Γεννημένος πεθαμένος κι όλη μου η ζωή:
Χέρια για σένα αγκυροβολημένα εκεί.
Να σκουριάζω με δάκρυα τους στίχους.
Να μιλάω κάθε βράδυ στους τοίχους.
Μη προλάβεις να ψιθυρίσεις βοήθεια.
Ο άσπρος πλανήτης η μόνη αλήθεια.
Μπερδεμένες λέξεις σ' ευθεία.
Στα γόνατα - μικρό κουτί σημασία.
Τεράστιες αποστάσεις στο χάρτη.
Αδιέξοδος το ίδιο μου μονοπάτι.
Χωρίς καμία στάλα από μένος.
Τεχνητή αναπνοή - Συνηθισμένος.
Ξεγλιστράει απότομα ο χρόνος.
Ανέκδοτο μου μοιάζει ο φόνος.
Χρεωμένος τόσα πολλά σ' αγαπώ.
Με τη σκιά μου παίζω κρυφτό.
Μάτια πανέμορφα να μη δω.
Δευτερόλεπτα λίγα πριν φύγω.
Τα όνειρα μου στο αγιάζι.
Πρώτη και γκάζι.
Μούδιασε η θάλασσα - κοίτα!
Νότες ξεχασμένες in un'altra vita.
Οξυγόνο περίσσιο δεν θα χρειαστεί.
Μόλις γνώρισες όλη μου τη ζωή.
Tags: φόνος , Ασυναρτησίες , μελαγχολία , φευγιό



RSS:
0 Απαντήσεις “Η τελευταία ανάσα”
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας
Links
Στείλτε trackbacks: http://blogs.pathfinder.gr/trackback/PsyxiatroZ/899130