέψεις.
Καρφωμένο το βλέμμα στο ναυάγιο.
Το τσίμπημα δεν σημαίνει αναγκαστικά και έξοδο από το όνειρο.
Κι ο χορός με τα λιοντάρια ξεκινά...

Έχω πολλές επαφές.
Άριστα αποθηκευμένες.
Στο κινητό μου, στον λογαριασμό του facecheapb00k, στα ατελείωτα email μου.

Είναι τόσες πολλές που καμιά φορά ξεχνάω μερικές.
Είναι τόσες πολλές που πάντα έχω επιλογές.
Είναι τόσες πολλές που θα μου πέσει κι ο γκαϊφές.

Τις μάζευα με περισσή μανία τόσα χρόνια.
Μία μία τις πρόσθετα στην συλλογή μου.
Για να πάω στο επόμενο επίπεδο.

Το επόμενο επίπεδο βρίσκεται σε κάτι περίεργες μέρες σαν την σημερινή.
Είναι μέρες που όλοι θέλουν να επικοινωνήσουν με όλους.
Κι εγώ θέλω να επικοινωνήσω μόνο με μία επαφή.

Το παζλ στον αέρα από Stereo Nova.
Το παζλ αναποδογυρισμένο πάνω στο γραφείο φόρεσε τα καλά του για τον τοίχο.
Και μου λείπουν τόσα κομμάτια.

Πολλά χάθηκαν στον καιρό.
Πολλά περισσότερα δεν τολμάω ούτε καν να τα ακουμπήσω.
Τα φωνάζω χαϊδευτικά "ανέπαφα".

...και ήρεμα με το αρνί ε;

Δεν ξεχνώ τον καπετάν Ατίθασο.
Πάει καιρός που σταμάτησε να ταξιδεύει.
Το δέρμα του ξεφλούδισε από την άρμη.
Τα μάτια του στέρεψαν.
Ο καπνός όμως συνεχίζει να βγαίνει από το στόμα του σαν τζάκι που μπούκωσε.

Όλες τις φουρτούνες τις πέρασε μονάχος του.
Για να απολαύσει μέρες απάνεμες.
Λιγοστές και νωχελικές.
Σαν τους ανθρώπους που γνώρισε σε εκείνο το μουράγιο.
Σαν και μένα.

Πάντα είχε περιπέτειες να μοιραστεί.
Μας κοιτούσε με μάτια ηλιοβασιλέματα σε μουδιασμένες θάλασσες.
Κόκκινα μάγουλα έτοιμα να σκάσουν.
Χέρια που πήγαιναν μεθυσμένα πέρα δώθε για να του δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή.
Και βίρα τις άγκυρες για να μας πάει ταξίδι με τις περίεργες ιστορίες του.

Πάντα περίεργες οι ιστορίες του καπετάνιου.
Μαγικά μπουκάλια γεμάτα χάρτες θησαυρών.
Νησιά που κανένας δεν γνωρίζει ότι υπάρχουν.
Και κήποι στον βυθό της θάλασσας γεμάτοι λιχουδιές.
Λιχουδιές που μπορεί να σε σκοτώσουν.

Πάει καιρός που ο καπετάν Ατίθασος σταμάτησε να ταξιδεύει.
Οι ιστορίες του όμως δεν αγκυροβόλησαν ποτέ.
Σκέφτηκα να τις σιγοψιθυρίσω μια φορά για να με πάνε όρτσα.
Μα εγώ είμαι βλέπεις στεριανός.
Χάθηκα στο μπουρίνι.

Υπάρχουν κάτι υπόγεια μπαρ σκοτεινά και κρύα.
Γεμάτα φωνές και λιωμένα κεριά.
Οι καναπέδες είναι παλιοί και λερωμένοι.
Και μπάρμαν δεν υπάρχει.

Υπάρχουν κάτι μάτια που κλαίνε με χαμόγελο.
Μόλις σε βλέπουν αστράφτουν και παίρνουν φωτιά.
Γίνονται ηλιαχτίδες να σε ζεστάνουν.
Και θάλασσες να ταξιδέψεις.

Υπάρχουν κάτι παλιόφιλοι χαμένοι.
Μυρίζουν αλκοόλ κι αγάπη από μακριά.
Σκορπάνε αγκαλιές δυνατές που σου κόβουν την αναπνοή.
Και όλα είναι καλά τότε.

Υπάρχουν κάτι τραγούδια πανέμορφα.
Νότες φτιαγμένες από δάκρυα στα μάτια να τις ακούσει κι ο κουφός.
Στίχοι γραμμένοι με μαχαίρι στο δέρμα να τους διαβάσει κι ο τυφλός.
Και μόνο με κλειστό το στόμα μπορείς να τα τραγουδήσεις.

Υπάρχει ένα σπίτι μακριά από εδώ.
Γεμάτο παλιόφιλους με μάτια που καίνε.
Τα πιο όμορφα τραγούδια ακούγονται εκεί μέσα.
Και μπάρμαν δεν υπάρχει.

Τα μάτια μου στην οθόνη.
Τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο.
Το στόμα μου ξεφυσάει.
Στα αυτιά μου "in un'altra vita".

Τα μάτια μου γεμάτα δάκρυα.
Τα χέρια μου σε σφίγγουν.
Το στόμα μου χαμογελάει.
Στα αυτιά μου η φωνή σου.

Τα μάτια μου στον βυθό.
Τα χέρια μου παίζουν με την άμμο.
Το στόμα μου κλειστό.
Στα αυτιά μου ο σφυγμός μου.

Τα μάτια μου στα μάτια σου.
Τα χέρια μου σε χαϊδεύουν.
Το στόμα μου στο στόμα σου.
Στα αυτιά μου τα δικά σου χέρια.

Τα μάτια μου στο τετράδιο.
Τα χέρια μου κουνιούνται ρυθμικά.
Το στόμα μου προσπαθεί να τραγουδήσει.
Στα αυτιά μου ακουστικά.

Τα μάτια μου ανοιγοκλείνουν κοιμισμένα.
Τα χέρια μου σε προστατεύουν.
Το στόμα μου ψιθυρίζει "σ' αγαπάω".
Στα αυτιά μου η ανάσα σου.

Τα μάτια μου χαζεύουν το άπειρο.
Τα χέρια μου στα clip-ons.
Το στόμα μου γεμάτο απορία.
Στα αυτιά μου ο ήχος μιας L-twin.

Τα μάτια μου σε μια μικρή σκανδαλιάρα.
Τα χέρια μου παγωμένα.
Το στόμα μου παραμιλάει.
Στα αυτιά μου το πρώτο κλάμα της.

Τα μάτια μου στον ουρανό.
Τα χέρια μου στον δρόμο.
Το στόμα μου δεν έχει κάτι να σου πει πια.
Στα αυτιά μου οι κραυγές σου.

Τα μάτια μου δικά της μάτια πλέον.
Τα χέρια μου μαύρα φτερά γεμάτα σημάδια. 
Το στόμα μου δροσίζει το κορμί της. 
Στα αυτιά μου φτάνει η κάθε της ευχή. 

Κόκκινο λουλούδι σαν άλλο κανένα.
Πιάνουμε κουβέντα τώρα που ο χρόνος λείπει.
Δεν μιλάει πολύ.
Σήμερα το πρωί γεννήθηκε.

Του λέω για όλα αυτά που βλέπω όταν κλείνω τα μάτια.
Δελφίνια να παίζουν.
Χορτάρι να χορεύει.
Πουλιά να πετάνε στον βυθό της θάλασσας.

Ακούει με προσοχή.
Δακρύζει από χαρά.
Σαν εμένα.
Όταν είσαι τριγύρω.

Θέλει να μάθει τα πάντα.
Γιατί μιλάω έτσι περίεργα.
Πόσες προσωπικότητες έχω.
Τι είναι αυτά τα σημάδια.

Ο χρόνος επιστρέφει.
Βράδιασε.
Το λουλούδι ξεψυχάει.
Σε μια άλλη ζωή θα σου τα πω όλα.

Λίγο πιο γρήγορα από όσο πρέπει σήμερα.
Θολά τα πάντα στην Εγνατία.
Ανεβάζω ζελατίνα.
Δεν φταίει αυτό.

Κόκκινο.
Γυρίζω το κεφάλι και τους κοιτάζω.
Μου ρίχνουν κλεφτές ματιές.
Κουνάω απογοητευμένος το κεφάλι.

Κάτι σαν να μου λένε.
Φωνάζουν και κάνουν νοήματα.
Κόρνες πίσω μου.
Πράσινο.

Στρίβω αριστερά στην Δωδεκανήσου.
Τα ακουστικά φτύνουν μουσική ασταμάτητα.
Κατεβαίνω παραλιακή.
Χορεύω ανάμεσα τους.

Περιπολικά και σειρήνες.
Σήμερα δεν θα πάρω ευχαριστώ.
Πίσω μου ένα speed triple.
Το βλέπω που βιάζεται.

Οι placebo μου λένε αντίο.
Και ο Αλκίνοος περνάει από την γειτονιά μου.
Κλείνω λίγο το  γκάζι και το ανοίγω απότομα.
Κοιτάω ουρανό για λίγο.

Τα φτερά μου τα έχω χάσει εδώ και καιρό.
To triple βιάζεται περισσότερο.
Άλλη μέρα φίλε.
Πάω καραμπουρνάκι.

Σταματάω έξω από το σπίτι σου.
Το soundtrack από το 9 ξεκινάει.
Σήμερα δεν έχω πλανήτη να σώσω.
Ο περιφερειακός είναι ακόμα κοντά.

Η απόσταση είναι μικρή.
Η αίσθηση ελευθερίας μεγάλη.
Στο κοντέρ δεν έχει σημασία τι δείχνει.
Στην ψυχή μου παίζει καλύτερο έργο.

Ταμπέλες παντού.
Ανυσηχούν μην χαθώ.
Η μοναξιά περνάει ξυστά δίπλα μου.
Στον καθρέφτη ο θάνατος μου παίζει τα φώτα.

Φλας δεξιά και πλαγιάζω.
Ψηλά για Άγιο Παύλο πες της.
Ανεβαίνω για να κατέβω.
Τα χέρια στο πουθενά και πάει μόνο του.

PT boat on the way to havana.
Τόσα χρώματα μου μάθανε μα μόνο το μαύρο θυμάμαι.
Πολλά δέντρα. Πολλές στροφές.
Η Θεσσαλονίκη κάτω από τις ρόδες μου για λίγο.

Σκας χαμόγελο και ξεκαρδίζομαι.
Σοβαρεύεις και δακρύζω.
Αυτή είναι η αδυναμία μου.
Έλα να παίξουμε μαζί της.

Νόμιζα θα έρθουν καλύτεροι καιροί.
Συνήθισα να χάνω. Να σε χάνω.
Ανίκανος να γυρίσω πλάτη στα λάθη μου.
Κάνω γιορτή την μιζέρια μου.

Καίω μνήμες και μαζεύω τις στάχτες.
Στο κουτί της Πανδώρας χωράνε άνετα.
Λίγο έξω από το καταφύγιο ο χρόνος βαριέται να τρέξει.
Κι εγώ το ίδιο.

Η εξάτμιση ξυπνάει τους λύκους.
Και σκορπάει αστερόσκονη στον αέρα.
Το κλειδί γυρνάει. Ησυχία.
Οι δαίμονες μου. Τους πήρε ο ύπνος. Διαφώτισε υποσυνείδητα ο psyxiatroz στις Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010 6:46 μμ.

Tags: φόνος , ασυναρτησίες , φευγιό

Οι εικόνες είναι φτιαγμένες με κλειστά μάτια.
Άνθρωποι με ημερομηνία λήξης και στην ρουλέτα κερδίζει το μηδέν.
Θα ήθελα στις ώρες ψόφου να μου πεις ένα "ρε μαλάκα τι κάνεις;"
Ήσουν busy.

Κάπου σε πέτυχα και μου έλεγες μαλακίες.
Όχι δεν μου αρέσει γιατί έχω τέτοια συμπάθεια για λίγους.
Είναι μηδέν τα άτομα εδώ.
Και το μηδέν κερδίζει.

Όλοι κρατάνε μολύβι και γόμα.
Στην αρχή σε γράφουν. Μετά σε διαγράφουν.
Τα ψιλά δεν φτάνουν να σου αγοράσω χαμόγελα.
Χέρια άδεια έχω μόνο.

Μην τολμήσεις να επικοινωνήσεις.
Κοστίζει σε σκέψεις.
Χαίρομαι που στις νότες ακόμα πιστεύεις.
Έχω λα μινόρε σε αφθονία.

Η καταστροφή είναι εύκολη.
Ο δύσκολος δρόμος είναι από την άλλη μεριά.
Αν με βλέπεις.
Χαιρέτα.

Τα φώτα στο σκοτάδι με μπερδεύουν.
Στην Ινδία είναι ιερό ζώο.
Εδώ απλά λόγος να χαμογελάω με το ζόρι.
Καλώς ήρθες στην πτέρυγα Γ.

Επιστροφή στο μηδέν μου.
Καμιά φορά κερδίζει.
Ίσα ίσα να χαίρεται.
Σε παγκάκια το βάζω να κοιμάται.

Άγγελος είσαι. Έτσι δεν είναι;
Πάντα τους καταλαβαίνω.
Αν βρω τον ουρανό σου.
Πρίγκηπα θα κρεμάσω να σου κρατάει συντροφιά.

02.07.10 μέχρι 11.08.10
Κοιτάω το ταβάνι συνέχεια.
Δεν έχω κάτι άλλο να κάνω.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο.

Πυρετός και κούραση χορεύουν βαλς.
Οι μέρες δεν περνάνε.
Κοιμάμαι με κουβέρτες.
Τρέφομαι με χυμούς.

Δεν καταλαβαίνω ζέστη.
Καμιά φορά με πιάνει ρίγος.
Δεν μπορώ να περπατήσω.
Αρθρώσεις εκτός.

Πριν κοιμηθώ παίρνω αντιπυρετικό.
Χάνω κιλά στον ιδρώτα.
Ξυπνάω μέσα στο ποτάμι.
Και ακούω την μάνα μου να με φωνάζει για μεσημεριανό.

Στο ταβάνι βλέπω πρόσωπα.
Είναι ξύλινο και βοηθάει.
Στο πρόσωπο μου δεν βλέπω πρόσωπο.
Στατική εικόνα πλέον.

Σκιά στην γωνία.
Μην τους ακουμπήσω θα κολλήσουν.
Κι εγώ πάντα ζητάω να κολλήσω.
Όταν σε βλέπω άρρωστο.

Ατελείωτες οι μέρες.
Κοιμάμαι στις 6 το πρωί.
Με ξυπνάει η μάνα μου στις 8.
Κρατώντας ένεση γεμάτη με κενό που πρέπει να διώξω.

Δες με.
Με βλέπεις;
Με το θερμόμετρο και τα depon γίναμε κολλητάρια.
Δες με.

Με έχουν πρήξει να πάρω αντιβίωση.
Το τρενάρω. Δεν γουστάρω.
Ο γιατρός με στριμώχνει.
Εντάξει θα πάρω.

Άρρωστος από αρρώστια δεν είμαι.
Έχω κολλήσει πάνω στο στρώμα.
Με το που βλέπω τα πρόσωπα σας.
Άρρωστος δεν είμαι.

Και λιγόστεψαν τα πρόσωπα επικίνδυνα.
Λιγόστεψε η χαρά μου.
Λιγόστεψε η ζωή μου.
Ελπίδες κάτω από το μαξιλάρι να μην τις χάσω.

Σήμερα.
Χορεύει η κούραση ακούραστη.
Στο πουθενά με βρίσκω κάθε μέρα.
Λόγια είναι αυτά. Περιμένουν.

Αυτός ο φόβος στον αέρα μυρίζει απαίσια.
Ξεχνάω από που ξεκίνησα και που θέλω να φτάσω.
Γεννήθηκα μέσα σε σάρκες περιμένοντας ηλιαχτίδες στο σκοτάδι.

Άδειες γραμμές σε παλιά ημερολόγια.
Αν γυρίσεις σελίδα γεμίζουν επικίνδυνα.
Πόσα φεγγάρια αντέχει ο πλανήτης σου απόψε;

Κοίταξε τον.
Τόσο δα μικρός πλανήτης να χωράει όλου του κόσμου τα διάπλατα χέρια.
Χέρια που γνέφουν αντίο κάθε τόσο.

Μπορώ να θυμηθώ τα πάντα.
Κλείνω τα μάτια και παλεύω με τις σκιές.
Συνήθως χάνω και μου μένουν στάμπες από αίμα.

Τόσους κανόνες δυσνόητους μου ετοίμασες.
Δεν με ετοίμασες.
Σε πόσα τραγούδια να χτυπάνε καμπάνες άραγε;

Αυτός ο πόνος μέσα μου έχει απαίσια γεύση.
Ψάχνει να βρει που πήγαν όλοι οι καλεσμένοι.
Κάτσε... Θα φάμε οι δυο μας απόψε... Έφτιαξα λουκουμάδες.

Μπορείς να δεις τώρα έξω από το παράθυρο.
Ό,τι έφτιαξα με τα χεράκια μου δεν τους άρεσε.
Τρέχουν σαν τρελοί κάτι να βρουν.

Ανακαλύπτουν την χαρά μόνο σε όσα μπορούν να αγγίξουν.
Το βλέμμα μου όσο και να θελουν δεν το αγγίζουν.
Τζάμπα κόπος.

Έφτιαχνα συνέχεια ιστορίες μάνα.
Είναι βαρετό να γνωρίζεις τι θα γίνει στο τέλος.
Φτιάξε μου εσύ μία απόψε και σου υπόσχομαι να κοιμηθώ πριν τις εφτά.

Παιδί μου οι κραυγές που ξερνάς έχουν απαίσιο ήχο.
Ασυναρτησίες ξεφυτρώνουν από μέσα τους.
Σαν να ακούω τους στίχους του Λουδοβίκου που λένε:

"Μα αν δεν μπορείς να συγχωρείς,
που μένει η αγάπη δεν θα βρεις..."

Σε συγχωρώ μάνα... Γιατί είμαι ακόμα δυνατός...

Νύχτα χωρίς καθόλου αστέρια.
Όλα είναι μαύρα γεννημένα.
Κοίτα πως τρέμουνε τα χέρια.
Πάνω σε γόνατα σπασμένα.

Οι ανάσες λιγοστές σαλεύουν.
Απόψε δεν μου περισσεύουν.
Φύλαξα για σένα τις βαθιές.
Ελπίζω μόνο να τις θες.

Ηλεκτρονικά λόγια δεν βοηθάνε.
Τα δευτερόλεπτα ξεχνάνε.
Πάντα ξεχνάνε να σου πουν.
Οι σκέψεις μόνο δεν αρκούν.

Όσο και να με πλησιάζει η γη.
Το χέρι σου μην το απλώσεις.
Αυτή είναι η ανταμοιβή.
Τις ανάσες σου όλες αν δώσεις.

Καμιά φορά όταν βραδιάζει σε βλέπω σκιά.
Γνώριμη στην όψη. Σε βλέπω συχνά. Δεν με τρομάζεις.
Ξέρω πολλά για σένα σκιά.
Σε παρακολουθώ εδώ και χρόνια.

Ξέρω πως για να βγεις πρέπει να κοιμούνται όλοι εδώ τριγύρω.
Και να έχει πέσει μεγάλη ησυχία.
Ξέρω πως μένεις στο δωμάτιο μου σκιά.
Κάτω από το κρεβάτι μου.

Ξέρω πως σου αρέσει να κάνεις βόλτες μέσα στο σπίτι.
Και μόλις κουραστείς ξαποστένεις στο κρεβάτι.
Σου αρέσει να κοιτάς έξω από το παράθυρο.
Και να ακούς τριζόνια, σκύλους και πετεινούς.

Σε ξεγελάω κάθε βράδυ σκιά.
Κάνω ότι κοιμάμαι και σε βλέπω να βγαίνεις.
Δεν κάνεις φασαρία και δεν ενοχλείς κανέναν.
Εκτός από εμένα.

Σε έχω δει σκιά. Και δεν μπορείς να κρυφτείς.
Σε έχω δει πως με κοιτάζεις.
Σπάνιες φορές αλλά το κάνεις.
Αφού έχουν περάσει ώρες που κοιτάς έξω από το παράθυρο,

Γυρίζεις προς τα πίσω και με κοιτάς σαν να είμαι κάτι ψεύτικο.
Τότε αναπνέω πιο δυνατά για να δεις ότι ζω.
Κι εσύ αμέσως παίρνεις το βλέμμα σου από μένα.
Και κοιτάς πάλι έξω από το παράθυρο.

Τότε σταματάω να αναπνέω.

Αν βρεις λέξεις ανάκατες και τσαλακωμένες μέσα στα σοκάκια του διαδικτύου.
Λέξεις δικές μου αν βρεις και σε κάνουν να σκέφτεις λίγο διαφορετικά.
Για όσα τρέχουν γύρω σου και δεν προλαβαίνεις ούτε να τα δεις.
Για τις μέρες που μου αρέσει να ξοδεύω για να σε ψάχνω.

Αν βρεις δάκρυα σε μέρη απίθανα μακριά από εδώ.
Δάκρυα δικά μου αν βρεις να σε κάνουν ευαίσθητο σαν φτερά πεταλούδας.
Για όλα αυτά που ζούνε πλάι σου.
Για όλα αυτά που ακόμα δεν ήρθαν.

Αν βρεις πατημασιές από ατελείωτο ταξίδι δίπλα στη θάλασσα.
Πατημασιές δικές μου αν βρεις και σε κάνουν να αρχίσεις να τρέχεις.
Για να προλάβεις να ζήσεις όσα δεν έζησες.
Για να δεις τα μέρη που είδαν τα μάτια μου.

Αν βρεις σημάδια από αίμα στα χέρια σου.
Αίμα δικό μου αν βρεις και σε κάνει να ματώσεις.
Για όλα αυτά που δεν πρόλαβες να αρθρώσεις.
Για όλα αυτά που λέγαμε ζωή.

Αν βρεις αυτά που πίσω άφησα.
Για σένα.
Τότε θα είναι σαν να έχεις βρει.
Εμένα.

Έχω πάντα σε καλή τιμή.
Φρέσκια ζεστή βροχή.
Την φτιάχνω μόνος μου βράδυ-πρωί.
Της γιαγιάς μου συνταγή.

Έχω βροχή απλή φθηνή.
Έχω και μονοπύρηνη καυτή.
Θα σου πρότεινα από αυτή να αγοράσεις.
Αν θέλεις φίλους να κεράσεις.

Έχω βροχή συλλεκτική... Του προηγούμενου αιώνα.
Την είχα φτιάξει μικρός και την πουλάω με τη σταγόνα.
Βροχή από χαμόγελα. Βροχή από στεναχώρια.
Έχω βροχή από το εξωτερικό...  Έχω βροχή  εγχώρια.

Αυτή είναι η δουλειά μου για όσους ρωτάνε.
Σταγόνες βροχής να με καίνε να πονάνε.
Και παραμύθια το βράδυ να κοιμηθείς.
Παρέα... με τον ήχο της βροχής.

Δοκίμασε να βρεις τι σου αρέσει να κάνεις.
Ψάξε να βρεις νέες ασχολίες  - νέα ερεθίσματα.
Δοκίμασε να γυρίσεις πολλά μέρη του πλανήτη.
Ψάξε να βρεις αυτό που σου αρέσει για να μείνεις.
Δοκίμασε να χαράξεις το δικό σου μονοπάτι.
Σταμάτα να ακολουθείς τα μονοπάτια των άλλων,
Ψάξε να βρεις ποιος περπατάει στο μονοπάτι σου τώρα.

Θα εκπλαγείς όταν καταλάβεις πόσο μόνος είσαι.

Χρειάζεται να περάσει καιρός για να καταλάβεις.

Τι θα πει σκάνδαλο και και τι θα πει υπόνομος.

Μα έχεις φάει τόσα σκατά που έχει μπουκώσει το στόμα σου και δεν μπορείς να αρθρώσεις λέξη.

Κάπου εκεί γεννιέται ένα παιδί με το όνομα σκάνδαλο μέσα σε έναν υπόνομο.

Δεν χαϊδεύει αυτιά και δεν γλύφει κώλους.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για αυτό το παιδί.

Γιατί στην πραγματικότητα κανείς δεν γνωρίζει ότι υπάρχει.

Μόνο εγώ κι εσύ το ξέρουμε.

Μα σε λίγο θα το έχουμε ξεχάσει κι εμείς μικρή μου.

Και το παιδί και την μητέρα του.

Που το μεγάλωνε στην κοιλιά της για 312 μήνες.

Από όλα τα μέρη του πλανήτη στα μάτια σου κάνω τα πιο ωραία ταξίδια.

Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.
Είναι ένα κύμα που σε χτυπάει με δύναμη.
Σε πάει όπου θέλει.
Παλεύεις να το νικήσεις αλλά δεν τα καταφέρνεις.

Ή θα σωθώ ή θα χαθώ που λέ(γα)νε και οι Active Member.





Τόσα τοπία τριγύρω κι εγώ πάλι στα μάτια σου να ψάχνω γαλήνη.

Κάπως έτσι χάθηκαν όλα.
Είναι ένα κύμα που σε χτυπάει πάνω στα βράχια.
Μένεις αναίσθητος.

Και δεν σε βρίσκουν ποτέ.

Οι άχρηστες λέξεις.


Από αχρείαστες συνειδήσεις.


Πάντα με ρωτούσες πώς.


Πώς μπορώ και το κάνω.


Πώς μπορώ να δακρύζω.


Χωρίς λόγο;









Πίσω στο κεφάλι μου όμως ξυπνάνε τόσες εικόνες.
Την ίδια την στιγμή που με βλέπεις να γελάω, εγώ βλέπω χαμένα χαμόγελα, μελαγχολικά βλέμματα, αγκαλιές πιο μεγάλες από ότι μπορείς να φανταστείς. Πολλά πράγματα που δεν μπορείς να φανταστείς.

Γιατί αν φανταστείς πως τώρα είμαι στην δουλειά και μία από τις εικόνες που ξύπνησαν είναι εσύ ευτυχισμένος με το cupcake αγκαλιά ίσως καταλάβεις.

Γιατί αν φανταστείς πως είμαι μπροστά στον υπολογιστή και δακρύζω μπροστά σε όλους και πραγματικά δεν με νοιάζει τι σκέφτονται ίσως καταλάβεις.

Γιατί αν φανταστείς πως αγάπη και πόνος και γέλιο και δάκρυ είναι το ίδιο πράγμα ίσως καταλάβεις.

Το ξέρω ότι το πολύ μπλα μπλα σου σπάει τον πούτσο αλλά ίσως να είναι ο μόνος τρόπος για να καταλάβεις.

Στιλέτο φτιαγμένο από γυαλί.
Νόμιζα πως το είχες δει.
Λάμπει στην σκέψη μου επάνω.
Γιατί εσένα δεν σε φτάνω.

Όμορφα όλα φάνηκαν.
Πετάρισμα και χάθηκαν.
Κομμένα τα ευχαριστώ.
Στον κόσμο σου λίγο πριν μπω.

Δεν έχω λέξεις να κεράσω.
Στα δέκατα σου να γεράσω.
Πνιγήκαν όλες οι εύθυνες.
Όταν ψιθύρισες τρεις μήνες.

Είναι που φτάσαμε στο τέρμα.
Και δεν πονάει πια το δέρμα.
Μακάρι όλα αυτά τα χάδια.
Να μου άφηναν τέτοια σημάδια.
Διαφώτισε υποσυνείδητα ο psyxiatroz στις Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010 1:15 μμ.

Tags: ασυναρτησίες , μελαγχολία

Έχω καιρό πρόταση να δημιουργήσω.
Είναι δύσκολο.

Κοιτάζομαι στον καθρέφτη.
Έχω νεύρα μαζί τους.
Γιατί με ξεγελάνε τα χαμόγελα τους.

Δεν μπορούν να σταματήσουν ούτε 1 λεπτό να σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους.
Δεν καταλαβαίνω που είναι η δυσκολία.
Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν βλέπουν ότι η μοναδική ευτυχία στον κόσμο είναι τα χαμόγελα των άλλων.
Αυτά με τα οποία με ξεγελούν.
Με κάνουν ευτυχισμένο.
Και μετά βλέπω ότι κρύβουν αυτή την μεγάλη αγάπη για τον εαυτό τους.
Δεν με πειράζει τόσο.
Αλλά μετά βλέπω μεγάλη αγάπη για πράγματα. Για ύλη.
Προσπαθώ να το καταπιώ.
Μέχρι που βλέπω μίσος.
Μίσος για τους άλλους.
Και κακία.
Αυτό δεν καταπίνεται.

Προσπαθώ πάντα να βρω δικαιολογίες που θα κάνουν αυτό το χαμόγελο τόσο δυνατό και ευτυχισμένο.
Όμως για το μίσος δεν βρίσκω καμία δικαιολογία.

Δεν σου κρύβω ότι πολλές φορές αγανακτώ.
Αυτό το όπλο θέλει να μιλήσει.
Αγανακτώ με αυτά που βλέπω γύρω μου.
Υποκρισία, αδιαφορία, πράγματα ηλίθια, διαφθορά, όλα δήθεν και μια ολόκληρη ζωή να ψάχνω το νόημα ολόκληρης της ζωής.

Πέρασαν πολλά χρόνια να ακούω κάθε μέρα χρόνια πολλά για μια θλίψη που γιορτάζω.

Είναι δύσκολο να κατασκευάσω παράγραφο.

Καμιά φορά δεν βρίσκω ελπίδα.

Καμιά φορά όμως βρίσκω.

Σε γνώρισα πριν πολλά χρόνια.
Κάναμε παρέα.
Χάθηκα όπως μου αρέσει να χάνομαι.
Σε ξαναβρήκα μετά από χρόνια.
Είχες μεγαλώσει.
Μα το χαμόγελο σου ήταν το ίδιο.
Αληθινό.

Στην πλάτη σου κάτι γράφει θυμάμαι.

Σε ρώτησα τι σημαίνει.
Και μου είπες πίστη.

Δεν κατάλαβα.
Τίποτα δεν κατάλαβα.

Έπρεπε να περάσει λίγος καιρός.
Για να δω ότι πλέον άρχισα να πιστεύω.

Με φώναζες το παιδί με τον ήλιο στα μάτια.
Εγώ σε φώναζα doei.

Νόμιζα θα πει φίλος.
Χρόνια μετά έμαθα ότι θα πει απλά "γεια".

Πάντα σε θυμάμαι με ένα χαμόγελο στα χείλη.
Δεν θέλω να σε θυμάμαι.

Γιατί θέλω να σε δω.
Αλλά φοβάμαι.

Εσένα δεν σε φοβάμαι.
Πάντα σε πειράζω για να σε δω να γελάς.

Και δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο.
Αλλά σε άκουγα εκείνο το βράδυ.

Σε άκουγα όσο μπορούσα.
Είναι από την κούραση σου έλεγα.

Μέχρι που έφτασε το τέλος.
100 και βάλε σελίδες μακριά.

Και δε μιλούσα.
Καταλαβαίνεις;

Είναι πολύ μακριά.
Δεν μπορώ να πάρω μαζί μου αυτό το σώμα.

Καταλαβαίνεις;

Γεμίσαμε πληροφορίες.
Χωρίς πυξίδες δανεικές.
Δεν κάνουν στάσεις στην άκρη του δρόμου.
Με ξεχασμένα επακόλουθα κοιμούντε αγκαλιά.

Μαθαίνεις.
Από κάτω και το ξέρεις.
Γράφεις σαν εμένα μόνο εσύ.
Και το διασκεδάζω.

Ξεφύγαμε.
Μπλέξαμε τις ζωές μας.
Με αλλωνών ζωές.
Αναπνοές για να θολώσει ο καθρέπτης.

Ξεφύγαμε.
Τα μαλλιά σου να χτενίζω.
Τα χείλη σου να αγγίζω.
Ετοιμάσου.

Μου μείνανε τόσα πολλά κύματα απούλητα απόψε.
Φεύγω για ταξίδια κάθε μέρα.
Καμιά φοράω ξεχνώ το κράνος.
Λες και έχω κάτι να προστατέψω.

Το θερμόμετρο έχει κολλήσει.
Καυτή. Τόσο καυτή.
Δανεικές ανάσες μου δίνουν ζωή.
Αν δεν κοιμάσαι.

Σε σπασμένους καθρέφτες λέω τον πόνο μου.
Ποίημα τους ακούγεται.
Ξεχασμένα τα χέρια μου.
Ψάχνουν θλιμμένα μάτια.

Αυτά τα γαμημένα γράμματα.
Πάρ' τα όλα και κάν' τα λέξεις.
Κάν' τα ό,τι θες.
Κάν' τα δάκρυα αν σου βαστάει μαλάκα.

Σε έχω βαρεθεί.
Κλείνουν οι πόρτες μπροστά σου.
Κι εσύ αντικλείδια ψάχνεις στις τσέπες σου.
Τρύπιες και θολές.

Σου φαίνεται για ποίημα αυτό;
Βλέπεις κάτι ωραίο εδώ μέσα;
Βλέπεις κάτι;
Ανησυχείς όταν κλείνω το μάτι στον θάνατο;

Ακατανόητες φράσεις χτίζουν το χαμόγελο μου.
Δευτερόλεπτα χορεύουν στην παλάμη μου.
Μακάρι να ήσουν εδώ.
Να τα έβλεπες.

Το τοπίο θολώνει.
Δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα.
Στροφές γεμάτες ο δρόμος μου απόψε.
Ταξιδεύω νύχτα στα όνειρα.

Πλασμένες εικόνες με άθλια σύμβολα.
Είχα καλύτερα τότε.
Μα δεν έμεινε κάποιος να τα φυλάξει.
Φωτογραφίες στο κουτί.

Ξεχασμένοι μικροί πρίγκηπες.
Μολύβι και γόμα.
Enter και γκάζι.
Γεμάτος στροφές.

Ντουβάρια και διαχωριστικές.
Μπροστά μου τα πρόσωπα σας.
Χαμογελαστά.
Όπως τα ζωγράφιζα.

Λίγα πράγματα γνωρίζω.
Τα περισσότερα γέρασαν.
Στα μάτια μου μέσα τυλίχθηκαν.
Φλόγες.

Μα είναι σταγόνων τρέξιμο.
Αυτό που εσείς οι άνθρωποι λέτε ζωή.
Λίγο πριν αποκοιμηθώ.
Το θηρίο μασάει προφητείες.

Πρώτη φορά μου είπες βλέπεις τέτοια καρδιά.
Σε πίστεψα.
Τώρα πλαγιάζω για την επόμενη στροφή.
Και πέφτω κοριτσάκι μου.

Τοσοδούλα: Έχω humor!
(Εμ... Ναι... Και από που το αγόρασες είπαμε;)

PsyxiatroZ: Δεν ξέρω τι θέλω και δεν ξέρω τι σου αρέσει...
(φτιάξε μια μακαρονάδα... μην το ζορίζεις...)

Magi: Θεέ μου! Τι αρχιδόκαμπος είναι αυτός;
(δίπλα στην μουνοθάλασσα τι περίμενες;)

Θανάσης Υπεύθυνος: Η σκοπιά είχε σκοπό χωρίς σκοπό...
(σκόπιμα;)

Κώστας Αρχιυπεύθυνος: Κίμη Κίμη Κίμη your lovin'...
(Ιωακείμ -> Κειμ -> Κίμης -Δεν φταίω εγώ!-)

Magi: Στο έχω πει χίλιες φορές ότι γουστάρω τις χοντρές!
(Κάτι είχα ψιλοκαταλάβει!)

Τοσοδούλα: Γιατί όταν ΔΕΝ πίνω, ΔΕΝ ξέρω τι θέλω;
(Γιατί όταν πίνεις δεν ξέρεις τι σου γίνεται!)

Μπουλίτσα: Της λέω "Έγραψα σπασαρχίδι στον τοίχο σου", και μου απαντάει:
Άσε! Είναι και 6 χρόνια άβαφτος!
 (Εχμ... Ναι... Στον τοίχο του facebook εννοούσα...)

PsyxiatroZ: (Μέσα στο ασανσέρ) Θα πατήσω το κίνδυνος και θα γίνω επικίνδυνος...
(Φοβηθήκαμε!)
Εναλλακτική ατάκα σε ασανσέρ που γράφουν "ΚΩΔΩΝ": Θα πατήσω το κώδων και θα στο χώσω στον κώλον...

Μπουλίτσα: Ε ας μου την ρίξει την σφαλιάρα!
(Αμήν!)

ΥΓ: Καλά Χριστούγεννα σας είπα;

Σαν βγεις στον πηγαιμό για άβυσσο 2010 σκέψου αν μπορείς.
Υπάρχουν μαλάκες και μαλάκες να σκεφτείς.
Χαζεύουν την πλάτη σου σαν φεύγεις.
Χαζεύουν γενικά.

Ματιά όμως δεν ρίχνουν στον τουρλωτό σου κώλο.
Στα αρχίδια τους θα ήθελαν να είναι.
Χωρίς να προσπερνάν αυτά που λες.
Τα μάτια σου φωτίζουν το δωμάτιο.

Τουλάχιστον έτσι μου είπαν τα παιδιά.
Πως δάκρυα χτυπάν την εξώπορτα σου.
Κι εσύ καμιά φορά πας και ανοίγεις.
Γιατί δεν έχεις πια κανέναν μέσα στο σπίτι.

Χωρίς ανάσες από φίλους δανεικές.
Μόνο μια γεύση πια έχεις στο στόμα.
Αυτή που σου έμαθε στη ζούλα να ξερνάς.
Και ύστερα να με φιλάς με γλώσσα.

Δεν είναι αυτό το γλέντι που ζητάς.
Έτσι δεν είναι;
Δεν ξέρω κι εγώ ο στόχος μου ποιος είναι.
Έγινα καλύτερος μαλάκας από αυτούς.

Τώρα αμφιβολία ούτε μια.
Πως η εξαφάνιση είναι καλή ιδέα.
Δεν χρειάζεται ούτε να ξυρίζεσαι εκεί.
Μόνο μια πασχαλίτσα στο αυτί σου να φοράς.

Για σένα λοιπόν που έχεις φύγει.
Για σένα που να ξαναφύγεις προσπαθείς.
Για σένα που μια στο τόσο όλο γυρνάς.
Για σένα που μεθάς με μαργαρίτες.
Για σένα που μούτσος θα ντυθείς στα καρναβάλια.
Η εξαφάνιση η δικιά σου είναι αφορμή.
Για να χαθώ κι εγώ μαζί σου.

Και τώρα που το ξανασκέφτομαι.
Έχεις κάνει ωραίο κωλαράκι... 

Όταν δεν βρίσκω λύση είναι εκεί μια κλασσική.
Τρέξιμο.
Γρήγορο.
Πιο γρήγορο από το πρόβλημα.
Για να ξεφύγω.

Μα ξέρω.
Πως όσο και να τρέχω δεν γλυτώνω.
Γιατί κάνω κύκλους.
Και θα ξαναβρώ μπροστά μου.
Αυτό που κάποτε άφησα πίσω μου.

Η προσευχή δεν μετράει.
Ειδικά αν έχεις πουλήσει την ψυχή σου στο λάθος άτομο.
Ο πόνος δεν μετράει.
Οι νεκροζώντανοι δεν ξέρουν τι σημαίνει.

Ο σκοπός είναι κάτι γενικό.
Ο στόχος είναι κάτι ειδικό.
Και δεν έχω τίποτα από αυτά τα 2 για να παίξω. Διαφώτισε υποσυνείδητα ο psyxiatroz στις Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010 11:33 πμ.

Tags: ασυναρτησίες , μελαγχολία

Δεν έχεις ιδέα για τον εαυτό σου. Δεν ξέρεις τι είσαι. Τι περιμένεις; Να διαβάσεις τυχαίες λέξεις για να σχηματίσεις εικόνα; Τόσο θολή εικόνα. Γιατί; Τι σημασία έχει τι γράφω; Τι σημασία έχει ποιος τα διαβάζει; Ακόμα και μέσα από αυτά τα λόγια το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κοιτάξεις μέσα από την κλειδαρότρυπα τον γυμνό εαυτό σου. Τίποτα παραπάνω. Αυτά είναι τα μπερδεύω σου και κλάμα για το εγώ σου. Νόημα δεν θα βρεις γιατί κάνεις κάτι  λάθος και τα στερεότυπα καίγονται ένα ένα από σήμερα κιόλας. Δεν πρόκειται να καταλάβεις γιατί δεν έχεις τέτοιο χρόνο να χάσεις, ούτε ικανότητες εξόδου από την μονοθέσια πανέμορφη γυάλα σου. Η ώρα του παιδιού τελείωσε και το κουδούνι χτυπάει τόσο δυνατά μέσα στο άδειο μου κεφάλι. Καλώς ήρθες σπίτι. Σε περίμενα.

Ένα κορίτσι με κοιτάει απόψε.
Μάτια όμορφα.
Και χείλη κόκκινα.

Ένα κορίτσι με πήρε τηλέφωνο απόψε.
Φωνή παθιάρικη.
Και αναπνοή που αναστατώνει.

Ένα κορίτσι έκλαψε για μένα απόψε.
Μάτια μεγάλα.
Και χείλη παγωμένα.

Ένα κορίτσι μου είπε πως μ' αγαπάει απόψε.
Φωνή που τρεμοπαίζει.
Και αναπνοή ακανόνιστη.

Και ίσως να είναι το ίδιο κορίτσι.

Μικρό.

Έχω μια μαύρη κραυγή ξεχασμένη.
Ματωμένη.
Να παίζει με σπινθήρες.
Μόνη την αφήσαμε.
Να καίγεται μέσα στο καταχείμωνο.

Έχω κόκκινη γραμμή απλωμένη.
Στο μέτωπο να ουρλιάζει το βράδυ.
Σκοτάδι τρώει.
Με πάθος σβήνει ημέρες.
Χωρίς αλκοόλ.

Έχω τόσα πολλά ανθρωπάκια τριγύρω.
Άρρωστα.
Γυρεύουν γιατρειά μα δεν προφταίνω.
Με άσπρους σταυρούς θα τα ντύσω.
Μέχρι να επικοινωνήσω.

Σκαλιστά εγώ και χαραγμένα εσύ μέσα στο στήθος μου.
Τόσο βαθιά που κανένας δεν τα βλέπει.
Από τον πόνο ακούω να μου μιλάνε.

Άδεια κουτιά και καπνοί στο παρασκήνιο.
Και ο ψόφος να με κοιτάει κατάματα.
Μαζί του θα το γλεντήσω.
Χωρίς να επικοινωνήσω.

Είναι που μένω πίσω.
Δεν σε ακολουθώ.
Δεν προλαβαίνω.
Πας τόσο γρήγορα απόψε.
Τόσο γρήγορα.

Δεν υπάρχει καλύτερη μέρα από την σημερινή.
Από τώρα που τα προβλήματα σου σκουριάζουν στο μυαλό μου.
Από τότε που τα προβλήματα μου δεν γνωρίζουν λύση.

Περπατάω πάνω σε ξύλινες σάπιες σκάλες.
Ακροβατώ χωρίς σκοπό και το χαίρομαι.
Και το χαίρομαι.

Αυτός ο πανέμορφος εφιάλτης με ξυπνάει κάθε τόσο.
Το βλέμμα σου παγωμένο και το κεφάλι σου γεμάτο σκατά.
Θυμάμαι έτσι το τραγούδι από τις τρύπες.
Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.

Κι ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.
Σκατά πατημένα είναι.
Αν το σκεφτείς πάντα είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τα σκατά.

Στα μούτρα μου...

ΥΓ: Άλλοι κάνουν ταξίδια μακρινά για να βρουν αυτό που έχουν μπροστά στα πόδια τους...

Η βροχή δεν βοηθάει να φανούν άλλες σταγόνες.
Πνίγει τον ήχο της σκέψης ασταμάτητα χωρίς να φοράει τίποτα.
Μόνο το ουράνιο τόξο περιμένεις για να φτιάξεις.
Και κάτι εύφλεκτο να αρπάξεις.

Μουσική.
Δεν έμεινε.
Χαμόγελο.
Δεν έμεινε.
Καλό παιδί.
Δεν έμεινε.

Σε ξένες τσάντες ψάχνεις λέξεις μα βρίσκεις μόνο εύκολες.

Κάποτε κοιμόσουν.
Ελάχιστα.
Τώρα ξυπνάς πριν ξαπλώσεις.

Φοβάσαι;

Μακάρι...

Μιλάς για αγάπη σε αυτούς που μόνο μίσος κρύβουν μέσα τους.
Το βλέπεις στα μάτια τους πως δεν αλλάζουν.
Τόσα κομμάτια έχουν να τσεπώσουν.
Τίποτα για να δώσουν.

Ακόμα γράφεις;
Ξημέρωσε...
Αυτό το μέρα-νύχτα με ξενέρωσε...

Φοβάσαι;

Μακάρι...

Δεν θα το έλεγα...

3nr0n: "Μ' αρέσει να τον τουρλώνω" (Μπράβο αγόρι μου!)

Ραξ: "Συγκάτοικος σου είναι αυτός;" (Φαίνεται ε;)

Τζου: "Με γουστάρεις;" (Εννοείται!) "Επιβεβαιώθηκα!" (Κι εγώ!)

3nr0n: "Euroz for γύροζ" (2,5€ θες για ένα πιτόγυρο - ακρίβεια...)

darwf_: "Τι θα κάνουμε;" (Τον σταυρό μας...)

Τοσοδούλα: "Έχεις πιει;" (Μπα... Ιδέα σου είναι!)

Magi: Κοιμάσαι; ΚΟΙΜΑΣΑΙΙΙΙΙΙΙΙ; (ΣΚΑΣΕ!)

Τραγουδιάρης: Καλά... 2 μέτρα μουνί έφαγες τέτοια παπάρα; Χαϊβάνι! (Άι βρε μπουνταλά!)

darwf_: Δεν βλέπω φως... (το ρούφηξε η μαύρη τρύπα!)

PsyxiatroZ: ΜαΛΛάκα δες τρύπα! ΜαΛΛάκα δες τρύπα! (Χρειάζεσαι καινούργια βρακιά ρε γίδι!)

Τόσα χρώματα σου κλέψανε και δεν γύρισες καν να κοιτάξεις.
Οι φλόγες σου σβήσανε στα δάκρυα και γίνανε τηλέφωνα και δάχτυλα στο στόμα.
Ψάχνεις τώρα να βρεις χαρούμενες μουσικές σε ασπρόμαυρα τοπία.

Μιλάς σε 3ο πρόσωπο γιατί με τον εαυτό σου είσαι ξένος.
Ο καημένος.
Σε λυπάσαι.

Και όλες οι αγκαλιές του κόσμου δεν φτάνουν να διώξουν τον πόνο.
Ζόρικα κηρύγματα και ρητορείες δεν μπορούν να σε κάνουν να αλλαξοπιστήσεις.

Σε γδύσανε από συναισθήματα με ασταμάτητες σκέψεις σε ντύσανε.

Μοναδικό αντίτιμο το ηλίθιο μισό χαμόγελο τους.
Σαν κι αυτούς.
Ηλίθιοι και μισοί.
Καταστρέφουν ότι βρουν για να ολοκληρωθούν.
Τοποθετούν τα όνειρα τους ανάμεσα σε συνθήκες και τα κάνουν κώδικα.

Χαμένοι χρόνια στον μακρόκοσμο ψάχνουν απαντήσεις για πράγματα που ούτε να ακουμπήσουν μπορούν.

Για όλα αυτά που ακουμπάνε δεν τους νοιάζει.

Καταστράφηκαν.

Zoom

Ανάμεσα σε αληθινά όνειρα περπατάω.
Δεξιά κι αρίστερα ηλεκτρικά χαμόγελα.
Σπασμένες νότες στον χάρτη τρεμοπαίζουν.
Σημάδια στο κορμί μου που δεν μπορείς να μεταφράσεις.

Δεν είναι ο πόνος που γιορτάζει απόψε.
Είναι τόσα πολλά που λείπουν.
Βόλτες γύρω από πτώματα.
Πατημασιές στα σύννεφα.

Λόγια παγωμένα ζεσταίνουν την ψυχή.
Κάθε που νυχτώνει ψάχνω.
Δικαιολογίες για να ζήσω.
Στον ορίζοντα ταξιδεύουν.

Φωτογραφίες στάχτη στο αίμα κολυμπάνε.
Γαμώ τα ψυχολογικά σου με πονάνε.
Όπως ξεχνάς κι αυτοί ξεχνάνε.
Μετά από χρόνια σαν μαλάκες σε κοιτάνε.

Αλήθεια εσύ είσαι;
Ρυτίδιασε η ψυχή σου.
Τσιγάρα πνίξανε τις αναπνοές σου.
Δεν χρειάζεται να πιω για να διαβάσεις αγάπη στα μάτια μου.

Ξεχυλίζει ο θεός κάθε μέρα.
Πες μου χρόνια πολλά ψυθιρίζει.
Παρακαλάει.
Όπως ξεχνάς κι αυτός ξεχνάει.

Διάλεξε ζωή.
Διάλεξε δουλειά.
Διάλεξε καριέρα.
Διάλεξε οικογένεια.
Διάλεξε μια μεγάλη γαμημένη τηλεόραση.(*)

Ο άσπρος πλανήτης (λευκός νάνος) όταν δημιουργήθηκε ήταν καυτός (so fuckin hot).
Επειδή όμως δεν υπήρχε κάποιος (πηγή ενέργειας) να τον κρατήσει καυτό, σιγά σιγά έσβηνε.
Με τα χρόνια η ακτινοβολία του εξασθενούσε.

Σήμερα ο άσπρος πλανήτης έχει παγώσει.
Τόσο πολύ που δεν είναι πλέον ορατός.

Έγινε ένα ψυχρός μαύρος πλανήτης (μαύρος νάνος).

Φυσικά και δεν μπορώ να ζήσω πια εκεί.

Τα λέμε στη γη αλιγάτορες... be scared...

Τόσα πράγματα δεν υπάρχουν...
Ο τίτλος θα μας πειράξει;

Τα παγάκια λιώνουν πιο γρήγορα σήμερα.
Σαν τα όνειρα μου.
Αλλάζουν μορφή και ξεγλυστράνε...

Όπως γινότανε 3 χρόνια πριν...
Αλλά δεν χαμπάριαζα μία τότε...

Καλύτερα...
Γιατί τώρα χαμπαριάζω πολλά περισσότερα από όσα χρειάζεται...

Και αυτά τα μικρά κομμάτια δεν μπορώ να τα μαζέψω με τίποτα.
Άλλα τα χάνω μέσα από το χέρι μου κι άλλα με τρυπάνε χωρίς να το θέλουν.

Με τον πόνο δεν έχω πρόβλημα.
Με τις φωνές δεν έχω πρόβλημα.
Με τις βρισιές δεν έχω πρόβλημα.

Το ξέρεις.

Με τίποτα δεν έχω πρόβλημα.

Except one fuckin' thing.

Αυτό το ύφος.

Που πλέον πια μαντεύω.

Μακάρι να ήξερες...
Στις 2 για ύπνο και ξυπνάω σαν παλαβός στις 6.
Φωνές μέσα από τους τοίχους ψιθυρίζουν "sleep sugar".
Φωνές μέσα μου ουρλιάζουν "είναι δύσκολο".

Σαν σκυλί γυρνάω μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.
Ανοίγω την πόρτα και ψάχνω ζεστό χαλί από έξω.
Κλείνω την πόρτα και χτυπάω το κουδούνι να δω αν θα μου ανοίξω.

Μακάρι να ήξερες...
Όσο και να γυαλίζει δεν είναι καλά ακονισμένο και με απογοητεύει.
Όπως με απογοητεύει αυτή η μάχη.
Ανάγκη για επικοινωνία εναντίον τάσης για φυγή.

Ξέρεις ποιος νικάει στο τέλος πάντα... Έτσι δεν είναι;

Μακάρι να ήξερες...