Πολλές φορές έχω κάνει την ίδια ευχή.
Αν με ακούς πάρε την πνοή μου τώρα.
Κοιτάω στο πουθενά και το εννοώ όσο δεν πάει.
Όχι δεν το προσπάθησα ποτέ μου.

Ούτε όμως έκανα να το αποφύγω όταν το έβλεπα από μακριά.
Έχω συνδέσει την αγάπη με αυτό το αίσθημα.
Αν με ακούς πάρε την πνοή μου τώρα.
Και πάντα να προσπαθώ να καταλάβω.

Τι διαφορά έχει το εγώ από το εμείς;
Τι διαφορά έχει το δικό μου από το δικό σου;
Και ποτέ δεν καταλαβαίνω.
Τόσα σημάδια δεν τα βλέπεις; 

Θα έγραφα κάπου εδώ το αξιοσημείωτο.
Μια βδομάδα #null lacrima.
Δεν τα κατάφερα.
Και σκέφτομαι αυτό που και εσύ σκέφτεσαι.

Πώς τα κατάφερα και είμαι ακόμα ζωντανός;
Δεν ξέρω. Δεν ήταν πάντα επιλογή μου.
Όσο για το αύριο.
Μπούκρα ίνσα αλάχ.

Ανοιχτά και τα δυο σου μάτια πλέον.
Σταματάς να κοιτάς από την κλειδαρότρυπα.
Προσπαθείς να εστιάσεις.
Κατεβαίνεις προσεχτικά την σκάλα.
Περιστρεφόμενο θόλο αφήνεις πίσω.

Και είναι βράδυ.
Πάντα βράδυ.

Το δικύλινδρο παρκαρισμένο εκεί κοντά.
Αράζεις πάνω του και μιζάρεις.
Δυσκολεύεται να αρπάξει.
Δίνεις λίγο γκάζι.
Σήκωμα πλαγιοστάτη και μου παίζεις τα φώτα.
Σε είδα.
Πετάω λίγες κουβέντες στον αέρα.
Μαύρη σάκα στην πλάτη.
Μαύρα παντελόνια γοργά.
Μαύρα ίχνη στο δρόμο.

Κι έρχομαι προς τα σένα.
Πάντα έρχομαι.

Αλλαγή πλεύσης.

Ανοίγω και τα δυο μου μάτια.
Κάτι έχω στην αγκαλιά μου.
Προσπαθώ να εστιάσω.
Απλώνω προσεχτικά το χέρι μου.
Χαϊδεύω το πρόσωπο σου.

Και τότε ανοίγεις κι εσύ τα μάτια σου.
Πάντα τα ανοίγεις.

Είσαι σπίτι τώρα.

Καλώς ήρθες.

Σε θυμάμαι να βγαίνεις στο μπαλκόνι.
Να χαζεύεις το ηλιοβασίλεμα.
Να κάνεις κίνηση να πέσεις κάτω.
"Το θάνατο δεν τον φοβάμαι. Χαχα."

Σε θυμάμαι να κλαις συνέχεια.
Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί.
Κι όταν το χέρι σου πιάνω από την άλλη να κοιτάς.
"Όλα είναι καλά."

Σε θυμάμαι από μικρό παιδί.
Να ρίχνεις κλεφτές ματιές πίσω σου.
Πάντα να σκανάρεις το περιβάλλον.
"Κανένας δεν θα σε πειράξει." 

Σε θυμάμαι χωρίς ρολόι, κινητό κλειστό.
Σαν να μην έχει ο χρόνος σημασία.
Επαφή με κανέναν να μην θέλεις.
"'Ο,τι χρειάζομαι είναι εδώ."

Σε θυμάμαι μακριά από τα φώτα της πόλης.
Κάτω από καθαρό ουρανό να σου δείχνω τα αστέρια.
Τα μάτια σου κάτι να ψάχνουν.
"Κάπου εκεί είναι ο άσπρος πλανήτης."

Σε θυμάμαι σόλο να ταξιδεύεις.
Ώρες ατελείωτες χωρίς προορισμό.
Απλά για να μην σκέφτεσαι.
"Το καλύτερο αγχολυτικό."

Σε θυμάμαι να λες πως είναι η καλύτερη εποχή.
Στην αγκαλιά μου μέσα να χαθείς.
Μία και καλή.
"Μία και καλή." Διαφώτισε υποσυνείδητα ο psyxiatroz στις 11:08μμ.

Tags: Ασυναρτησίες

Όπως κάθε χρόνο τέτοιες μέρες οφείλω να σας ευχηθώ...

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 

και ήρεμα με το χιόνι...

Ο φάρος δείχνει αγέρωχος. Καμαρωτός.
Δείχνει.
Παλιός είναι. Πέτρινος.
Πολύ παλιός.
Αν ανέβεις τα σκαλιά θα καταλάβεις.
28 κεριά πρέπει να ανάψεις.
Για να αρχίσει να προειδοποιεί.
Εδώ κοντά είναι το λιμάνι.

Γοργό περπάτημα.
Σκυμμένο κεφάλι.
Πάντα.
Κλεφτές ματιές πίσω μου.
Κανένας δεν ακολουθεί.
Ποτέ.
Θολό τοπίο.
Πόνος στο στήθος.
Κόμπος στο λαιμό.
Όλα γνώριμα.
Εδώ κοντά είναι το λιμάνι.

Βλέμμα στο πουθενά.
Χαμόγελο από τις εκπτώσεις.
Μου μίλησε κανένας;
Βλέπω μονάχα στόματα να ανοιγοκλείνουν.
Βουβός κινηματογράφος.
Το μυαλό μου ταξιδεύει στα μάτια σου.
Υπερβολικά αδύναμος.
Σε χρειάζομαι.
Εδώ κοντά.

Χαλαρά (*)
Ζορίσου (**)
Δύσκολα είσαι (***)

1. Έχω έναν φίλο που κάθε τόσο πάει στο παζάρι για να αγοράσει στην κυρά του ένα κοκοράκι.
   Εκτός από κοκοράκι τι άλλο της αγοράζει; (***)
2. Το ψευδώνυμο μου στα μοτοσυκλετιστικά φόρουμ δεν είναι PsyxiatroZ.
   Ποιο είναι και από που βγήκε; (**)
3. Υπάρχει μια καφετέρια στην οποία πάω και κάθομαι με τις ώρες.
   Πώς ονομάζεται; (*)
4. Τι φοράω στο αριστερό μου χέρι; (**)
5. Για να με πάρει ο ύπνος όταν ήμουν φαντάρος κάθε βράδυ άκουγα δύο τραγούδια.
   Ποια είναι; (***)
6. Τι βλέπεις από το παράθυρο του δωματίου μου; (**)
7. Ποια μηχανή χαλβαδιάζω εδώ και καιρό; (**)
8. Τι καπνό φουμάρω; (*)
9. Για ποιον λόγο δεν τρώω σχεδόν καθόλου γλυκά; (**)
10. Αν την έκανα για Αυστραλία σε ποια πόλη θα ήθελα να μείνω; (*)

Είναι από αυτές τις νύχτες.
Ξαπλώνεις και το συνειδητοποιείς.
Είσαι περίεργος.

Όχι το περίεργος το όλοι με κοιτάνε κάπως και τι κάνω εδώ.
Το περίεργος να δεις που χάθηκε πάλι ο ρυθμός της καρδιάς σου.
Δώσε μου αναπνοή να ηρεμήσω.

Σκέψεις ρημάζουν το μυαλό σου και το καίνε.
Πυρετό κάποιοι το λένε.

Και ξαφνικά υπάρχει μόνο ένα χαμόγελο τριγύρω.
Με νερό να προσπαθεί να σε δροσίσει.
Όλα τα χρώματα ξεθωριάζανε σε μαύρο.
Μα τώρα ούτε πια που το θυμάσαι.

Αυτή τη νύχτα που σε τυλίγει κάθε τόσο.
Που προσπαθείς χίλιες φωνές μέσα στο μυαλό σου να βουλώσεις.
Που για να βρεις τα όνειρα σου γονατίζεις.

Αυτή τη νύχτα που πλέον μεγάλωσε σε μέρα.
Καταφύγιο την ονόμασες και χλόμιασες.
Δύο σφαίρες ισορροπείς στο κομοδίνο.
Κλείνεις τα μάτια και ήρεμος κοιμάσαι.

Είναι από αυτές τις ημέρες.
Ξυπνάς και το συνειδητοποιείς.
Είσαι μόνος.

Όχι το μόνος το πολλά βαρύ και κλάψα.
Το μόνος το που σκατά είναι το γαμήδι το νόημα.
Δώσε μου ένα λόγο να παλέψω.

Κολλάει το ηχείο με τραγούδια που σου γαμάνε την ψυχολογία.
Πιο δυνατά από σένα να ακούγονται.

Και ξαφνικά δεν υπάρχει κανένας τριγύρω.
Να του πεις ένα από τα χίλια μυστικά σου.
Κι ας υπάρχουν χίλιοι άνθρωποι γύρω σου.
Κι ας είναι το μυστικό σου μόνο ένα.

Αυτή τη μέρα λοιπόν που ξημερώνει κάθε τόσο.
Που προσπαθείς να βρεις τα χαμένα σου όνειρα.
Που ασταμάτητα γυρνάς την υδρόγειο και στα τυφλά σημαδεύεις.

Αυτή τη μέρα που πλέον νύχτα έγινε.
Γιορτή την ονόμασες και χαμογέλασες.
Στα ουράνια μου είπανε πως πέταξες.
Φτερά αγγέλου τώρα πια σε γυροφέρνουν.

Γεννημένος πεθαμένος κι όλη μου η ζωή:  
Χέρια για σένα αγκυροβολημένα εκεί. 
Να σκουριάζω με δάκρυα τους στίχους. 
Να μιλάω κάθε βράδυ στους τοίχους. 

Μη προλάβεις να ψιθυρίσεις βοήθεια. 
Ο άσπρος πλανήτης η μόνη αλήθεια. 
Μπερδεμένες λέξεις σ' ευθεία. 
Στα γόνατα - μικρό κουτί σημασία. 

Τεράστιες αποστάσεις στο χάρτη. 
Αδιέξοδος το ίδιο μου μονοπάτι. 
Χωρίς καμία στάλα από μένος. 
Τεχνητή αναπνοή - Συνηθισμένος. 

Ξεγλιστράει απότομα ο χρόνος. 
Ανέκδοτο μου μοιάζει ο φόνος. 
Χρεωμένος τόσα πολλά σ' αγαπώ. 
Με τη σκιά μου παίζω κρυφτό. 

Μάτια πανέμορφα να μη δω.
Δευτερόλεπτα λίγα πριν φύγω.
Τα όνειρα μου στο αγιάζι.
Πρώτη και γκάζι.

Μούδιασε η θάλασσα - κοίτα!
Νότες ξεχασμένες in un'altra vita.
Οξυγόνο περίσσιο δεν θα χρειαστεί.
Μόλις γνώρισες όλη μου τη ζωή.

Το ρολόι μετρούσε ανάποδα.
Χωρίς να μπερδευτεί.

¶υπνος άλλη μια μέρα.
Με ψεύτικο χαμόγελο πάω να με ξεγελάσω.

Δεν έχω όρεξη για πολλά πολλά.
Τα ζάρια όλα μαζί θα τα πετάξω:

1. Όταν είσαι δίπλα μου τα μάτια μου να ξεκουράσω δεν μπορώ.  
1. Σου έχω πει χίλιες φορές τον λόγο.
3. Τη μουσική που παίζει η καρδιά σου θέλω να ακούω στη διαπασών.
4. Το ταξίδι που κάνουν τα χέρια μου μέσα στα μαλλιά σου δεν θέλω να το χάσω.
5. Οξυγόνο κάποιος.

Μου λείπει ένα δυάρι.
Πανέμορφη η τύχη δεν με θέλει για την κέντα.

Κάποια πράγματα δεν μπορείς να τα αλλάξεις. 
Δεν ξέρω ποιος σου έμαθε τον πόνο.
Και γιατί κολλητός σου έγινε πρώτος.

Το άτομο για το οποίο νοιάζεσαι περισσότερο.
Ποτέ δεν ήσουν εσύ.
Δεν το αξίζεις μου είπαν.

Ίσως να χρειάζεσαι συνέχεια να προσέχεις κάποιον.
Ίσως να χρειάζεσαι κάποιον συνέχεια να σε προσέχει.
Τούτο το χαζό μυαλό πάντα να καίγεται στις σκέψεις. 

Σε βλέπω καμιά φορά όταν ανοίγεις τα πατζούρια.
Ίσως να περιμένεις πότε θα περάσω.
Ίσως να περιμένω πότε θα τα ανοίξεις.

Στα μάτια σου μέσα πανέμορφα μονοπάτια.
Δοκιμάζω την τύχη μου μαζί τους.
Δύσβατα φαντάζουν στο λεπτό χαμένη ισορροπία.

Προσπάθησα να σου εξηγήσω εκείνο το βράδυ.  
Ζόρικο χαμόγελο στο δικό μας μπαλκόνι.  
Αλλά δεν έχω πεθάνει ακόμα ξέρεις. 

Μολύβι που συνέχεια γράφει έγινα. 
Ζωγραφίζει δρόμους που παν στο πουθενά.
Στιγμές να υπογραμμίσει προσπαθεί.   

Κι αν ακόμα αναρωτιέσαι τι κάνω εδώ.
Με την σιωπή σου τρέφομαι κάθε βράδυ.
Στους χτύπους της καρδιάς σου κολυμπώ.

Τα κόλπα για να κοιμηθώ δεν πιάνουνε.
Γιατί χτυπάει περίεργα η καρδιά μου.
Χάνει συνέχεια το ρυθμό δίπλα στη σκέψη σου.
Μόλις βραδιάσει ξεκινάει τα μακροβούτια.

Ψάχνει απεγνωσμένα ένα σεντούκι θησαυρού.
Ο χάρτης δείχνει γύρω γύρω μπουρμπουλήθρες.
Φήμες λένε πως ένα καβούρι το φυλάει.
Και φύκια διώχνουν όλους τους περαστικούς.

Μα εμένα η καρδιά μου βρήκε κόλπο.
Κοράλλια φύτρωσαν κάπου κοντά μου είπε.
Θα τρυπώσει εκεί απόψε και θα περιμένει.
Τον κάβουρα να δει να αποκοιμιέται. 

Τότε θα τρέξει γρήγορα προς το σεντούκι.
Να σου αφήσει μέσα ένα μικρό δωράκι.
Κέρδισα εισιτήριο για τον πλανήτη των ονείρων.
Κι εκείνα τα κόλπα που μου έμαθες δεν πιάνουν.

Δεν μπορώ να ακουμπήσω τίποτα πια.
Έχουν παγώσει τα χέρια μου.
Όλες τις φωνές. Όλα τα τραγούδια.
Τα καλύπτει η φωνή σου.
Στο άπειρο έχει χαθεί το βλέμμα μου.
Σε ψάχνει συνέχεια στο πλήθος.
Ξεροκαταπίνω με προσοχή.
Η γεύση απ' τα φιλιά σου να μην φύγει.

Μπερδεύομαι καμιά φορά.
Σε κάθε όνειρο μου είσαι εσύ;
Ή εσύ είσαι το κάθε μου όνειρο;

Κάθε βήμα που κάνω τώρα με αφήνει στάσιμο.
Κάθε ανάσα μου ψάχνει το κορμί σου να ζεστάνει.
Κάθε χτύπος της καρδιάς δυνατός να σε κουφάνει.
Κάθε τόσο να μου λες:

~Τι κάνεις εκεί ρε αλήτη;

[Intro]

"Καλώς τα παιδιά", είπα από μέσα μου.
Μπούκαρε η Αμηχανία με τον Φόβο αγκαζέ.
Μετά από λίγο εμφανίστηκε η Χαρά και η Λύπη.
Μύρισε ευκάλυπτο ξαφνικά το σπίτι...

Δεν σχεδιάστηκε έτσι η εισαγωγή.
Αλλά λόγω αμηχανίας πήγε προς το γλυκανάλατο.
Σίγουρα έχω εκείνο το χαζό το βλέμμα.
Τεχνητή αναπνοή αν θες να φύγει.

Παλεύω με τα γαμημένα πλήκτρα.
Έχουν παγώσει τα χέρια μου απ' τον φόβο.
Όταν ξυπνήσω μακάρι να είσαι κάπου εδώ γύρω.
Ίσως για αυτό και να μη θέλω να κοιμάμαι.

Log in απότομα μέσα στο παραμύθι.
Την χαρά δεν ξέρω μόνο αν πήρες πρέφα.
Αλληθώρισε στα ξαφνικά ο δράκος.
Στην μύτη του σπινιάρισε μια οπτασία.

Install Skype και φύγαμε Αυστραλία.
Έχει emoticon για λύπη να σπαμάρω;
Όλα εύκολα τα έδειχνες στο χάρτη.
Δεν ξεπαγώνουνε με τίποτα τα χέρια.

[Refrain]

Μου βρήκα δουλειά.
8 με 12 ώρες κάθε μέρα. 
Μισθός εξωπραγματικός.
Και μπορώ να δουλεύω και στο σπίτι.

Petting and massage.
Πληρωμή μόνο σε τεχνητές αναπνοές.

[Outro]

Ούτε γιοντζές. Ούτε ζώνη. Ούτε διαμάντια.

Θα έχεις προσέξει εκείνο το παιδάκι.
Θα το έχεις προσέξει.
Γιατί πάντα θέλει την προσοχή σου.
Τα μάτια σου πάνω του.

Θα το έχεις ακούσει πως μιλάει.
Δυνατά να γυρίσεις το βλέμμα.
Συνέχεια με γρίφους να κρατήσει το βλέμμα λίγο παραπάνω.
Ασυναρτησίες που δεν καταλαβαίνεις.

Θα έχεις δει πως περπατάει στο δρόμο.
Σαν καραγκιόζης. Μη σταματήσεις να γελάς.
Κι όταν δεν είσαι εκεί.
Φωνάζει το όνομα σου στα στενά.

Μακάρι να θυμάσαι πώς σε κοιτούσε.
Όχι μην γυρίσεις από την άλλη.
Στα μάτια σου μέσα βλέπει τα πιο όμορφα όνειρα.
Μονάχα τότε ο χρόνος σταματά.

Όμως στέρεψε η ενέργεια του μια μέρα.
Μάγκωσε η φωνή του.
Σταμάτησε στους δρόμους να κατρακυλά.
Και τα μάτια του κρατούσε χαμηλά.

Μεθούσε κάθε βράδυ με δάκρυα δυνατά.
Ζωγράφιζε στον αέρα καρδιές με τα δάχτυλα του.
Τις σκέψεις του όλες μάζεψε, τις τύλιξε σε ένα χαρτί.
Δώρο σου τις έκανε μπας και το ξαναπροσέξεις.

Αράγε θυμάσαι εκείνο το παιδί ακόμα;
Την πλάτη πριν να του γυρίσεις καρδιές ζωγράφιζε.
Μεθυσμένο μια ζωή να σου παραμιλά:
Αυτό είναι για σένα.

Έχω στον τοίχο μια αγκαλιά κόκκινο φόντο.
Σε ένα κλαδί μεγάλη κούνια της κρεμάσαν.
Για να χωράει δυο ανθρώπους και έναν ήλιο.
Στο λάθος μέρος πως την έβαλα μου λένε.

Με αριθμούς αν θα με βρεις δεν το νομίζω.
Ηλεκτρικές φωνές πάει καιρό που δεν γουστάρω.
Μόνο το δούλεμα τις ώρες που δεν πρέπει.
Το φάλτσο γέλιο όταν όλοι γύρω κλαίνε.

Ανάποδα τα μάτια μου βλέπουν το ίσιο.
Το αλλοπρόσαλλο πάντα θα με τραβάει.
Λες και μπορώ πάντα τους πάντες να βοηθήσω.
Δεν θέλω να λέω πως κάτι εδώ είναι δικό μου.

Τάχα κρυψώνα να βρήκα κάτω απ΄ το κρεβάτι;
Έτσι κανένας να με βρει δεν καταφέρνει;
Ούτως η άλλως καθώς η νύχτα πλησιάζει.
¶δεια φαντάζει εκείνη η θέση στο πλευρό μου.

Μπουντρούμια σκοτεινά σέρνουν τα πόδια μου.
Σπηλιές γεμάτες με περίεργα θηρία.
Με το χαμόγελο σου έφτιαξα μια πανοπλία.
Στο φως του ήλιου μία μέρα να βγω άθικτος.

Σημάδι βάζω κάπου κάτω με το νου μου.
Εδώώώ, παραμιλάω, είναι τα άπλυτα.
Κι όταν παλεύω με τις ίδιες μου τις σκέψεις.
Ξέρω για σένα θα 'μαι πάντα απαράδεκτος.

Δεν φτάνουν όλες οι λέξεις του πλανήτη σου.
Πώς να εξηγήσω τόσα κύματα για καλημέρα;
Τώρα που από τη ζωή αυτοεξορίστηκα.
Αστείος μοιάζει αυτός ο κόμπος στο λαιμό.

Παλιές καλές εποχές στο θολό καθρέφτη.
Ζαλισμένες κουβέντες με τους τοίχους.
Γιατί άδειασαν απότομα οι μέρες;
Και η πουτάνα η καρδιά μου ακόμα να βαράει...

Τα χείλια μου χορεύουν μεθυσμένα.
Στη σκέψη μόνο πως υπάρχεις.
Παραπατάει το βλέμμα μου στα ζόρικα.
Μέσα στα σύννεφα σαν ψάχνει τα φτερά σου.

Βγάλε με από τη θάλασσα αν με βλέπεις.
Σπαρταράει η ανάσα μου.
Καταπίνω τις κραυγές μου.
Βγάλε με από τη θάλασσα μια στιγμή.

Και πέταξε με πάλι μέσα.
Δίπλα σου μόνο να πετάξω.
Στα μάτια σου για λίγο να χαθώ.
Κερασμένα δευτερόλεπτα ζωής.

Εξήγηση θα έψαχνα να βρω.
Για θάλασσες φτιαγμένες από δάκρυα.
Καλός λόγος ίσως υπήρχε.
Για να βαράει ακόμα η καρδιά μου.

Μα όλες οι λέξεις του πλανήτη σου δεν φτάνουν.

Στο κρεβάτι μου η Νύχτα...
Από τον λήθαργο δεν βγαίνει...
Μέσα στα χέρια μου κουρνιάζει...
Κι όταν ξημερώσει περιμένει...

Με χαμόγελα να στολίσω το τραπέζι...
Μαγειρεμένα παραμύθια Χαλιμάς...
Λίγο πριν ανοίξω το μπουκάλι της καρδιάς μου...
¶σπρο πάτο η Νύχτα για εμάς...

Νύχτα μεθυσμένη την θυμάμαι...
Να μου λέει συνέχεια φοβάμαι...
"Φοβάμαι μη χαθούν οι λέξεις...
Στο φως του ήλιου να μην τρέξεις..."

Εικόνες τραγικές πλάθει στα μάτια μου...
Τόσες πληγές δεν μπορείς να τις μπαλώσεις...
Φωνή μικρού παιδιού έχουν τα όνειρα...
Ένα μικρόφωνο μονάχα να της δώσεις...

Νύχτα σταμάτα την ανατολή...
Οι άνθρωποι ίσως μας δουν...
Κι αφού μόνο εσύ τα χείλη μου διαβάζεις...
Κάτι αποφάσισαν να πουν:

Τώρα που τα δάκρυα μου γίνονται καπνός...
Και τα ωραία μου τα ρούχα πια ξεφτίζουν...
Αλήθεια που το βρήκες το κουράγιο πες μου που...
Να κάνεις όλες τις σκέψεις μου να ανθίζουν...

Σου έχω όμορφα δώρα από την λαϊκή...
Λίγες ρυτίδες κι απ' την κολώνια που σ' αρέσει...
Μόνο μη μου νυχτώσεις κάπου αλλού...
Να δούμε τότε ποια θα τα φορέσει...

Σου έγραψα και τούτο εδώ τον στίχο...
Τα λόγια μου στο άπειρο νεκρός πλανήτης...
Εξάλλου ποτέ δεν είχε σημασία...
Αν εξαφανιστεί μια Νύχτα ο αλήτης...

Της φωτιάς τα κύματα παλεύουν να σε πνίξουν.
Αιχμηρές νότες σκίζουν τον αέρα με εσένα στόχο.
Ξεχασμένα χρόνια πίσω σου κατρακυλάνε.
Μια σταγόνα αγάπης να πέσει πάνω σου.
Κι έσπασες σε χίλια κομμάτια.

Βλέμματα του δρόμου, σου κλέβουν ανάσες.
Μαύρες σκέψεις σκεπάζουν τον ουρανό.
Γνώριμες σιλουέτες σε περικυκλώνουν.
Ένα χαμόγελο να βρεις στις τσέπες τους.
Φεγγάρι ολόγιομο φτιάχνεις φωτοστέφανο.

Τα ίδια σου τα βήματα σε βγάζουν εκτός πορείας.
Κάθε χτύπος της καρδιάς και μια πυρηνική έκρηξη.
Δάκρυα είναι πλέον το ποτό σου.
Από το στόμα σου κέρνα με δυο γουλιές.
Τατουάζ μέσα στα χέρια μου να γίνεις.

8 μήνες πριν, ο χρόνος είχε κουραστεί.
Τα δευτερόλεπτα εκατομμύρια.
Αδύναμος να σηκώσω το τυχερό μου 7.
¶δειος από ιδέες.

Όποτε είμαι χάλια πάντα απολαμβάνω μια γαμημένη βόλτα μέσα στην βροχή.
Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να γευτώ τα χείλη σου.
Να σε χαϊδεύω μέχρι το τέλος του κόσμου.
Να βλέπω θάλασσες στα μάτια σου.

Όποτε είμαι χάλια πάντα προσπαθώ να κάνω τον καραγκιόζη.
Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να ζωγραφίζω χαμόγελα στο πρόσωπο σου.
Να σου λέω παραμύθια μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.
Να ακούω την ανάσα σου μέχρι να ζαλιστώ.

Όποτε είμαι χάλια πάντα γουστάρω να σε πειράζω.
Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να σε φωνάζω "κοριτσάκι μου".
Να σου τραγουδάω μέχρι να πεθάνω.
Να σε πηγαίνω βόλτες σε γαμημένα όμορφα μέρη.

Όποτε είμαι χάλια πάντα παραπατάς μεθυσμένη μέσα στις σκέψεις μου.
Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να σε πάρω τηλέφωνο.
Να σου δώσω την ευκαιρία να μου ρίξεις το πιο δυνατό σου ξόρκι.
Να με μαγέψεις με την φωνή σου.

Όποτε είμαι χάλια πάντα περιμένω πότε θα χαθώ στην αγκαλιά σου.
Όποτε είμαι χάλια πάντα θέλω να ανέβω στην μηχανή μου και να έρθω.
Να σκάσω μύτη έξω από το σπίτι σου.
Να ψάχνω πολύχρωμα αποτυπώματα στα πεζοδρόμια.

Όποτε είμαι χάλια πάντα αίμα κυλάει από τον ώμο μου.
Όποτε είμαι χάλια πάντα σταχτοδοχείο κάνω τα χέρια μου.
Να διώξω τον καπνό γύρω από την καρδιά μου.
Να μπορέσεις να την δεις πώς χορεύει όταν είναι κοντά σου.

Όποτε είμαι χάλια πάντα σε τυχερά σοκάκια σ' αναζητώ.
Όποτε είμαι χάλια ποτέ δεν είσαι εκεί.
Να σε κεράσω μπύρες σε παρακμιακούς πλανήτες μικρού μήκους.
Κι εσύ να με κοιτάς συνέχεια...

Κι εγώ να σε παρακαλάω να σταματήσεις...

Λίγο πριν περπατήσεις πάλι μόνος στο σκοτάδι.
Πριν ψιθυρίσεις ένα "καλά είμαι" στον εαυτό σου.
Δύναμη πριν βρεις να σταματήσεις να κοιτάζεις πίσω.
Τα μάτια που σε κοιτάνε συνέχεια να μπορέσεις να διώξεις.

Όσο και να τρέχεις δεν τους φτάνεις.
Στιλέτο κάτω από το μανίκι πιάνεις.
Τρελαμένο μυαλό δεν μπορείς να τρελάνεις.
Ανεκπλήρωτα όνειρα σε δάκρυα χάνεις.

Μήπως όταν είμαι παρέα με την σκιά μου,
αφήνω το κλειδί στην πόρτα καρδιά μου;
Μήπως κάθε χρόνο λες "τώρα είναι η χρονιά μου;",
και απλόχερα σου δίνω όσα είναι δικά μου;

Πίσω από τις κραυγές ίσως ακούς τη φωνή μου.
Mέσα στα χέρια σου το ετοιμοθάνατο κορμί μου.
Σκληρά λόγια ξαπλώνουν δίπλα στην ψυχή μου.
Kι ας μην είσαι εδώ μαζί μου.

Τώρα οι σκιές έγιναν μέρος της ζωής.
Mόλις πέφτει το σκοτάδι ψάχνεις κρυψώνα να κρυφτείς.
Κλείνεις το μάτι μόλις μπανίσεις ελπίδα.
Και κοιμάσαι πάνω σε κάθε ήχο που είδα...

Τόσα λίγα δευτερόλεπτα στο προσκήνιο.
Χαμόγελα στο ηλιοβασίλεμα.
Χωρίς να υπάρχει κανένα λάθος.
Και καμιά εμπιστοσύνη.

Να γελάς με την καρδιά σου.
Σε κάθε θάνατο μου.
Το βλέμμα κάτω.
Τα μάτια σου πάνω.

Ειρωνεία σε στιγμές μοναξιάς.
Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις.
Δεν θα θυμάσαι τίποτα αύριο.
Μόνο το χάδι στα μαλλιά σου.

Λιγοστεύει ο χρόνος.
Το άγχος ανύπαρκτο.
Όνειρα συνέχεια μπερδεύουν την πραγματικότητα.
Λίγο πριν φύγεις,

  όλη η ζωή μου στην οθόνη...

Σκέψεις προσπαθείς ακόμα να διαβάσεις.
Σαλεύεις στο πόσο απότομα στενεύει ο δρόμος.
Τα χέρια του κλόουν συνεχίζεις να κουνάς ρυθμικά.
Και χαιρετάς τον σακάτη στον καθρέφτη γιατί μπορείς.

Δεν νομίζω να κρατάς να όνειρα σου μυστικά.
Έτσι κι αλλιώς μόνο με φλεγόμενες λεπίδες έμαθες να κάνεις παρέα.
Μνήμη εκτός λειτουργίας μα το χαμόγελο της μπροστά σου.
Και περιμένεις να ξεσπάσει καταιγίδα στα μάτια σου για να καβαλήσεις.

Η ίδια σου η γροθιά σαν σφυρί χτυπάει το στήθος σου.
Καθώς κοιμάσαι πάνω σε επικίνδυνες μελωδίες.
Μέχρι να ξυπνήσεις θα έχει σπάσει η καρδιά σου.
Και είμαι σίγουρος πως δεν σε πειράζει.

Τώρα που στέρεψες από λέξεις λοιπόν.
Τώρα που σπάνια κοιτάς τον ουρανό.
Τώρα που κλείνεις τα μάτια σου νωρίς.
Και Craven έπαψες να ζητάς.

Καιρός να σε κεράσω νύχτα με τόνικ.

Λίγο δύσκολο να διαβάζεις λόγια του χαμού.
Εξαφανίστηκες όπως εξαφανίζομαι.
Ο καπνός αρκεί για να σχηματίσει το πρόσωπο σου.
Στον ουρανό σε ψάχνω μέσα στα αστέρια.

Κάμερες όσο και να με κυνηγούν.
Δεν ψαρώνουμε κουφάλα.
Μετράω 190 δευτερόλεπτα χωρίς οξυγόνο.
Αναπνοή μου κοίτα να αντέξεις.

Δες την κατάσταση ψωλάκι.
Για πάρτη σου έπιασα τα 27.
Και δεν μασάω.
Παράδεισο ή κόλαση θες να σε πάω;

Μέχρι να καταρρεύσω αναφέρω χέστρες μοίρας καθαρές.
Διασκεδαστής - οδηγός και σήματα σου δυνατά καθαρά.
Ανέφερε και δικά μου.
Σκατά.

Που σκατά είσαι;
Καμιά φορά αισθάνομαι κουρασμένος.
Σημαδεύω ώρες με ΗΚ11.
Κερνάω φόβο στο θεό σου.

Craven να διώξω τους δαίμονες.

Ας πούμε πως ο χρόνος κουράστηκε απόψε.
Τα δευτερόλεπτα αμέτρητα.
Το τυχερό μου 7 ασήκωτο.
Οι λέξεις δεν σκαλώνουν στο χαρτί...

Οι τοίχοι σταμάτησαν να μιλάνε. Μόνο πλησιάζουν.
Ψιθυριστά: "Το δωμάτιο στενεύει..."
Οι κοσμοναύτες γεράσανε ένας ένας και αυτό δεν είναι κοροϊδία.
Κανένας δεν καβαλάει και παράλληλα ψαχουλεύει την σωτηρία του κόσμου...

Μεγάλη ελπίδα δύο αστραφτερά διαμάντια που ακόμα διαβάζουν ιδρωμένες σκέψεις.
Καρφωμένο το βλέμμα στο ναυάγιο.
Το τσίμπημα δεν σημαίνει αναγκαστικά και έξοδο από το όνειρο.
Κι ο χορός με τα λιοντάρια ξεκινά...

Έχω πολλές επαφές.
¶ριστα αποθηκευμένες.
Στο κινητό μου, στον λογαριασμό του facecheapb00k, στα ατελείωτα email μου.

Είναι τόσες πολλές που καμιά φορά ξεχνάω μερικές.
Είναι τόσες πολλές που πάντα έχω επιλογές.
Είναι τόσες πολλές που θα μου πέσει κι ο γκαϊφές.

Τις μάζευα με περισσή μανία τόσα χρόνια.
Μία μία τις πρόσθετα στην συλλογή μου.
Για να πάω στο επόμενο επίπεδο.

Το επόμενο επίπεδο βρίσκεται σε κάτι περίεργες μέρες σαν την σημερινή.
Είναι μέρες που όλοι θέλουν να επικοινωνήσουν με όλους.
Κι εγώ θέλω να επικοινωνήσω μόνο με μία επαφή.

Το παζλ στον αέρα από Stereo Nova.
Το παζλ αναποδογυρισμένο πάνω στο γραφείο φόρεσε τα καλά του για τον τοίχο.
Και μου λείπουν τόσα κομμάτια.

Πολλά χάθηκαν στον καιρό.
Πολλά περισσότερα δεν τολμάω ούτε καν να τα ακουμπήσω.
Τα φωνάζω χαϊδευτικά "ανέπαφα".

...και ήρεμα με το αρνί ε;

Δεν ξεχνώ τον καπετάν Ατίθασο.
Πάει καιρός που σταμάτησε να ταξιδεύει.
Το δέρμα του ξεφλούδισε από την άρμη.
Τα μάτια του στέρεψαν.
Ο καπνός όμως συνεχίζει να βγαίνει από το στόμα του σαν τζάκι που μπούκωσε.

Όλες τις φουρτούνες τις πέρασε μονάχος του.
Για να απολαύσει μέρες απάνεμες.
Λιγοστές και νωχελικές.
Σαν τους ανθρώπους που γνώρισε σε εκείνο το μουράγιο.
Σαν και μένα.

Πάντα είχε περιπέτειες να μοιραστεί.
Μας κοιτούσε με μάτια ηλιοβασιλέματα σε μουδιασμένες θάλασσες.
Κόκκινα μάγουλα έτοιμα να σκάσουν.
Χέρια που πήγαιναν μεθυσμένα πέρα δώθε για να του δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή.
Και βίρα τις άγκυρες για να μας πάει ταξίδι με τις περίεργες ιστορίες του.

Πάντα περίεργες οι ιστορίες του καπετάνιου.
Μαγικά μπουκάλια γεμάτα χάρτες θησαυρών.
Νησιά που κανένας δεν γνωρίζει ότι υπάρχουν.
Και κήποι στον βυθό της θάλασσας γεμάτοι λιχουδιές.
Λιχουδιές που μπορεί να σε σκοτώσουν.

Πάει καιρός που ο καπετάν Ατίθασος σταμάτησε να ταξιδεύει.
Οι ιστορίες του όμως δεν αγκυροβόλησαν ποτέ.
Σκέφτηκα να τις σιγοψιθυρίσω μια φορά για να με πάνε όρτσα.
Μα εγώ είμαι βλέπεις στεριανός.
Χάθηκα στο μπουρίνι.

Υπάρχουν κάτι υπόγεια μπαρ σκοτεινά και κρύα.
Γεμάτα φωνές και λιωμένα κεριά.
Οι καναπέδες είναι παλιοί και λερωμένοι.
Και μπάρμαν δεν υπάρχει.

Υπάρχουν κάτι μάτια που κλαίνε με χαμόγελο.
Μόλις σε βλέπουν αστράφτουν και παίρνουν φωτιά.
Γίνονται ηλιαχτίδες να σε ζεστάνουν.
Και θάλασσες να ταξιδέψεις.

Υπάρχουν κάτι παλιόφιλοι χαμένοι.
Μυρίζουν αλκοόλ κι αγάπη από μακριά.
Σκορπάνε αγκαλιές δυνατές που σου κόβουν την αναπνοή.
Και όλα είναι καλά τότε.

Υπάρχουν κάτι τραγούδια πανέμορφα.
Νότες φτιαγμένες από δάκρυα στα μάτια να τις ακούσει κι ο κουφός.
Στίχοι γραμμένοι με μαχαίρι στο δέρμα να τους διαβάσει κι ο τυφλός.
Και μόνο με κλειστό το στόμα μπορείς να τα τραγουδήσεις.

Υπάρχει ένα σπίτι μακριά από εδώ.
Γεμάτο παλιόφιλους με μάτια που καίνε.
Τα πιο όμορφα τραγούδια ακούγονται εκεί μέσα.
Και μπάρμαν δεν υπάρχει.

Τα μάτια μου στην οθόνη.
Τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο.
Το στόμα μου ξεφυσάει.
Στα αυτιά μου "in un'altra vita".

Τα μάτια μου γεμάτα δάκρυα.
Τα χέρια μου σε σφίγγουν.
Το στόμα μου χαμογελάει.
Στα αυτιά μου η φωνή σου.

Τα μάτια μου στον βυθό.
Τα χέρια μου παίζουν με την άμμο.
Το στόμα μου κλειστό.
Στα αυτιά μου ο σφυγμός μου.

Τα μάτια μου στα μάτια σου.
Τα χέρια μου σε χαϊδεύουν.
Το στόμα μου στο στόμα σου.
Στα αυτιά μου τα δικά σου χέρια.

Τα μάτια μου στο τετράδιο.
Τα χέρια μου κουνιούνται ρυθμικά.
Το στόμα μου προσπαθεί να τραγουδήσει.
Στα αυτιά μου ακουστικά.

Τα μάτια μου ανοιγοκλείνουν κοιμισμένα.
Τα χέρια μου σε προστατεύουν.
Το στόμα μου ψιθυρίζει "σ' αγαπάω".
Στα αυτιά μου η ανάσα σου.

Τα μάτια μου χαζεύουν το άπειρο.
Τα χέρια μου στα clip-ons.
Το στόμα μου γεμάτο απορία.
Στα αυτιά μου ο ήχος μιας L-twin.

Τα μάτια μου σε μια μικρή σκανδαλιάρα.
Τα χέρια μου παγωμένα.
Το στόμα μου παραμιλάει.
Στα αυτιά μου το πρώτο κλάμα της.

Τα μάτια μου στον ουρανό.
Τα χέρια μου στον δρόμο.
Το στόμα μου δεν έχει κάτι να σου πει πια.
Στα αυτιά μου οι κραυγές σου.

Τα μάτια μου δικά της μάτια πλέον.
Τα χέρια μου μαύρα φτερά γεμάτα σημάδια. 
Το στόμα μου δροσίζει το κορμί της. 
Στα αυτιά μου φτάνει η κάθε της ευχή. 

Κόκκινο λουλούδι σαν άλλο κανένα.
Πιάνουμε κουβέντα τώρα που ο χρόνος λείπει.
Δεν μιλάει πολύ.
Σήμερα το πρωί γεννήθηκε.

Του λέω για όλα αυτά που βλέπω όταν κλείνω τα μάτια.
Δελφίνια να παίζουν.
Χορτάρι να χορεύει.
Πουλιά να πετάνε στον βυθό της θάλασσας.

Ακούει με προσοχή.
Δακρύζει από χαρά.
Σαν εμένα.
Όταν είσαι τριγύρω.

Θέλει να μάθει τα πάντα.
Γιατί μιλάω έτσι περίεργα.
Πόσες προσωπικότητες έχω.
Τι είναι αυτά τα σημάδια.

Ο χρόνος επιστρέφει.
Βράδιασε.
Το λουλούδι ξεψυχάει.
Σε μια άλλη ζωή θα σου τα πω όλα.

Λίγο πιο γρήγορα από όσο πρέπει σήμερα.
Θολά τα πάντα στην Εγνατία.
Ανεβάζω ζελατίνα.
Δεν φταίει αυτό.

Κόκκινο.
Γυρίζω το κεφάλι και τους κοιτάζω.
Μου ρίχνουν κλεφτές ματιές.
Κουνάω απογοητευμένος το κεφάλι.

Κάτι σαν να μου λένε.
Φωνάζουν και κάνουν νοήματα.
Κόρνες πίσω μου.
Πράσινο.

Στρίβω αριστερά στην Δωδεκανήσου.
Τα ακουστικά φτύνουν μουσική ασταμάτητα.
Κατεβαίνω παραλιακή.
Χορεύω ανάμεσα τους.

Περιπολικά και σειρήνες.
Σήμερα δεν θα πάρω ευχαριστώ.
Πίσω μου ένα speed triple.
Το βλέπω που βιάζεται.

Οι placebo μου λένε αντίο.
Και ο Αλκίνοος περνάει από την γειτονιά μου.
Κλείνω λίγο το  γκάζι και το ανοίγω απότομα.
Κοιτάω ουρανό για λίγο.

Τα φτερά μου τα έχω χάσει εδώ και καιρό.
To triple βιάζεται περισσότερο.
¶λλη μέρα φίλε.
Πάω καραμπουρνάκι.

Σταματάω έξω από το σπίτι σου.
Το soundtrack από το 9 ξεκινάει.
Σήμερα δεν έχω πλανήτη να σώσω.
Ο περιφερειακός είναι ακόμα κοντά.

Η απόσταση είναι μικρή.
Η αίσθηση ελευθερίας μεγάλη.
Στο κοντέρ δεν έχει σημασία τι δείχνει.
Στην ψυχή μου παίζει καλύτερο έργο.

Ταμπέλες παντού.
Ανυσηχούν μην χαθώ.
Η μοναξιά περνάει ξυστά δίπλα μου.
Στον καθρέφτη ο θάνατος μου παίζει τα φώτα.

Φλας δεξιά και πλαγιάζω.
Ψηλά για ¶γιο Παύλο πες της.
Ανεβαίνω για να κατέβω.
Τα χέρια στο πουθενά και πάει μόνο του.

PT boat on the way to havana.
Τόσα χρώματα μου μάθανε μα μόνο το μαύρο θυμάμαι.
Πολλά δέντρα. Πολλές στροφές.
Η Θεσσαλονίκη κάτω από τις ρόδες μου για λίγο.

Σκας χαμόγελο και ξεκαρδίζομαι.
Σοβαρεύεις και δακρύζω.
Αυτή είναι η αδυναμία μου.
Έλα να παίξουμε μαζί της.

Νόμιζα θα έρθουν καλύτεροι καιροί.
Συνήθισα να χάνω. Να σε χάνω.
Ανίκανος να γυρίσω πλάτη στα λάθη μου.
Κάνω γιορτή την μιζέρια μου.

Καίω μνήμες και μαζεύω τις στάχτες.
Στο κουτί της Πανδώρας χωράνε άνετα.
Λίγο έξω από το καταφύγιο ο χρόνος βαριέται να τρέξει.
Κι εγώ το ίδιο.

Η εξάτμιση ξυπνάει τους λύκους.
Και σκορπάει αστερόσκονη στον αέρα.
Το κλειδί γυρνάει. Ησυχία.
Οι δαίμονες μου. Τους πήρε ο ύπνος. Διαφώτισε υποσυνείδητα ο psyxiatroz στις 6:46μμ.

Tags: φόνος , Ασυναρτησίες , φευγιό

Οι εικόνες είναι φτιαγμένες με κλειστά μάτια.
¶νθρωποι με ημερομηνία λήξης και στην ρουλέτα κερδίζει το μηδέν.
Θα ήθελα στις ώρες ψόφου να μου πεις ένα "ρε μαλάκα τι κάνεις;"
Ήσουν busy.

Κάπου σε πέτυχα και μου έλεγες μαλακίες.
Όχι δεν μου αρέσει γιατί έχω τέτοια συμπάθεια για λίγους.
Είναι μηδέν τα άτομα εδώ.
Και το μηδέν κερδίζει.

Όλοι κρατάνε μολύβι και γόμα.
Στην αρχή σε γράφουν. Μετά σε διαγράφουν.
Τα ψιλά δεν φτάνουν να σου αγοράσω χαμόγελα.
Χέρια άδεια έχω μόνο.

Μην τολμήσεις να επικοινωνήσεις.
Κοστίζει σε σκέψεις.
Χαίρομαι που στις νότες ακόμα πιστεύεις.
Έχω λα μινόρε σε αφθονία.

Η καταστροφή είναι εύκολη.
Ο δύσκολος δρόμος είναι από την άλλη μεριά.
Αν με βλέπεις.
Χαιρέτα.

Τα φώτα στο σκοτάδι με μπερδεύουν.
Στην Ινδία είναι ιερό ζώο.
Εδώ απλά λόγος να χαμογελάω με το ζόρι.
Καλώς ήρθες στην πτέρυγα Γ.

Επιστροφή στο μηδέν μου.
Καμιά φορά κερδίζει.
Ίσα ίσα να χαίρεται.
Σε παγκάκια το βάζω να κοιμάται.

¶γγελος είσαι. Έτσι δεν είναι;
Πάντα τους καταλαβαίνω.
Αν βρω τον ουρανό σου.
Πρίγκηπα θα κρεμάσω να σου κρατάει συντροφιά.

02.07.10 μέχρι 11.08.10
Κοιτάω το ταβάνι συνέχεια.
Δεν έχω κάτι άλλο να κάνω.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο.

Πυρετός και κούραση χορεύουν βαλς.
Οι μέρες δεν περνάνε.
Κοιμάμαι με κουβέρτες.
Τρέφομαι με χυμούς.

Δεν καταλαβαίνω ζέστη.
Καμιά φορά με πιάνει ρίγος.
Δεν μπορώ να περπατήσω.
Αρθρώσεις εκτός.

Πριν κοιμηθώ παίρνω αντιπυρετικό.
Χάνω κιλά στον ιδρώτα.
Ξυπνάω μέσα στο ποτάμι.
Και ακούω την μάνα μου να με φωνάζει για μεσημεριανό.

Στο ταβάνι βλέπω πρόσωπα.
Είναι ξύλινο και βοηθάει.
Στο πρόσωπο μου δεν βλέπω πρόσωπο.
Στατική εικόνα πλέον.

Σκιά στην γωνία.
Μην τους ακουμπήσω θα κολλήσουν.
Κι εγώ πάντα ζητάω να κολλήσω.
Όταν σε βλέπω άρρωστο.

Ατελείωτες οι μέρες.
Κοιμάμαι στις 6 το πρωί.
Με ξυπνάει η μάνα μου στις 8.
Κρατώντας ένεση γεμάτη με κενό που πρέπει να διώξω.

Δες με.
Με βλέπεις;
Με το θερμόμετρο και τα depon γίναμε κολλητάρια.
Δες με.

Με έχουν πρήξει να πάρω αντιβίωση.
Το τρενάρω. Δεν γουστάρω.
Ο γιατρός με στριμώχνει.
Εντάξει θα πάρω.

¶ρρωστος από αρρώστια δεν είμαι.
Έχω κολλήσει πάνω στο στρώμα.
Με το που βλέπω τα πρόσωπα σας.
¶ρρωστος δεν είμαι.

Και λιγόστεψαν τα πρόσωπα επικίνδυνα.
Λιγόστεψε η χαρά μου.
Λιγόστεψε η ζωή μου.
Ελπίδες κάτω από το μαξιλάρι να μην τις χάσω.

Σήμερα.
Χορεύει η κούραση ακούραστη.
Στο πουθενά με βρίσκω κάθε μέρα.
Λόγια είναι αυτά. Περιμένουν.

Αυτός ο φόβος στον αέρα μυρίζει απαίσια.
Ξεχνάω από που ξεκίνησα και που θέλω να φτάσω.
Γεννήθηκα μέσα σε σάρκες περιμένοντας ηλιαχτίδες στο σκοτάδι.

¶δειες γραμμές σε παλιά ημερολόγια.
Αν γυρίσεις σελίδα γεμίζουν επικίνδυνα.
Πόσα φεγγάρια αντέχει ο πλανήτης σου απόψε;

Κοίταξε τον.
Τόσο δα μικρός πλανήτης να χωράει όλου του κόσμου τα διάπλατα χέρια.
Χέρια που γνέφουν αντίο κάθε τόσο.

Μπορώ να θυμηθώ τα πάντα.
Κλείνω τα μάτια και παλεύω με τις σκιές.
Συνήθως χάνω και μου μένουν στάμπες από αίμα.

Τόσους κανόνες δυσνόητους μου ετοίμασες.
Δεν με ετοίμασες.
Σε πόσα τραγούδια να χτυπάνε καμπάνες άραγε;

Αυτός ο πόνος μέσα μου έχει απαίσια γεύση.
Ψάχνει να βρει που πήγαν όλοι οι καλεσμένοι.
Κάτσε... Θα φάμε οι δυο μας απόψε... Έφτιαξα λουκουμάδες.

Μπορείς να δεις τώρα έξω από το παράθυρο.
Ό,τι έφτιαξα με τα χεράκια μου δεν τους άρεσε.
Τρέχουν σαν τρελοί κάτι να βρουν.

Ανακαλύπτουν την χαρά μόνο σε όσα μπορούν να αγγίξουν.
Το βλέμμα μου όσο και να θελουν δεν το αγγίζουν.
Τζάμπα κόπος.

Έφτιαχνα συνέχεια ιστορίες μάνα.
Είναι βαρετό να γνωρίζεις τι θα γίνει στο τέλος.
Φτιάξε μου εσύ μία απόψε και σου υπόσχομαι να κοιμηθώ πριν τις εφτά.

Παιδί μου οι κραυγές που ξερνάς έχουν απαίσιο ήχο.
Ασυναρτησίες ξεφυτρώνουν από μέσα τους.
Σαν να ακούω τους στίχους του Λουδοβίκου που λένε:

"Μα αν δεν μπορείς να συγχωρείς,
που μένει η αγάπη δεν θα βρεις..."

Σε συγχωρώ μάνα... Γιατί είμαι ακόμα δυνατός...

Νύχτα χωρίς καθόλου αστέρια.
Όλα είναι μαύρα γεννημένα.
Κοίτα πως τρέμουνε τα χέρια.
Πάνω σε γόνατα σπασμένα.

Οι ανάσες λιγοστές σαλεύουν.
Απόψε δεν μου περισσεύουν.
Φύλαξα για σένα τις βαθιές.
Ελπίζω μόνο να τις θες.

Ηλεκτρονικά λόγια δεν βοηθάνε.
Τα δευτερόλεπτα ξεχνάνε.
Πάντα ξεχνάνε να σου πουν.
Οι σκέψεις μόνο δεν αρκούν.

Όσο και να με πλησιάζει η γη.
Το χέρι σου μην το απλώσεις.
Αυτή είναι η ανταμοιβή.
Τις ανάσες σου όλες αν δώσεις.

Καμιά φορά όταν βραδιάζει σε βλέπω σκιά.
Γνώριμη στην όψη. Σε βλέπω συχνά. Δεν με τρομάζεις.
Ξέρω πολλά για σένα σκιά.
Σε παρακολουθώ εδώ και χρόνια.

Ξέρω πως για να βγεις πρέπει να κοιμούνται όλοι εδώ τριγύρω.
Και να έχει πέσει μεγάλη ησυχία.
Ξέρω πως μένεις στο δωμάτιο μου σκιά.
Κάτω από το κρεβάτι μου.

Ξέρω πως σου αρέσει να κάνεις βόλτες μέσα στο σπίτι.
Και μόλις κουραστείς ξαποστένεις στο κρεβάτι.
Σου αρέσει να κοιτάς έξω από το παράθυρο.
Και να ακούς τριζόνια, σκύλους και πετεινούς.

Σε ξεγελάω κάθε βράδυ σκιά.
Κάνω ότι κοιμάμαι και σε βλέπω να βγαίνεις.
Δεν κάνεις φασαρία και δεν ενοχλείς κανέναν.
Εκτός από εμένα.

Σε έχω δει σκιά. Και δεν μπορείς να κρυφτείς.
Σε έχω δει πως με κοιτάζεις.
Σπάνιες φορές αλλά το κάνεις.
Αφού έχουν περάσει ώρες που κοιτάς έξω από το παράθυρο,

Γυρίζεις προς τα πίσω και με κοιτάς σαν να είμαι κάτι ψεύτικο.
Τότε αναπνέω πιο δυνατά για να δεις ότι ζω.
Κι εσύ αμέσως παίρνεις το βλέμμα σου από μένα.
Και κοιτάς πάλι έξω από το παράθυρο.

Τότε σταματάω να αναπνέω.

Αν βρεις λέξεις ανάκατες και τσαλακωμένες μέσα στα σοκάκια του διαδικτύου.
Λέξεις δικές μου αν βρεις και σε κάνουν να σκέφτεις λίγο διαφορετικά.
Για όσα τρέχουν γύρω σου και δεν προλαβαίνεις ούτε να τα δεις.
Για τις μέρες που μου αρέσει να ξοδεύω για να σε ψάχνω.

Αν βρεις δάκρυα σε μέρη απίθανα μακριά από εδώ.
Δάκρυα δικά μου αν βρεις να σε κάνουν ευαίσθητο σαν φτερά πεταλούδας.
Για όλα αυτά που ζούνε πλάι σου.
Για όλα αυτά που ακόμα δεν ήρθαν.

Αν βρεις πατημασιές από ατελείωτο ταξίδι δίπλα στη θάλασσα.
Πατημασιές δικές μου αν βρεις και σε κάνουν να αρχίσεις να τρέχεις.
Για να προλάβεις να ζήσεις όσα δεν έζησες.
Για να δεις τα μέρη που είδαν τα μάτια μου.

Αν βρεις σημάδια από αίμα στα χέρια σου.
Αίμα δικό μου αν βρεις και σε κάνει να ματώσεις.
Για όλα αυτά που δεν πρόλαβες να αρθρώσεις.
Για όλα αυτά που λέγαμε ζωή.

Αν βρεις αυτά που πίσω άφησα.
Για σένα.
Τότε θα είναι σαν να έχεις βρει.
Εμένα.

Έχω πάντα σε καλή τιμή.
Φρέσκια ζεστή βροχή.
Την φτιάχνω μόνος μου βράδυ-πρωί.
Της γιαγιάς μου συνταγή.

Έχω βροχή απλή φθηνή.
Έχω και μονοπύρηνη καυτή.
Θα σου πρότεινα από αυτή να αγοράσεις.
Αν θέλεις φίλους να κεράσεις.

Έχω βροχή συλλεκτική... Του προηγούμενου αιώνα.
Την είχα φτιάξει μικρός και την πουλάω με τη σταγόνα.
Βροχή από χαμόγελα. Βροχή από στεναχώρια.
Έχω βροχή από το εξωτερικό...  Έχω βροχή  εγχώρια.

Αυτή είναι η δουλειά μου για όσους ρωτάνε.
Σταγόνες βροχής να με καίνε να πονάνε.
Και παραμύθια το βράδυ να κοιμηθείς.
Παρέα... με τον ήχο της βροχής.

Δοκίμασε να βρεις τι σου αρέσει να κάνεις.
Ψάξε να βρεις νέες ασχολίες  - νέα ερεθίσματα.
Δοκίμασε να γυρίσεις πολλά μέρη του πλανήτη.
Ψάξε να βρεις αυτό που σου αρέσει για να μείνεις.
Δοκίμασε να χαράξεις το δικό σου μονοπάτι.
Σταμάτα να ακολουθείς τα μονοπάτια των άλλων,
Ψάξε να βρεις ποιος περπατάει στο μονοπάτι σου τώρα.

Θα εκπλαγείς όταν καταλάβεις πόσο μόνος είσαι.

Χρειάζεται να περάσει καιρός για να καταλάβεις.

Τι θα πει σκάνδαλο και και τι θα πει υπόνομος.

Μα έχεις φάει τόσα σκατά που έχει μπουκώσει το στόμα σου και δεν μπορείς να αρθρώσεις λέξη.

Κάπου εκεί γεννιέται ένα παιδί με το όνομα σκάνδαλο μέσα σε έναν υπόνομο.

Δεν χαϊδεύει αυτιά και δεν γλύφει κώλους.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για αυτό το παιδί.

Γιατί στην πραγματικότητα κανείς δεν γνωρίζει ότι υπάρχει.

Μόνο εγώ κι εσύ το ξέρουμε.

Μα σε λίγο θα το έχουμε ξεχάσει κι εμείς μικρή μου.

Και το παιδί και την μητέρα του.

Που το μεγάλωνε στην κοιλιά της για 312 μήνες.

Από όλα τα μέρη του πλανήτη στα μάτια σου κάνω τα πιο ωραία ταξίδια.

Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.
Είναι ένα κύμα που σε χτυπάει με δύναμη.
Σε πάει όπου θέλει.
Παλεύεις να το νικήσεις αλλά δεν τα καταφέρνεις.

Ή θα σωθώ ή θα χαθώ που λέ(γα)νε και οι Active Member.





Τόσα τοπία τριγύρω κι εγώ πάλι στα μάτια σου να ψάχνω γαλήνη.

Κάπως έτσι χάθηκαν όλα.
Είναι ένα κύμα που σε χτυπάει πάνω στα βράχια.
Μένεις αναίσθητος.

Και δεν σε βρίσκουν ποτέ.

Οι άχρηστες λέξεις.


Από αχρείαστες συνειδήσεις.


Πάντα με ρωτούσες πώς.


Πώς μπορώ και το κάνω.


Πώς μπορώ να δακρύζω.


Χωρίς λόγο;









Πίσω στο κεφάλι μου όμως ξυπνάνε τόσες εικόνες.
Την ίδια την στιγμή που με βλέπεις να γελάω, εγώ βλέπω χαμένα χαμόγελα, μελαγχολικά βλέμματα, αγκαλιές πιο μεγάλες από ότι μπορείς να φανταστείς. Πολλά πράγματα που δεν μπορείς να φανταστείς.

Γιατί αν φανταστείς πως τώρα είμαι στην δουλειά και μία από τις εικόνες που ξύπνησαν είναι εσύ ευτυχισμένος με το cupcake αγκαλιά ίσως καταλάβεις.

Γιατί αν φανταστείς πως είμαι μπροστά στον υπολογιστή και δακρύζω μπροστά σε όλους και πραγματικά δεν με νοιάζει τι σκέφτονται ίσως καταλάβεις.

Γιατί αν φανταστείς πως αγάπη και πόνος και γέλιο και δάκρυ είναι το ίδιο πράγμα ίσως καταλάβεις.

Το ξέρω ότι το πολύ μπλα μπλα σου σπάει τον πούτσο αλλά ίσως να είναι ο μόνος τρόπος για να καταλάβεις.

Στιλέτο φτιαγμένο από γυαλί.
Νόμιζα πως το είχες δει.
Λάμπει στην σκέψη μου επάνω.
Γιατί εσένα δεν σε φτάνω.

Όμορφα όλα φάνηκαν.
Πετάρισμα και χάθηκαν.
Κομμένα τα ευχαριστώ.
Στον κόσμο σου λίγο πριν μπω.

Δεν έχω λέξεις να κεράσω.
Στα δέκατα σου να γεράσω.
Πνιγήκαν όλες οι εύθυνες.
Όταν ψιθύρισες τρεις μήνες.

Είναι που φτάσαμε στο τέρμα.
Και δεν πονάει πια το δέρμα.
Μακάρι όλα αυτά τα χάδια.
Να μου άφηναν τέτοια σημάδια.
Διαφώτισε υποσυνείδητα ο psyxiatroz στις 1:15μμ.

Tags: Ασυναρτησίες , μελαγχολία

Έχω καιρό πρόταση να δημιουργήσω.
Είναι δύσκολο.

Κοιτάζομαι στον καθρέφτη.
Έχω νεύρα μαζί τους.
Γιατί με ξεγελάνε τα χαμόγελα τους.

Δεν μπορούν να σταματήσουν ούτε 1 λεπτό να σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους.
Δεν καταλαβαίνω που είναι η δυσκολία.
Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν βλέπουν ότι η μοναδική ευτυχία στον κόσμο είναι τα χαμόγελα των άλλων.
Αυτά με τα οποία με ξεγελούν.
Με κάνουν ευτυχισμένο.
Και μετά βλέπω ότι κρύβουν αυτή την μεγάλη αγάπη για τον εαυτό τους.
Δεν με πειράζει τόσο.
Αλλά μετά βλέπω μεγάλη αγάπη για πράγματα. Για ύλη.
Προσπαθώ να το καταπιώ.
Μέχρι που βλέπω μίσος.
Μίσος για τους άλλους.
Και κακία.
Αυτό δεν καταπίνεται.

Προσπαθώ πάντα να βρω δικαιολογίες που θα κάνουν αυτό το χαμόγελο τόσο δυνατό και ευτυχισμένο.
Όμως για το μίσος δεν βρίσκω καμία δικαιολογία.

Δεν σου κρύβω ότι πολλές φορές αγανακτώ.
Αυτό το όπλο θέλει να μιλήσει.
Αγανακτώ με αυτά που βλέπω γύρω μου.
Υποκρισία, αδιαφορία, πράγματα ηλίθια, διαφθορά, όλα δήθεν και μια ολόκληρη ζωή να ψάχνω το νόημα ολόκληρης της ζωής.

Πέρασαν πολλά χρόνια να ακούω κάθε μέρα χρόνια πολλά για μια θλίψη που γιορτάζω.

Είναι δύσκολο να κατασκευάσω παράγραφο.

Καμιά φορά δεν βρίσκω ελπίδα.

Καμιά φορά όμως βρίσκω.

Σε γνώρισα πριν πολλά χρόνια.
Κάναμε παρέα.
Χάθηκα όπως μου αρέσει να χάνομαι.
Σε ξαναβρήκα μετά από χρόνια.
Είχες μεγαλώσει.
Μα το χαμόγελο σου ήταν το ίδιο.
Αληθινό.

Στην πλάτη σου κάτι γράφει θυμάμαι.

Σε ρώτησα τι σημαίνει.
Και μου είπες πίστη.

Δεν κατάλαβα.
Τίποτα δεν κατάλαβα.

Έπρεπε να περάσει λίγος καιρός.
Για να δω ότι πλέον άρχισα να πιστεύω.

Με φώναζες το παιδί με τον ήλιο στα μάτια.
Εγώ σε φώναζα doei.

Νόμιζα θα πει φίλος.
Χρόνια μετά έμαθα ότι θα πει απλά "γεια".

Πάντα σε θυμάμαι με ένα χαμόγελο στα χείλη.
Δεν θέλω να σε θυμάμαι.

Γιατί θέλω να σε δω.
Αλλά φοβάμαι.

Εσένα δεν σε φοβάμαι.
Πάντα σε πειράζω για να σε δω να γελάς.

Και δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο.
Αλλά σε άκουγα εκείνο το βράδυ.

Σε άκουγα όσο μπορούσα.
Είναι από την κούραση σου έλεγα.

Μέχρι που έφτασε το τέλος.
100 και βάλε σελίδες μακριά.

Και δε μιλούσα.
Καταλαβαίνεις;

Είναι πολύ μακριά.
Δεν μπορώ να πάρω μαζί μου αυτό το σώμα.

Καταλαβαίνεις;

Γεμίσαμε πληροφορίες.
Χωρίς πυξίδες δανεικές.
Δεν κάνουν στάσεις στην άκρη του δρόμου.
Με ξεχασμένα επακόλουθα κοιμούντε αγκαλιά.

Μαθαίνεις.
Από κάτω και το ξέρεις.
Γράφεις σαν εμένα μόνο εσύ.
Και το διασκεδάζω.

Ξεφύγαμε.
Μπλέξαμε τις ζωές μας.
Με αλλωνών ζωές.
Αναπνοές για να θολώσει ο καθρέπτης.

Ξεφύγαμε.
Τα μαλλιά σου να χτενίζω.
Τα χείλη σου να αγγίζω.
Ετοιμάσου.

Μου μείνανε τόσα πολλά κύματα απούλητα απόψε.
Φεύγω για ταξίδια κάθε μέρα.
Καμιά φοράω ξεχνώ το κράνος.
Λες και έχω κάτι να προστατέψω.

Το θερμόμετρο έχει κολλήσει.
Καυτή. Τόσο καυτή.
Δανεικές ανάσες μου δίνουν ζωή.
Αν δεν κοιμάσαι.

Σε σπασμένους καθρέφτες λέω τον πόνο μου.
Ποίημα τους ακούγεται.
Ξεχασμένα τα χέρια μου.
Ψάχνουν θλιμμένα μάτια.

Αυτά τα γαμημένα γράμματα.
Πάρ' τα όλα και κάν' τα λέξεις.
Κάν' τα ό,τι θες.
Κάν' τα δάκρυα αν σου βαστάει μαλάκα.

Σε έχω βαρεθεί.
Κλείνουν οι πόρτες μπροστά σου.
Κι εσύ αντικλείδια ψάχνεις στις τσέπες σου.
Τρύπιες και θολές.

Σου φαίνεται για ποίημα αυτό;
Βλέπεις κάτι ωραίο εδώ μέσα;
Βλέπεις κάτι;
Ανησυχείς όταν κλείνω το μάτι στον θάνατο;

Ακατανόητες φράσεις χτίζουν το χαμόγελο μου.
Δευτερόλεπτα χορεύουν στην παλάμη μου.
Μακάρι να ήσουν εδώ.
Να τα έβλεπες.

Το τοπίο θολώνει.
Δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα.
Στροφές γεμάτες ο δρόμος μου απόψε.
Ταξιδεύω νύχτα στα όνειρα.

Πλασμένες εικόνες με άθλια σύμβολα.
Είχα καλύτερα τότε.
Μα δεν έμεινε κάποιος να τα φυλάξει.
Φωτογραφίες στο κουτί.

Ξεχασμένοι μικροί πρίγκηπες.
Μολύβι και γόμα.
Enter και γκάζι.
Γεμάτος στροφές.

Ντουβάρια και διαχωριστικές.
Μπροστά μου τα πρόσωπα σας.
Χαμογελαστά.
Όπως τα ζωγράφιζα.

Λίγα πράγματα γνωρίζω.
Τα περισσότερα γέρασαν.
Στα μάτια μου μέσα τυλίχθηκαν.
Φλόγες.

Μα είναι σταγόνων τρέξιμο.
Αυτό που εσείς οι άνθρωποι λέτε ζωή.
Λίγο πριν αποκοιμηθώ.
Το θηρίο μασάει προφητείες.

Πρώτη φορά μου είπες βλέπεις τέτοια καρδιά.
Σε πίστεψα.
Τώρα πλαγιάζω για την επόμενη στροφή.
Και πέφτω κοριτσάκι μου.

Τοσοδούλα: Έχω humor!
(Εμ... Ναι... Και από που το αγόρασες είπαμε;)

PsyxiatroZ: Δεν ξέρω τι θέλω και δεν ξέρω τι σου αρέσει...
(φτιάξε μια μακαρονάδα... μην το ζορίζεις...)

Magi: Θεέ μου! Τι αρχιδόκαμπος είναι αυτός;
(δίπλα στην μουνοθάλασσα τι περίμενες;)

Θανάσης Υπεύθυνος: Η σκοπιά είχε σκοπό χωρίς σκοπό...
(σκόπιμα;)

Κώστας Αρχιυπεύθυνος: Κίμη Κίμη Κίμη your lovin'...
(Ιωακείμ -> Κειμ -> Κίμης -Δεν φταίω εγώ!-)

Magi: Στο έχω πει χίλιες φορές ότι γουστάρω τις χοντρές!
(Κάτι είχα ψιλοκαταλάβει!)

Τοσοδούλα: Γιατί όταν ΔΕΝ πίνω, ΔΕΝ ξέρω τι θέλω;
(Γιατί όταν πίνεις δεν ξέρεις τι σου γίνεται!)

Μπουλίτσα: Της λέω "Έγραψα σπασαρχίδι στον τοίχο σου", και μου απαντάει:
¶σε! Είναι και 6 χρόνια άβαφτος!
 (Εχμ... Ναι... Στον τοίχο του facebook εννοούσα...)

PsyxiatroZ: (Μέσα στο ασανσέρ) Θα πατήσω το κίνδυνος και θα γίνω επικίνδυνος...
(Φοβηθήκαμε!)
Εναλλακτική ατάκα σε ασανσέρ που γράφουν "ΚΩΔΩΝ": Θα πατήσω το κώδων και θα στο χώσω στον κώλον...

Μπουλίτσα: Ε ας μου την ρίξει την σφαλιάρα!
(Αμήν!)

ΥΓ: Καλά Χριστούγεννα σας είπα;

Σαν βγεις στον πηγαιμό για άβυσσο 2010 σκέψου αν μπορείς.
Υπάρχουν μαλάκες και μαλάκες να σκεφτείς.
Χαζεύουν την πλάτη σου σαν φεύγεις.
Χαζεύουν γενικά.

Ματιά όμως δεν ρίχνουν στον τουρλωτό σου κώλο.
Στα αρχίδια τους θα ήθελαν να είναι.
Χωρίς να προσπερνάν αυτά που λες.
Τα μάτια σου φωτίζουν το δωμάτιο.

Τουλάχιστον έτσι μου είπαν τα παιδιά.
Πως δάκρυα χτυπάν την εξώπορτα σου.
Κι εσύ καμιά φορά πας και ανοίγεις.
Γιατί δεν έχεις πια κανέναν μέσα στο σπίτι.

Χωρίς ανάσες από φίλους δανεικές.
Μόνο μια γεύση πια έχεις στο στόμα.
Αυτή που σου έμαθε στη ζούλα να ξερνάς.
Και ύστερα να με φιλάς με γλώσσα.

Δεν είναι αυτό το γλέντι που ζητάς.
Έτσι δεν είναι;
Δεν ξέρω κι εγώ ο στόχος μου ποιος είναι.
Έγινα καλύτερος μαλάκας από αυτούς.

Τώρα αμφιβολία ούτε μια.
Πως η εξαφάνιση είναι καλή ιδέα.
Δεν χρειάζεται ούτε να ξυρίζεσαι εκεί.
Μόνο μια πασχαλίτσα στο αυτί σου να φοράς.

Για σένα λοιπόν που έχεις φύγει.
Για σένα που να ξαναφύγεις προσπαθείς.
Για σένα που μια στο τόσο όλο γυρνάς.
Για σένα που μεθάς με μαργαρίτες.
Για σένα που μούτσος θα ντυθείς στα καρναβάλια.
Η εξαφάνιση η δικιά σου είναι αφορμή.
Για να χαθώ κι εγώ μαζί σου.

Και τώρα που το ξανασκέφτομαι.
Έχεις κάνει ωραίο κωλαράκι... 

Όταν δεν βρίσκω λύση είναι εκεί μια κλασσική.
Τρέξιμο.
Γρήγορο.
Πιο γρήγορο από το πρόβλημα.
Για να ξεφύγω.

Μα ξέρω.
Πως όσο και να τρέχω δεν γλυτώνω.
Γιατί κάνω κύκλους.
Και θα ξαναβρώ μπροστά μου.
Αυτό που κάποτε άφησα πίσω μου.

Η προσευχή δεν μετράει.
Ειδικά αν έχεις πουλήσει την ψυχή σου στο λάθος άτομο.
Ο πόνος δεν μετράει.
Οι νεκροζώντανοι δεν ξέρουν τι σημαίνει.

Ο σκοπός είναι κάτι γενικό.
Ο στόχος είναι κάτι ειδικό.
Και δεν έχω τίποτα από αυτά τα 2 για να παίξω. Διαφώτισε υποσυνείδητα ο psyxiatroz στις 11:33πμ.

Tags: Ασυναρτησίες , μελαγχολία

Δεν έχεις ιδέα για τον εαυτό σου. Δεν ξέρεις τι είσαι. Τι περιμένεις; Να διαβάσεις τυχαίες λέξεις για να σχηματίσεις εικόνα; Τόσο θολή εικόνα. Γιατί; Τι σημασία έχει τι γράφω; Τι σημασία έχει ποιος τα διαβάζει; Ακόμα και μέσα από αυτά τα λόγια το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να κοιτάξεις μέσα από την κλειδαρότρυπα τον γυμνό εαυτό σου. Τίποτα παραπάνω. Αυτά είναι τα μπερδεύω σου και κλάμα για το εγώ σου. Νόημα δεν θα βρεις γιατί κάνεις κάτι  λάθος και τα στερεότυπα καίγονται ένα ένα από σήμερα κιόλας. Δεν πρόκειται να καταλάβεις γιατί δεν έχεις τέτοιο χρόνο να χάσεις, ούτε ικανότητες εξόδου από την μονοθέσια πανέμορφη γυάλα σου. Η ώρα του παιδιού τελείωσε και το κουδούνι χτυπάει τόσο δυνατά μέσα στο άδειο μου κεφάλι. Καλώς ήρθες σπίτι. Σε περίμενα.

Ένα κορίτσι με κοιτάει απόψε.
Μάτια όμορφα.
Και χείλη κόκκινα.

Ένα κορίτσι με πήρε τηλέφωνο απόψε.
Φωνή παθιάρικη.
Και αναπνοή που αναστατώνει.

Ένα κορίτσι έκλαψε για μένα απόψε.
Μάτια μεγάλα.
Και χείλη παγωμένα.

Ένα κορίτσι μου είπε πως μ' αγαπάει απόψε.
Φωνή που τρεμοπαίζει.
Και αναπνοή ακανόνιστη.

Και ίσως να είναι το ίδιο κορίτσι.

Μικρό.

Έχω μια μαύρη κραυγή ξεχασμένη.
Ματωμένη.
Να παίζει με σπινθήρες.
Μόνη την αφήσαμε.
Να καίγεται μέσα στο καταχείμωνο.

Έχω κόκκινη γραμμή απλωμένη.
Στο μέτωπο να ουρλιάζει το βράδυ.
Σκοτάδι τρώει.
Με πάθος σβήνει ημέρες.
Χωρίς αλκοόλ.

Έχω τόσα πολλά ανθρωπάκια τριγύρω.
¶ρρωστα.
Γυρεύουν γιατρειά μα δεν προφταίνω.
Με άσπρους σταυρούς θα τα ντύσω.
Μέχρι να επικοινωνήσω.

Σκαλιστά εγώ και χαραγμένα εσύ μέσα στο στήθος μου.
Τόσο βαθιά που κανένας δεν τα βλέπει.
Από τον πόνο ακούω να μου μιλάνε.

¶δεια κουτιά και καπνοί στο παρασκήνιο.
Και ο ψόφος να με κοιτάει κατάματα.
Μαζί του θα το γλεντήσω.
Χωρίς να επικοινωνήσω.

Είναι που μένω πίσω.
Δεν σε ακολουθώ.
Δεν προλαβαίνω.
Πας τόσο γρήγορα απόψε.
Τόσο γρήγορα.

Δεν υπάρχει καλύτερη μέρα από την σημερινή.
Από τώρα που τα προβλήματα σου σκουριάζουν στο μυαλό μου.
Από τότε που τα προβλήματα μου δεν γνωρίζουν λύση.

Περπατάω πάνω σε ξύλινες σάπιες σκάλες.
Ακροβατώ χωρίς σκοπό και το χαίρομαι.
Και το χαίρομαι.

Αυτός ο πανέμορφος εφιάλτης με ξυπνάει κάθε τόσο.
Το βλέμμα σου παγωμένο και το κεφάλι σου γεμάτο σκατά.
Θυμάμαι έτσι το τραγούδι από τις τρύπες.
Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι.

Κι ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.
Σκατά πατημένα είναι.
Αν το σκεφτείς πάντα είχα μια ιδιαίτερη σχέση με τα σκατά.

Στα μούτρα μου...

ΥΓ: ¶λλοι κάνουν ταξίδια μακρινά για να βρουν αυτό που έχουν μπροστά στα πόδια τους...

Η βροχή δεν βοηθάει να φανούν άλλες σταγόνες.
Πνίγει τον ήχο της σκέψης ασταμάτητα χωρίς να φοράει τίποτα.
Μόνο το ουράνιο τόξο περιμένεις για να φτιάξεις.
Και κάτι εύφλεκτο να αρπάξεις.

Μουσική.
Δεν έμεινε.
Χαμόγελο.
Δεν έμεινε.
Καλό παιδί.
Δεν έμεινε.

Σε ξένες τσάντες ψάχνεις λέξεις μα βρίσκεις μόνο εύκολες.

Κάποτε κοιμόσουν.
Ελάχιστα.
Τώρα ξυπνάς πριν ξαπλώσεις.

Φοβάσαι;

Μακάρι...

Μιλάς για αγάπη σε αυτούς που μόνο μίσος κρύβουν μέσα τους.
Το βλέπεις στα μάτια τους πως δεν αλλάζουν.
Τόσα κομμάτια έχουν να τσεπώσουν.
Τίποτα για να δώσουν.

Ακόμα γράφεις;
Ξημέρωσε...
Αυτό το μέρα-νύχτα με ξενέρωσε...

Φοβάσαι;

Μακάρι...

Δεν θα το έλεγα...

3nr0n: "Μ' αρέσει να τον τουρλώνω" (Μπράβο αγόρι μου!)

Ραξ: "Συγκάτοικος σου είναι αυτός;" (Φαίνεται ε;)

Τζου: "Με γουστάρεις;" (Εννοείται!) "Επιβεβαιώθηκα!" (Κι εγώ!)

3nr0n: "Euroz for γύροζ" (2,5¤ θες για ένα πιτόγυρο - ακρίβεια...)

Ψύχουλο: "Τι θα κάνουμε;" (Τον σταυρό μας...)

Τοσοδούλα: "Έχεις πιει;" (Μπα... Ιδέα σου είναι!)

Magi: Κοιμάσαι; ΚΟΙΜΑΣΑΙΙΙΙΙΙΙΙ; (ΣΚΑΣΕ!)

Τραγουδιάρης: Καλά... 2 μέτρα μουνί έφαγες τέτοια παπάρα; Χαϊβάνι! (¶ι βρε μπουνταλά!)

Ψύχουλο: Δεν βλέπω φως... (το ρούφηξε η μαύρη τρύπα!)

PsyxiatroZ: ΜαΛΛάκα δες τρύπα! ΜαΛΛάκα δες τρύπα! (Χρειάζεσαι καινούργια βρακιά ρε γίδι!)

Τόσα χρώματα σου κλέψανε και δεν γύρισες καν να κοιτάξεις.
Οι φλόγες σου σβήσανε στα δάκρυα και γίνανε τηλέφωνα και δάχτυλα στο στόμα.
Ψάχνεις τώρα να βρεις χαρούμενες μουσικές σε ασπρόμαυρα τοπία.

Μιλάς σε 3ο πρόσωπο γιατί με τον εαυτό σου είσαι ξένος.
Ο καημένος.
Σε λυπάσαι.

Και όλες οι αγκαλιές του κόσμου δεν φτάνουν να διώξουν τον πόνο.
Ζόρικα κηρύγματα και ρητορείες δεν μπορούν να σε κάνουν να αλλαξοπιστήσεις.

Σε γδύσανε από συναισθήματα με ασταμάτητες σκέψεις σε ντύσανε.

Μοναδικό αντίτιμο το ηλίθιο μισό χαμόγελο τους.
Σαν κι αυτούς.
Ηλίθιοι και μισοί.
Καταστρέφουν ότι βρουν για να ολοκληρωθούν.
Τοποθετούν τα όνειρα τους ανάμεσα σε συνθήκες και τα κάνουν κώδικα.

Χαμένοι χρόνια στον μακρόκοσμο ψάχνουν απαντήσεις για πράγματα που ούτε να ακουμπήσουν μπορούν.

Για όλα αυτά που ακουμπάνε δεν τους νοιάζει.

Καταστράφηκαν.

Zoom

Ανάμεσα σε αληθινά όνειρα περπατάω.
Δεξιά κι αρίστερα ηλεκτρικά χαμόγελα.
Σπασμένες νότες στον χάρτη τρεμοπαίζουν.
Σημάδια στο κορμί μου που δεν μπορείς να μεταφράσεις.

Δεν είναι ο πόνος που γιορτάζει απόψε.
Είναι τόσα πολλά που λείπουν.
Βόλτες γύρω από πτώματα.
Πατημασιές στα σύννεφα.

Λόγια παγωμένα ζεσταίνουν την ψυχή.
Κάθε που νυχτώνει ψάχνω.
Δικαιολογίες για να ζήσω.
Στον ορίζοντα ταξιδεύουν.

Φωτογραφίες στάχτη στο αίμα κολυμπάνε.
Γαμώ τα ψυχολογικά σου με πονάνε.
Όπως ξεχνάς κι αυτοί ξεχνάνε.
Μετά από χρόνια σαν μαλάκες σε κοιτάνε.

Αλήθεια εσύ είσαι;
Ρυτίδιασε η ψυχή σου.
Τσιγάρα πνίξανε τις αναπνοές σου.
Δεν χρειάζεται να πιω για να διαβάσεις αγάπη στα μάτια μου.

Ξεχυλίζει ο θεός κάθε μέρα.
Πες μου χρόνια πολλά ψυθιρίζει.
Παρακαλάει.
Όπως ξεχνάς κι αυτός ξεχνάει.

Διάλεξε ζωή.
Διάλεξε δουλειά.
Διάλεξε καριέρα.
Διάλεξε οικογένεια.
Διάλεξε μια μεγάλη γαμημένη τηλεόραση.(*)

Ο άσπρος πλανήτης (λευκός νάνος) όταν δημιουργήθηκε ήταν καυτός (so fuckin hot).
Επειδή όμως δεν υπήρχε κάποιος (πηγή ενέργειας) να τον κρατήσει καυτό, σιγά σιγά έσβηνε.
Με τα χρόνια η ακτινοβολία του εξασθενούσε.

Σήμερα ο άσπρος πλανήτης έχει παγώσει.
Τόσο πολύ που δεν είναι πλέον ορατός.

Έγινε ένα ψυχρός μαύρος πλανήτης (μαύρος νάνος).

Φυσικά και δεν μπορώ να ζήσω πια εκεί.

Τα λέμε στη γη αλιγάτορες... be scared...

Τόσα πράγματα δεν υπάρχουν...
Ο τίτλος θα μας πειράξει;

Τα παγάκια λιώνουν πιο γρήγορα σήμερα.
Σαν τα όνειρα μου.
Αλλάζουν μορφή και ξεγλυστράνε...

Όπως γινότανε 3 χρόνια πριν...
Αλλά δεν χαμπάριαζα μία τότε...

Καλύτερα...
Γιατί τώρα χαμπαριάζω πολλά περισσότερα από όσα χρειάζεται...

Και αυτά τα μικρά κομμάτια δεν μπορώ να τα μαζέψω με τίποτα.
¶λλα τα χάνω μέσα από το χέρι μου κι άλλα με τρυπάνε χωρίς να το θέλουν.

Με τον πόνο δεν έχω πρόβλημα.
Με τις φωνές δεν έχω πρόβλημα.
Με τις βρισιές δεν έχω πρόβλημα.

Το ξέρεις.

Με τίποτα δεν έχω πρόβλημα.

Except one fuckin' thing.

Αυτό το ύφος.

Που πλέον πια μαντεύω.

Μακάρι να ήξερες...
Στις 2 για ύπνο και ξυπνάω σαν παλαβός στις 6.
Φωνές μέσα από τους τοίχους ψιθυρίζουν "sleep sugar".
Φωνές μέσα μου ουρλιάζουν "είναι δύσκολο".

Σαν σκυλί γυρνάω μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.
Ανοίγω την πόρτα και ψάχνω ζεστό χαλί από έξω.
Κλείνω την πόρτα και χτυπάω το κουδούνι να δω αν θα μου ανοίξω.

Μακάρι να ήξερες...
Όσο και να γυαλίζει δεν είναι καλά ακονισμένο και με απογοητεύει.
Όπως με απογοητεύει αυτή η μάχη.
Ανάγκη για επικοινωνία εναντίον τάσης για φυγή.

Ξέρεις ποιος νικάει στο τέλος πάντα... Έτσι δεν είναι;

Μακάρι να ήξερες...

lucifer is back...

Η ζωή μου έχει πάρει την κατηφόρα για τα καλά.

Το κατάλαβα σήμερα με το που έκλεισα το τηλέφωνο.
Το κατάλαβα χθες με το που μου έκλεισαν το τηλέφωνο.
Το κατάλαβα προχθές με το που χτύπησε το τηλέφωνο.

Στοίχημα ότι θα το καταλάβω καλύτερα αύριο.

Με το που τα τηλέφωνα θα σταματήσουν να χτυπάνε.

Μερικά χρόνια πριν ο μπαμπάς ενός από εμάς που δεν υπάρχει πια, ο μπαμπάς ενός αγγέλου με το νούμερο 24 στο φέρινγκ και στη καρδιά, μας περιέγραψε έτσι...

« ...Μου είχε μιλήσει πολύ για σας αλλά για να πω την αλήθεια δεν έδωσα και πολύ βάση. Εκείνος όμως που ήταν μεγάλος ξεροκέφαλος σας σύστησε έναν προς ένα.  Όλους αυτούς τους νέους που γνώρισα θα μπορούσα να τους αγκαλιάσω και να τους φιλήσω σαν να ήταν δικά μου παιδιά. Βυθισμένοι μέσα στις μαύρες δερμάτινες φόρμες τους με τα φανταχτερά τους κράνη, όλοι τους αληθινοί σκληροί άντρες! Μια παρέα που στο δρόμο δε κατεβάζει ποτέ το βλέμμα.

Αν όμως κάποιος σηκώσει τις μαύρες ζελατίνες που θυμίζουν Αρειανούς, θα δει ένα ζευγάρι υπέροχα καθαρά μάτια, πρησμένα από αληθινά δάκρια, που μέσα τους μπορείς να βυθιστείς και να φτάσεις μέχρι τη ψυχή, διαπιστώνοντας πόσο καθαρή είναι!

Βγάλτε τους τη φόρμα και θα ανακαλύψετε ότι μέσα της κρύβονται μεγάλα παιδιά ερωτευμένα με τη ζωή, ερωτευμένα με τα Σαββατοκύριακα τα γεμάτα μπριζόλες και λουκάνικα, αλλά ακόμα με την ανάγκη του πατέρα και της μητέρας, όταν η ζωή τους παίζει σκληρά...»

Λένε ότι κάθε φορά που καβαλάμε, στη σέλα μαζί μας ανεβαίνουν άγγελοι και διάβολοι... Είναι αλήθεια!
Αντιπροσωπεύουν αυτή τη διπολικότητα που κάνει τον κόσμο μας να ζει γεμάτο από συναισθήματα, τόσο έντονα που μερικές φορές νομίζεις ότι η καρδιά θα πεταχτεί έχω από τα στήθια και θα αρχίσει να τρέχει μόνη της ουρλιάζοντας!

Διάβολοι που μας γυρνάνε το καρπό με τρόπο πολλές φορές παράλογο και βίαιο,
με την αδρεναλίνη φτάνει κατευθείαν στο μυαλό, αφήνοντας σε να τρέμεις για ατελείωτα δευτερόλεπτα...

¶γγελοι που έχουν το πρόσωπο και τη φωνή όλων αυτών που δεν είναι πια μαζί μας, όλων αυτών που αγαπήσαμε, όλων των φόβων μας και των εμπειριών μας που φτιάχτηκαν απ΄ τα σπασμένα κόκαλα μας.

Ναι είναι αλήθεια, με τη μοτοσικλέτα μπορείς να σκοτωθείς!

Συμβαίνει, μπορεί να συμβεί στον οποιοδήποτε από μας και μπορεί να χτυπήσεις, να πονέσεις (και πονάει πολύ), είναι όμως αλήθεια ότι η ζωή μετασχηματίζεται σε υπέροχες αναμνήσεις, σε στιγμές αιώνιες, σε γέλια τόσο δυνατά που μπορούν να φέρουν τον ήλιο ακόμα και σε μια κρύα βροχερή μέρα του Νοέμβρη.

Μιλήστε με τον καθένα από μας και πείτε του να σας διηγηθεί μια βόλτα που έκανε, ένα ανέκδοτο, μια στροφή και χαθείτε μέσα σε εκείνο το βλέμμα που πετάει σπίθες, μέσα στα γέλια και τα χαμόγελα που αβίαστα χαράζουν το μέτωπο και το πρόσωπο.

Μιλήστε στον καθένα από μας και ρωτήστε τον, τι θα απογίνει την ημέρα που θα αναγκαστεί να παραιτηθεί από αυτό του το πάθος και ετοιμασθείτε να ακούσετε τη κραυγή της σιωπής, να δείτε το παιδικό βλέμμα να χάνεται και τη θέση του να παίρνει το βλέμμα του ναυτικού που ζει στη στεριά ή του πιλότου δεμένου στη γη!

Με τη μοτοσικλέτα μπορεί να σκοτωθείς είναι αλήθεια, αλλά δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να ζήσεις το χρόνο που σου έχει παραχωρηθεί...

Αν ακόμα δεν έχετε καταλάβει... Αφήστε το, δε θα καταλάβετε ποτέ...

Μα αν αύριο τύχει να πάτε στη θάλασσα με το αμαξάκι σας και την οικογένεια σας και δείτε το γιο σας να χαιρετάει μέσα από τ' αμάξι έναν από μας σα τρελός, μη προσπαθήσετε να καταλάβετε ούτε κι αυτόν!

Το παιδί μέσα από το υποσυνείδητο του, βλέπει σε μας αυτή τη σπίθα που εσείς δεν ήσασταν ικανοί να του γεννήσετε. Κι αν δείτε το μοτοσικλετιστή να ανταποδίδει το χαιρετισμό... δεν υπάρχει τίποτε το περίεργο.

Οι άγγελοι στη γη χαιρετιούνται πάντα, μα όποιος έχασε τα φτερά του το έχει ξεχάσει προ πολλού!

Μοτοσικλετιστές... περίεργος και υπέροχος κόσμος.

Ευτυχής να είμαι ένας απ αυτούς.

Πηγή: (www.kawasaki-bikers.gr)

Είναι ζόρικο το κυνήγι της αγάπης.

Μα ακόμα πιο ζόρικο είναι όταν σε προφτάνει και σε κοιτάει στα μάτια.

Δεν έχεις αέρα να ανασάνεις.

Ούτε αλήθειες για να λυτρωθείς.

Έχεις μονάχα μάτια να στάζουν λάβα.

Θα ήθελες να είναι τα δικά σου.

Αλλά δεν είναι.

Εσένα σου μείνανε μόνο δάχτυλα να παίζουν με τις σκέψεις.

Σε δέρμα φωτεινό.

Και όχι ύποπτο.

Θα ξέρεις όταν ματώσει ο λαιμός.
Εγώ κρύβω μαχαίρια κάτω από το κρεβάτι.
Του ουρανού η διαγραφή κόστισε περισσότερα.

Θα ξέρεις όταν στο ψιθυρίσω στο αυτί.
Εγώ ουρλιάζω γλυκά.
Κάθε ένστικτο επιβίωσης δραπέτευσε.

Θα ξέρεις καλά τι σημαίνει αυτό.
Εγώ έφτιαξα τις νότες.
Τρεμοπαίζουν οι φωνές όταν το τραγουδούν.

Θα ξέρεις δάκρυα τι σημαίνουν.
Εγώ κουράστηκα να αναρωτιέμαι.
Σκιές δεν υπάρχουν στο απόλυτο σκοτάδι.

Θα ξέρεις όταν έρθει η ώρα.
Εγώ δευτερόλεπτα πουλάω.
Είναι δύσκολο να μιλήσουν οι ψυχές τις κυριακές.

Στο δεξί μου χέρι βλέπω ανάποδο σταυρό.
Να στάζει αίμα κάθε τόσο.
Έχω καιρό τα μάτια σου να δω.
Φοβάμαι μήπως σε προδώσω.

Στο αριστερό σταυρό παιδιού φοράω.
Σφίγγω τη γροθιά μου και χαμογελάω.
Τώρα μπορώ να έχω ότι ζητήσω.
Θέλω λοιπόν μέχρι αύριο να ζήσω.

Εδώ στα μέρη μου.
Βρέχει πολύ.
Και το ένα χέρι μου.
Γουστάρει την βροχή.

Εδώ στα μέρη μου.
Λείπεις εσύ.
Το άλλο χέρι μου.
Διαγράφει κάθε στιγμή.

[ DELETED ]

Well I can't ever really believe
No one was sent to get me
And I feel like I'm being erased
No one got left here

I'm all alone
No one was sent to get me
I'm all alone
No one got left here

But I'm fine
No one got left here
Well I'm fine
No one got left here

I can't even breathe when I see
The pictures sent without you
I feel like i've been erased
No one got left here

I'm all alone
No one was sent to get me
I'm all alone
No one got left here

But I'm fine
No one got left here
Well I'm fine
No one got left here

But I'm fine
No one got left here
Well I'm fine
No one got left

I'm so sick of this terrible instinct
It's so hard now
Just to find you
I'm so sick of this terrible instinct
It's so hard now
Just to find you

So sick of the terrible instinct
I can only find you
So sick of the terrible instinct
I can only find you

But I'm fine
No one got left here
Well I'm fine
No one got left here

But I'm fine
No one got left here
Well I'm fine
Nobody got left

Στην αρχή ήταν ο καλός. Ο καλός είδε ότι ήταν καλός και είδε ότι ήταν καλό που ήταν καλός. Έτσι ξεχώρισε τον εαυτό του από τους κακούς και τους ψιθύρισε στο αυτί ότι θα πάνε στην κόλαση.

Δεν ψάρωσαν.

Ο καλός συνέχισε να είναι καλός μέσα στην τόση κακία. Και έβλεπε το καλό μέσα στην τόση μαλακία. Και όλοι του λέγανε μπράβο.

Μπράβο μαλάκα.

Μια μέρα ο καλός σκέφτηκε να γίνει καλύτερος. Και όλοι φάνηκαν χειρότεροι μπροστά του. Και είδε ότι αυτό ήταν καλό. Και πότε του δεν λησμόνησε τις μέρες που ήταν απλά καλός.

Καλός για το τίποτα.

Και άρεσε στα ερπετά το ότι υπήρχε ένας καλός ανάμεσα τους. Και κάθε ερπετό ήθελε έναν καλό για παρέα. Για να το προστατεύει.

Από τα άλλα ερπετά.

Και ο καλός άρχισε να προστατεύει κάθε ερπετό που έβρισκε στον δρόμο του.

Μέχρι που το ένα έφαγε το άλλο. Και έμεινε μόνος του. Αυτός και η μαλακία του.

To breath the name
of your savior
in your hour of need
and taste the blame
if the flavor
should remind you of greed
of implication, insinuation and it will
till' you cannot lie still
and all this turmoil
before red cape and foil
come closing in for a kill

CHORUS:
Come feed the rain
cause i'm thirsty for your love
dancing underneath the skies of lust
yea, feed the rain
cause without your love my life
ain't nothing but this carnival of rust

it's all a game,
avoiding failure
when true colors will bleed
all in the name
of misbehavior
and the things we don't need
i lust for after no disaster can touch
touch us anymore
and more than ever
i hope to never fall,
where enough is not the same it was before

CHORUS: X2
Come feed the rain
cause i'm thirsty for your love
dancing underneath the skies of lust
yea, feed the rain
cause without your love my life
ain't nothing but this carnival of rust

Don't walk away, don't walk away, oh
when the world is burning
Don't walk away, don't walk away, oh
when the heart is yearning
Don't walk away, don't walk away, oh
when the world is burning
Don't walk away, don't walk away, oh
when the heart is yearning

μου είχαν πει ένα παραμύθι...

Στον άσπρο αυτό καμβά είπα να ζωγραφίσω,
με φράσεις χωρίς νόημα τον τόπο να γεμίσω,
να τις διαβάζεις άγγελε τις ώρες που με ψάχνεις,
εκεί ψηλά στον ουρανό, στην κορυφή της ράχης.

Μακάρι να 'μουνα κι εγώ, εκεί ψηλά μαζί σου,
μακάρι να 'μουνα κι εγώ, ο ουρανός της γης σου,
όλη μέρα να σε έχω στα σύννεφα αγκαλιά,
μα δεν φυτρώνουν εύκολα στην πλάτη μου φτερά.

Αυτές οι σκέψεις διαγράφονται.
Δεν υπάρχουν πλέον.
Σκέψεις.

Σαν τους ανθρώπους στην ζωή σου.
Έρχονται.
Φεύγουν.

Αυτοί οι φόβοι δεν υπάρχουν πια.
Καίγονται.
Στάχτη.

Σαν τα όνειρα σου.
Γίνανε καπνός.
Και σε πνίγουν.

Αυτό το χαμόγελο δεν υπάρχει πια.
Έγινε φόνος.
Και κραυγή στα σκοτάδια.

Σαν τότε που πρωτομίλησες για αγάπη.
Μα όταν με κοίταζες στα μάτια έβλεπες δευτερόλεπτα να τρέχουν.
Κι όταν σε κοίταζα στα μάτια ο χρόνος σταματούσε.

Σε αυτό το άδειο μέρος που γέμισε μαλάκες.
Μείνανε μόνο πτώματα και ξεχασμένες νάρκες.
Κι εσύ δεν έχεις καμιά δουλειά εδώ.

Ζωή δεν είναι να ξυπνάς, να τρώς, να θέτεις πάλι,

ζωη είναι νά'σαι ξυπνητός όταν κοιμούντε οι άλλοι...

Καλή χρονιά σε όλα τα ρεμάλια out there.

Εγώ πρωτοχρονιά θα κάνω στην δουλειά αλλά δεν γαμιέ...

Διαφώτισε υποσυνείδητα ο psyxiatroz στις 9:17μμ.

Tags: μελαγχολία , προβληματισμοί

Γράμματα μικρών παιδιών στον μεγαλοδύναμο...

Με συγχωρείς που δεν σου έγραψα νωρίτερα.
Μόλις αυτή τη βδομάδα έμαθα να γράφω.
Μάρθα


Αγαπητέ Θεέ,
γιατί πρέπει να προσεύχομαι,
αφού έτσι κι αλλιώς ξέρεις τι θέλω;
Αν όμως σ' ευχαριστεί αυτό θα προσεύχομαι.
Σιού


Αγαπητέ Θεέ,
αν ζούμε μετά το θάνατό μας,τότε γιατί να πεθάνουμε;
Ρόν


Αγαπητέ Θεέ,
το αντρόγυνο στο διπλανό διαμέρισμα τσακώνεται για τα καλά όλη την ώρα.
Θα έπρεπε ν' αφήνεις να παντρεύονται μόνο οι πολύ καλοί φίλοι.
Νάν


Αγαπητέ Θεέ,
πώς έγινε και δεν εφεύρες κανένα καινούργιο ζώο τελευταία;
Έχουμε πάντα τα ίδια τα παλιά.
Τζόννυ


Αγαπητέ Θεέ,
ξέρω που λέει να γυρίζεις και το άλλο σου μάγουλο,
τι γίνεται όμως αν η αδερφή σου σε χτυπήσει στο μάτι;
Με αγάπη Τζέρεσσο


Αγαπητέ Θεέ,
αν δεν πάρεις πίσω το μωρό,δεν θα καθαρίσω το δωμάτιό μου.
Τζόυ

Αφού δεν θέλεις οι άνθρωποι να λένε κακά λόγια, γιατί τα εφεύρες;
Ευγένιος


Αγαπητέ Θεέ,
ο Ντόναλντ έσπασε τη γυάλα, όχι εγώ.
Τώρα πια το έχεις και γραφτό.
Τζαίην


Αγαπητέ Θεέ,
ήθελες πράγματι η καμηλοπάρδαλη να είναι έτσι,ή μήπως έκανες λάθος;
Νόρμα


Αγαπητέ Θεέ,
θα μπορούσες να γράψεις μερικές ακόμα ιστορίες;
Τις διαβάσαμε όλες αυτές που έγραψες και τις ξαναρχίσαμε.
Με ευγνωμοσύνη Έμιλυ


Διαβάσαμε ότι ο Θωμάς Έντισον ανακάλυψε το φως.
Εγώ νόμιζα ότι το είχες ανακαλύψει εσύ.
Ντόνα

Αγαπητέ Θεέ,
είσαι πλούσιος ή μόνο διάσημος;
Στήβεν

Πώς ήξερες ότι ήσουνα Θεός;
Τσάρλυ

Αγαπητέ Θεέ,
στις απόκριες θα ντυθώ διάβολος. Σε πειράζει;
Μάρνιε


Αγαπητέ Θεέ,
η δασκάλα λέει ότι οι μέρες άλλοτε μικραίνουν κι άλλοτε
μεγαλώνουν. Δεν μπορείς να καταλήξεις σε μια απόφαση;
Μίντυ


Αντί ν' αφήνεις τους ανθρώπους να πεθαίνουν και να φτιάχνεις άλλους,
γιατί δεν κρατάς αυτούς που έχεις τώρα;
Τζέην

Αγαπητέ Θεέ,
είναι καλύτερα τ' αγόρια από τα κορίτσια;
Ξέρω πως είσαι αγόρι,αλλά προσπάθησε να είσαι δίκαιος.
Σύλβια


Αγαπητέ Θεέ,
ελπίζω να μην έχουν καμιά ιδιαίτερη αξία τα μυρμήγκια,
γιατί τα πατάω όλη την ώρα.
Ντένις

Διαφώτισε υποσυνείδητα ο psyxiatroz στις 2:23πμ.

Tags: φόνος

Ξυπνάτε..

Θα μπορούσαμε να καταφέρουμε πολλά.
Σαν άνθρωποι.
Αλλά είμαστε το πιο καθυστερημένο ζώο του πλανήτη.
Ο διάολος είμαστε.

Διαβάστε το κείμενο του αρκούδου.

Εγώ δεν ασχολούμαι.
Έχω σηκώσει τα χέρια ψηλά.

Η ψυχή μου γέρασε.
Γονάτισε.

Τόσα χρόνια μόνο αγάπη ζητάω.
Σε έναν κόσμο που κανείς δεν έχει ΧΡΟΝΟ να αγαπήσει.
Κανείς δεν έχει ΣΥΜΦΕΡΟΝ να το κάνει - γιατί να το κάνει τότε;

Αισθανόμουν γεννημένος σε λάθος εποχή.
Μπα. Όλες οι εποχές τα τελευταία 150.000 χρόνια ίδιες θα είναι.

Γεννημένος σε λάθος πλανήτη είμαι.

¶χρηστος...

ΥΓ: Γαμιόληδες είπα ότι δεν ασχολούμαι; Πιστέψτε το.

Κλικ εδώ και στην συνέχεια watch this movie...

Έχεις πολύ αγάπη μέσα σου μαλάκα.
Φτάνουν μέρες που δεν αντέχεις.
Ξεχειλίζεις.
Και κάποιοι ρωτάνε γιατί κλαις.
Θα σκάσει η ψυχή σου από αγάπη μαλάκα.

Μα δεν έχει σημασία πια.
Λίγοι μείνανε.
Και ούτε που σε κοιτάνε στα μάτια πια.

Και ούτε που βλέπουν αυτή την θάλασσα που κάθε μέρα κολυμπάς.
Αυτή την θάλασσα που κάθε μέρα σε πνίγει.

Και στον βυθό της ψάχνεις για πραγματική αγάπη μαλάκα.
Μα είσαι ήδη νεκρός.

Πνίγηκες μαλάκα.

So many times have I asked you to tell me
That I'm your girl
Time after time I have needed a reason
Just to get inside your world
So many times have I asked you to ask me
How it feels to love
And when it's love seems the only conclusion
That I'm guilty of
Oh baby then you...

Put your loving arms around me
And it feels like shelter when you
Put your loving arms around me
And inside your arms I'm burning
Put your loving arms around me
And you whisper to me when you
Put your loving arms around me
And inside this love I'm yearning

And sometimes the way that you act makes me wonder
What I am to you
And sometimes I can't stand the way that I'm acting
To be part of the things you do
Often I've asked you for too much of your time
I've been stealing
And when I dream of the fear that you're leaving
Then I reach out
Oh baby then you...

Put your loving arms around me
And it feels like shelter when you
Put your loving arms around me
And inside your arms I'm burning
Put your loving arms around me
And you whisper to me when you
Put your loving arms around me
And inside this love I'm yearning

Τρίπολη

Ιωάννινα

Αλεξανδρούπολη

Ξάνθη

Καβάλα

Αθήνα

Κρήτη

Κέρκυρα

Πάργα

Αλάσκα

...in the end of all things...

We would find a new beginning...

Σαν την πρώτη φορά που ήρθα εδώ.
Χρόνο με τον χρόνο μνήμες ξεχνώ.
Και όχι δεν με φώναζαν ψυχίατρο από την αρχή.
Μα έγινα τρελός από εκείνη την στιγμή.

Από κοντά είχα δάκρυα. Είχα και αγκαλιές.
Μακριά μου εσείς... χαμογελαστοί υποκριτές.
Ετοιμάζω όμως μαλάκες ΜΟΥ το έδαφος.
Για νέα γέννηση: ανθρώπινος τραγέλαφος.

Δεν με σταματάνε οι Ιθάκες του κρυφού σας κελιού.
Γιατί έχω κρίση μαθουσάλα, φαντασία μικρού παιδιού.
Έχω και σταφύλι τραγανό. Πάρε καλέ κυρία.
Συννέφιασε ο καιρός, θα αρχίσουν και τα κρύα.

Και το στρατιωτικό το παντελόνι δεν μου κάνει.
Θα το δώσω αν είναι στον φίλο μου τον Γιάννη.
Και σου το ορκίζομαι... σου το ορκίζομαι...
Πως από το πλωμάρι πλέον δεν ζαλίζομαι!

Αν θέλετε να διαβάσετε κι άλλες μαλακίες πατήστε το 1...