Σαν βγεις στον πηγαιμό για άβυσσο 2010 σκέψου αν μπορείς.
Υπάρχουν μαλάκες και μαλάκες να σκεφτείς.
Χαζεύουν την πλάτη σου σαν φεύγεις.
Χαζεύουν γενικά.

Ματιά όμως δεν ρίχνουν στον τουρλωτό σου κώλο.
Στα αρχίδια τους θα ήθελαν να είναι.
Χωρίς να προσπερνάν αυτά που λες.
Τα μάτια σου φωτίζουν το δωμάτιο.

Τουλάχιστον έτσι μου είπαν τα παιδιά.
Πως δάκρυα χτυπάν την εξώπορτα σου.
Κι εσύ καμιά φορά πας και ανοίγεις.
Γιατί δεν έχεις πια κανέναν μέσα στο σπίτι.

Χωρίς ανάσες από φίλους δανεικές.
Μόνο μια γεύση πια έχεις στο στόμα.
Αυτή που σου έμαθε στη ζούλα να ξερνάς.
Και ύστερα να με φιλάς με γλώσσα.

Δεν είναι αυτό το γλέντι που ζητάς.
Έτσι δεν είναι;
Δεν ξέρω κι εγώ ο στόχος μου ποιος είναι.
Έγινα καλύτερος μαλάκας από αυτούς.

Τώρα αμφιβολία ούτε μια.
Πως η εξαφάνιση είναι καλή ιδέα.
Δεν χρειάζεται ούτε να ξυρίζεσαι εκεί.
Μόνο μια πασχαλίτσα στο αυτί σου να φοράς.

Για σένα λοιπόν που έχεις φύγει.
Για σένα που να ξαναφύγεις προσπαθείς.
Για σένα που μια στο τόσο όλο γυρνάς.
Για σένα που μεθάς με μαργαρίτες.
Για σένα που μούτσος θα ντυθείς στα καρναβάλια.
Η εξαφάνιση η δικιά σου είναι αφορμή.
Για να χαθώ κι εγώ μαζί σου.

Και τώρα που το ξανασκέφτομαι.
Έχεις κάνει ωραίο κωλαράκι... 

Όταν δεν βρίσκω λύση είναι εκεί μια κλασσική.
Τρέξιμο.
Γρήγορο.
Πιο γρήγορο από το πρόβλημα.
Για να ξεφύγω.

Μα ξέρω.
Πως όσο και να τρέχω δεν γλυτώνω.
Γιατί κάνω κύκλους.
Και θα ξαναβρώ μπροστά μου.
Αυτό που κάποτε άφησα πίσω μου.

Η προσευχή δεν μετράει.
Ειδικά αν έχεις πουλήσει την ψυχή σου στο λάθος άτομο.
Ο πόνος δεν μετράει.
Οι νεκροζώντανοι δεν ξέρουν τι σημαίνει.

Ο σκοπός είναι κάτι γενικό.
Ο στόχος είναι κάτι ειδικό.
Και δεν έχω τίποτα από αυτά τα 2 για να παίξω. Διαφώτισε υποσυνείδητα ο psyxiatroz στις 11:33πμ.

Tags: ασυναρτησίες , μελαγχολία

Δεν έχεις ιδέα για τον εαυτό σου. Δεν ξέρεις τι είσαι. Τι περιμένεις; Να διαβάσεις τυχαίες λέξεις για να σχηματίσεις εικόνα; Τόσο θολή εικόνα. Γιατί; Τι σημασία έχει τι γράφω; Τι σημασία έχει ποιος τα διαβάζει; Ακόμα και μέσα από αυτά τα λόγια το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κοιτάξεις μέσα από την κλειδαρότρυπα τον γυμνό εαυτό σου. Τίποτα παραπάνω. Αυτά είναι τα μπερδεύω σου και κλάμα για το εγώ σου. Νόημα δεν θα βρεις γιατί κάνεις κάτι  λάθος και τα στερεότυπα καίγονται ένα ένα από σήμερα κιόλας. Δεν πρόκειται να καταλάβεις γιατί δεν έχεις τέτοιο χρόνο να χάσεις, ούτε ικανότητες εξόδου από την μονοθέσια πανέμορφη γυάλα σου. Η ώρα του παιδιού τελείωσε και το κουδούνι χτυπάει τόσο δυνατά μέσα στο άδειο μου κεφάλι. Καλώς ήρθες σπίτι. Σε περίμενα.

Το σεμνή και ταπεινή μετατρέπεται πανεύκολα.

Σεμνή και ταπεινή.
Σε μουνί και πουτανί.

Ρε με πιάνεις;

Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσεις τόσο το καλύτερο.

Now i can keep a low profile...

Ένα κορίτσι με κοιτάει απόψε.
Μάτια όμορφα.
Και χείλη κόκκινα.

Ένα κορίτσι με πήρε τηλέφωνο απόψε.
Φωνή παθιάρικη.
Και αναπνοή που αναστατώνει.

Ένα κορίτσι έκλαψε για μένα απόψε.
Μάτια μεγάλα.
Και χείλη παγωμένα.

Ένα κορίτσι μου είπε πως μ' αγαπάει απόψε.
Φωνή που τρεμοπαίζει.
Και αναπνοή ακανόνιστη.

Και ίσως να είναι το ίδιο κορίτσι.

Μικρό.

Έχω μια μαύρη κραυγή ξεχασμένη.
Ματωμένη.
Να παίζει με σπινθήρες.
Μόνη την αφήσαμε.
Να καίγεται μέσα στο καταχείμωνο.

Έχω κόκκινη γραμμή απλωμένη.
Στο μέτωπο να ουρλιάζει το βράδυ.
Σκοτάδι τρώει.
Με πάθος σβήνει ημέρες.
Χωρίς αλκοόλ.

Έχω τόσα πολλά ανθρωπάκια τριγύρω.
Άρρωστα.
Γυρεύουν γιατρειά μα δεν προφταίνω.
Με άσπρους σταυρούς θα τα ντύσω.
Μέχρι να επικοινωνήσω.

Σκαλιστά εγώ και χαραγμένα εσύ μέσα στο στήθος μου.
Τόσο βαθιά που κανένας δεν τα βλέπει.
Από τον πόνο ακούω να μου μιλάνε.

Άδεια κουτιά και καπνοί στο παρασκήνιο.
Και ο ψόφος να με κοιτάει κατάματα.
Μαζί του θα το γλεντήσω.
Χωρίς να επικοινωνήσω.

Είναι που μένω πίσω.
Δεν σε ακολουθώ.
Δεν προλαβαίνω.
Πας τόσο γρήγορα απόψε.
Τόσο γρήγορα.

Δεν υπάρχει καλύτερη μέρα από την σημερινή.
Από τώρα που τα προβλήματα σου σκουριάζουν στο μυαλό μου.
Από τότε που τα προβλήματα μου δεν γνωρίζουν λύση.

Περπατάω πάνω σε ξύλινες σάπιες σκάλες.
Ακροβατώ χωρίς σκοπό και το χαίρομαι.
Και το χαίρομαι.

Αυτός ο πανέμορφος εφιάλτης με ξυπνάει κάθε τόσο.
Το βλέμμα σου παγωμένο και το κεφάλι σου γεμάτο σκατά.
Θυμάμαι έτσι το τραγούδι από τις τρύπες.
Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.

Κι ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.
Σκατά πατημένα είναι.
Αν το σκεφτείς πάντα είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τα σκατά.

Στα μούτρα μου...

ΥΓ: Άλλοι κάνουν ταξίδια μακρινά για να βρουν αυτό που έχουν μπροστά στα πόδια τους...

Η βροχή δεν βοηθάει να φανούν άλλες σταγόνες.
Πνίγει τον ήχο της σκέψης ασταμάτητα χωρίς να φοράει τίποτα.
Μόνο το ουράνιο τόξο περιμένεις για να φτιάξεις.
Και κάτι εύφλεκτο να αρπάξεις.

Μουσική.
Δεν έμεινε.
Χαμόγελο.
Δεν έμεινε.
Καλό παιδί.
Δεν έμεινε.

Σε ξένες τσάντες ψάχνεις λέξεις μα βρίσκεις μόνο εύκολες.

Κάποτε κοιμόσουν.
Ελάχιστα.
Τώρα ξυπνάς πριν ξαπλώσεις.

Φοβάσαι;

Μακάρι...

Μιλάς για αγάπη σε αυτούς που μόνο μίσος κρύβουν μέσα τους.
Το βλέπεις στα μάτια τους πως δεν αλλάζουν.
Τόσα κομμάτια έχουν να τσεπώσουν.
Τίποτα για να δώσουν.

Ακόμα γράφεις;
Ξημέρωσε...
Αυτό το μέρα-νύχτα με ξενέρωσε...

Φοβάσαι;

Μακάρι...

Δεν θα το έλεγα...

3nr0n: "Μ' αρέσει να τον τουρλώνω" (Μπράβο αγόρι μου!)

Ραξ: "Συγκάτοικος σου είναι αυτός;" (Φαίνεται ε;)

Τζου: "Με γουστάρεις;" (Εννοείται!) "Επιβεβαιώθηκα!" (Κι εγώ!)

3nr0n: "Euroz for γύροζ" (2,5€ θες για ένα πιτόγυρο - ακρίβεια...)

Ψύχουλο: "Τι θα κάνουμε;" (Τον σταυρό μας...)

Τοσοδούλα: "Έχεις πιει;" (Μπα... Ιδέα σου είναι!)

Magi: Κοιμάσαι; ΚΟΙΜΑΣΑΙΙΙΙΙΙΙΙ; (ΣΚΑΣΕ!)

Τραγουδιάρης: Καλά... 2 μέτρα μουνί έφαγες τέτοια παπάρα; Χαϊβάνι! (Άι βρε μπουνταλά!)

Ψύχουλο: Δεν βλέπω φως... (το ρούφηξε η μαύρη τρύπα!)

PsyxiatroZ: ΜαΛΛάκα δες τρύπα! ΜαΛΛάκα δες τρύπα! (Χρειάζεσαι καινούργια βρακιά ρε γίδι!)

Τόσα χρώματα σου κλέψανε και δεν γύρισες καν να κοιτάξεις.
Οι φλόγες σου σβήσανε στα δάκρυα και γίνανε τηλέφωνα και δάχτυλα στο στόμα.
Ψάχνεις τώρα να βρεις χαρούμενες μουσικές σε ασπρόμαυρα τοπία.

Μιλάς σε 3ο πρόσωπο γιατί με τον εαυτό σου είσαι ξένος.
Ο καημένος.
Σε λυπάσαι.

Και όλες οι αγκαλιές του κόσμου δεν φτάνουν να διώξουν τον πόνο.
Ζόρικα κηρύγματα και ρητορείες δεν μπορούν να σε κάνουν να αλλαξοπιστήσεις.

Σε γδύσανε από συναισθήματα με ασταμάτητες σκέψεις σε ντύσανε.

Μοναδικό αντίτιμο το ηλίθιο μισό χαμόγελο τους.
Σαν κι αυτούς.
Ηλίθιοι και μισοί.
Καταστρέφουν ότι βρουν για να ολοκληρωθούν.
Τοποθετούν τα όνειρα τους ανάμεσα σε συνθήκες και τα κάνουν κώδικα.

Χαμένοι χρόνια στον μακρόκοσμο ψάχνουν απαντήσεις για πράγματα που ούτε να ακουμπήσουν μπορούν.

Για όλα αυτά που ακουμπάνε δεν τους νοιάζει.

Καταστράφηκαν.

Zoom

Ανάμεσα σε αληθινά όνειρα περπατάω.
Δεξιά κι αρίστερα ηλεκτρικά χαμόγελα.
Σπασμένες νότες στον χάρτη τρεμοπαίζουν.
Σημάδια στο κορμί μου που δεν μπορείς να μεταφράσεις.

Δεν είναι ο πόνος που γιορτάζει απόψε.
Είναι τόσα πολλά που λείπουν.
Βόλτες γύρω από πτώματα.
Πατημασιές στα σύννεφα.

Λόγια παγωμένα ζεσταίνουν την ψυχή.
Κάθε που νυχτώνει ψάχνω.
Δικαιολογίες για να ζήσω.
Στον ορίζοντα ταξιδεύουν.

Φωτογραφίες στάχτη στο αίμα κολυμπάνε.
Γαμώ τα ψυχολογικά σου με πονάνε.
Όπως ξεχνάς κι αυτοί ξεχνάνε.
Μετά από χρόνια σαν μαλάκες σε κοιτάνε.

Αλήθεια εσύ είσαι;
Ρυτίδιασε η ψυχή σου.
Τσιγάρα πνίξανε τις αναπνοές σου.
Δεν χρειάζεται να πιω για να διαβάσεις αγάπη στα μάτια μου.

Ξεχυλίζει ο θεός κάθε μέρα.
Πες μου χρόνια πολλά ψυθιρίζει.
Παρακαλάει.
Όπως ξεχνάς κι αυτός ξεχνάει.

Διάλεξε ζωή.
Διάλεξε δουλειά.
Διάλεξε καριέρα.
Διάλεξε οικογένεια.
Διάλεξε μια μεγάλη γαμημένη τηλεόραση.(*)

Ο άσπρος πλανήτης (λευκός νάνος) όταν δημιουργήθηκε ήταν καυτός (so fuckin hot).
Επειδή όμως δεν υπήρχε κάποιος (πηγή ενέργειας) να τον κρατήσει καυτό, σιγά σιγά έσβηνε.
Με τα χρόνια η ακτινοβολία του εξασθενούσε.

Σήμερα ο άσπρος πλανήτης έχει παγώσει.
Τόσο πολύ που δεν είναι πλέον ορατός.

Έγινε ένα ψυχρός μαύρος πλανήτης (μαύρος νάνος).

Φυσικά και δεν μπορώ να ζήσω πια εκεί.

Τα λέμε στη γη αλιγάτορες... be scared...

Τόσα πράγματα δεν υπάρχουν...
Ο τίτλος θα μας πειράξει;

Τα παγάκια λιώνουν πιο γρήγορα σήμερα.
Σαν τα όνειρα μου.
Αλλάζουν μορφή και ξεγλυστράνε...

Όπως γινότανε 3 χρόνια πριν...
Αλλά δεν χαμπάριαζα μία τότε...

Καλύτερα...
Γιατί τώρα χαμπαριάζω πολλά περισσότερα από όσα χρειάζεται...

Και αυτά τα μικρά κομμάτια δεν μπορώ να τα μαζέψω με τίποτα.
Άλλα τα χάνω μέσα από το χέρι μου κι άλλα με τρυπάνε χωρίς να το θέλουν.

Με τον πόνο δεν έχω πρόβλημα.
Με τις φωνές δεν έχω πρόβλημα.
Με τις βρισιές δεν έχω πρόβλημα.

Το ξέρεις.

Με τίποτα δεν έχω πρόβλημα.

Except one fuckin' thing.

Αυτό το ύφος.

Που πλέον πια μαντεύω.

Μακάρι να ήξερες...
Στις 2 για ύπνο και ξυπνάω σαν παλαβός στις 6.
Φωνές μέσα από τους τοίχους ψιθυρίζουν "sleep sugar".
Φωνές μέσα μου ουρλιάζουν "είναι δύσκολο".

Σαν σκυλί γυρνάω μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.
Ανοίγω την πόρτα και ψάχνω ζεστό χαλί από έξω.
Κλείνω την πόρτα και χτυπάω το κουδούνι να δω αν θα μου ανοίξω.

Μακάρι να ήξερες...
Όσο και να γυαλίζει δεν είναι καλά ακονισμένο και με απογοητεύει.
Όπως με απογοητεύει αυτή η μάχη.
Ανάγκη για επικοινωνία εναντίον τάσης για φυγή.

Ξέρεις ποιος νικάει στο τέλος πάντα... Έτσι δεν είναι;

Μακάρι να ήξερες...

lucifer is back...

...γράφεις ακόμα στο blog?

Ναι φίλε... εγώ ακόμα εδώ είμαι... ζωντανός κατά το ήμισυ... ψάχνω να βρω... κάτι... δεν ξέρω τι... κάτι που έχω χάσει εδώ και καιρό... κάτι που κάποτε θυμόμουν κάθε μέρα... δεν ξέρω τι... κάτι... και μόλις το βρω θα μπορώ να ψοφήσω ήρεμα μαλάκα...

Μέχρι τότε όμως μην ξεχνάς... μόλις ανέβεις πάνω στο τέρας να κάνεις αναπάντητη...

ΜΟΥΧΑΧΑΧΑ!

Η ζωή μου έχει πάρει την κατηφόρα για τα καλά.

Το κατάλαβα σήμερα με το που έκλεισα το τηλέφωνο.
Το κατάλαβα χθες με το που μου έκλεισαν το τηλέφωνο.
Το κατάλαβα προχθές με το που χτύπησε το τηλέφωνο.

Στοίχημα ότι θα το καταλάβω καλύτερα αύριο.

Με το που τα τηλέφωνα θα σταματήσουν να χτυπάνε.